Wonen wij te lang in Tel Aviv?

Vriendin R wees me er afgelopen week fijntjes op dat ik inmiddels rijd als een Israëliër: ze had een stukje achter me gereden op weg naar de busstop en het was haar opgevallen dat ik niet één keer mijn richtingaanwijzers had gebruikt. We lachten er met z’n allen hartelijk om en er was herkenning alom, we lijken allemaal wat af te zakken in ons verkeersgedrag. Maar om eerlijk te zijn, trots ben ik er niet op. Goed dat R me erop wees, want dat soort verkeersgedrag kan ik niet echt waarderen in een ander. Bovendien rijd ik over een paar weken weer rond in Nederland. Het zou toch fijn zijn als dat zonder kleerscheuren en boetes gepaard kan gaan…

Dit voorval riep bij mij de algemene vraag op of we na ruim een jaar Israël misschien wat al te veel “verisraeliesd” zijn (ik weet het, dat is geen goed Nederlands!). De jongens bijvoorbeeld, uiten te pas en te onpas hun trots op de Israeli Defence Forces (IDF). “De IDF is echt het allerbeste leger van de hele wereld!” en “Als ik groot ben, ga ik bij de IDF om Israël te verdedigen”. Gelukkig hoor ik ook andere toekomstwensen, zoals net als papa diplomaat worden of – Benjamins grote wens – bergbeklimmer worden. Maar die IDF, dat is wel een dingetje hoor. Net als de Amerikaanse Air Force. De vader van twee vriendjes is hier gepost vanwege zijn positie bij de Air Force en ja, dat prikkelt de fantasie van onze jongens bijzonder. Ik vermoed dat ook jongens die in Nederland wonen af en toe door zo’n fase gaan, maar leven in een land dat voortdurend in conflict is met andere landen en waar militairen op straat en gevechtshelikopters in de lucht heel normaal is, ja, dat doet wel iets met de geest van een kind. Ik kan niet zeggen dat ik er blij mee ben. Anderzijds, ik merk dat het mij steeds minder opvalt. Die jonge meisjes in hun groene uniform voor me in de rij bij de kassa, hun mitrailleur over hun schouder als een damestasje. Het hoort er hier bij.

Op Facebook circuleert momenteel een artikel met als titel “20 signs you have been in Tel Aviv too long” (http://bubbleperspectives.wordpress.com/2014/11/03/20-signs-youve-been-in-tel-aviv-too-long). Gretig las ik het door om het vervolgens voor te lezen aan mijn ouders – zij waren bij ons op bezoek afgelopen week. Ja, er was herkenning. En nee, ik denk niet dat we hier te lang zijn :). Maar waakzaamheid is geboden. Mijn assertiviteit ten opzichte van onvriendelijk winkelpersoneel is erg gegroeid en dat is eigenlijk erg on-Ceciels om nog maar wat slecht Nederlands er tegenaan te gooien. Ik wil jullie de genoemde “20 signs” niet onthouden, ze zijn vermakelijk en geven een aardig beeld van onze huidige leefomgeving!

1. You use the word Yalla for every occasion

Nou nee, noch Arjen, noch ik gebruiken dat woord. Het woord balagan gebruik ik dan weer wel steeds vaker (vrij vertaald betekent dat chaos)…

2. You always show up to a party at least 30 minutes or an hour late

Wij zijn nog steeds aardig op tijd voor afspraken, maar moeten dan regelmatig constateren dat dit alleen voor ons geldt… Naar recepties gaan we inderdaad steeds later…

3. Anything more then 5 minutes travelling is far

Dit is voor onszelf helemaal niet herkenbaar, maar we merken dat dit voor velen om ons heen geldt. Israël is een klein land. Voor ons, gewend aan naar Frankrijk rijden voor een weekje skiën of kamperen, zijn de afstanden hier erg klein en we gaan er graag op uit met de jongens!

4. You know where the nearest bomb shelter is located

Helaas wel ja. En de kinderen kennen de drills, zowel voor raketaanvallen op school, onderweg of thuis als voor het betreden van het schoolterrein door bewapende slechterikken. 

5. You have a dog

Wie ons een beetje kent weet dat hier slechts één reactie de juiste is: NOOIT!

6. You drink only Goldstar

Tot mijn schaamte moet ik mijn oud-Heineken collega’s bekennen dat Goldstar inderdaad vaak favoriet is buitenshuis. Thuis wordt echter uitsluitend Heineken geschonken. 

7. You know how to get drunk in the city without spending too much money

Dit is denk ik meer iets voor een andere generatie. Alhoewel, de maandelijkse mannen-borrel die Arjen organiseert, vindt plaats tijdens het happy hour van de plaatselijke pub :). 

8. You spend a big percentage of your salary on weddings

We hebben jammer genoeg nog geen Joods huwelijk mogen meemaken of een Bar / Bat Mitzwa. Lijkt me bijzonder!

9. You know how to exit Dizengoff center through the same door you entered

Was het maar zo! Wat een doolhof!

10. You know Jewish holidays = “They tried to kill us. We survived. Now let’s eat”

Precies! En we doen er graag aan mee! De jongens kunnen de verhalen achter de Joodse feestdagen inmiddels aardig vertellen. Bijzonder!

11. Soldiers carrying weapons no longer catches your attention

Zoals gezegd, dat klopt wel aardig inmiddels.

12. You believe flipflops go with everything

Persoonlijk draag ik ze niet, maar het klopt, flip flops zijn hier beslist Het Schoeisel. Hoewel, zodra er een spatje regen is gevallen, worden de laarzen uit de kast getrokken. Of het nu warm is of koud. Zie nummer 16.

13. You know the names of all the beaches and which one to go to

Ja, ja, ja! Heel belangrijk! Vorig jaar hadden we met vrienden afgesproken bij Yam beach. We kenden de namen van de stranden nog niet goed en dachten dat het om het strand bij restaurant Yam 7 ging. Not. Het was het strand bij Nof Yam (ruim een kilometer verderop). Heel belangrijk dus als je een sociaal leven op het strand wilt hebben!

14. You are no longer affected by rudeness

Ik denk dat ik hier nooit echt aan zal wennen, maar merk een toenemende mate van assertiviteit bij mezelf die wel helpt om ermee om te gaan. Zo fijn dat dat in Nederland niet of nauwelijks nodig is…

15. 5 minutes of rain means that winter is here and we need to make soup

We blijven wel Nederlands hoor, een spatje regen is voor ons heel normaal. We gaan rustig naar het strand bij zware bewolking. De kinderen echter, blijken er steeds duidelijker anders over te denken. Regen is voor hen tamelijk uitzonderlijk. In Israël kunnen maanden voorbij gaan zonder regen…

16. You know to bring a sweater with you to the cinema during boiling hot summer days

Ik heb altijd een omslagdoek in mijn tas! Ook in shopping malls. Of bij meetings op school. Airconditioners staan meestal op  een temperatuur ingesteld 7 graden kouder dan buiten…

17.  You do most of your shopping from home

Nee. Want ik lees en schrijf geen Ivriet en alle formulieren voor shopping via internet zijn in Ivriet… Maar er zijn supermarkten die ik inmiddels vermijd omdat het er zo overvol is met jongens en meisjes die kratten vullen met boodschappen die afgeleverd moeten worden en dat is met name bij de kassa erg ingewikkeld…

18. You know how to make a kombina

Dit zegt me eigenlijk niets. Maar dat Israëliërs op zoek zijn naar een goede deal, ja, dat is wel bekend…

19. You order Café Hafuch instead of Cappuccino

Natuurlijk! Café Hafuch Kadol (een grote cappuccino). Dat is dan ook een van de weinige dingen die ik in het Ivriet kan zeggen zonder me ongemakkelijk te voelen :).

20. You experience withdrawal sympthoms if stranded without Hummus

JA!!! Afgelopen zomer hebben we zelfs tijdens onze vakantie in Nederland hummus gekocht bij Albert Heijn. We konden niet zonder! Zelfs Thomas heeft inmiddels een mening over de smaak van hummus (de ene is de andere niet!).

 

Advertenties

Bijna zomervakantie… tijd voor afscheid, tijdelijk en definitief

Ik probeer me een voorstelling te maken van een normale zomervakantie in Nederland. De kinderen hebben gewoon zes weken vakantie. Van die zes weken ga je er drie met elkaar op pad, kamperen in Frankrijk of Italië of naar Texel. Heerlijk! De overige drie weken zal wel een gepuzzel zijn met logeerpartijtjes bij opa’s en oma’s, misschien een week zeilkamp als de kinderen wat groter zijn en dan is er nog de BSO waar dagopvang is. Heb ik het goed? Tijdens die drie “puzzel-weken” gaat het werkende leven van de ouders gewoon door. Misschien staat het sociaal leven even op een wat lager pitje, omdat je vrienden een andere vakantieplanning hebben. Maar in principe is het business as usual.

Lijkt me heerlijk. Een heel overzichtelijke vakantie. Voor ons is het alweer 4 jaar geleden dat we zo’n overzichtelijke zomervakantie hadden. Ik klaag niet hoor! Ik weet dat het expat leven heel veel voordelen biedt en ik ben daar dankbaar voor. Maar de zomervakantie, daar kijk ik naar uit en zie ik tegelijk tegenop. Begrijp me niet verkeerd, ook ik ben aan het aftellen! Aftellen tot 1 juli wanneer we in het vliegtuig stappen en we eindelijk onze familie en vrienden weer kunnen zien, die we zo missen hier. Maar er komt heel wat bij kijken, bij dat aftellen naar 1 juli. Het gekke aan het expat leven is dat vrijwel al je vrienden voor ruim 2 maanden volledig buiten beeld zijn. De schoolvakantie start op donderdag 12 juni en de vluchten van die avond en die op vrijdag de dertiende (hmmm, what’s in a date?), zitten vol met expats met gezin. Mijn vriendinnen vertrekken vrijwel allemaal op een van die twee dagen. De een gaat naar haar ouders in Michigan, de ander gaat naar de hare in Zwitserland, weer een ander vertrekt naar Washington DC en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ze zijn de hele zomervakantie (en die duurt maar liefst 9,5  week…) bij hun familie. Vooral onze Amerikaanse vrienden zien hun familie maar eens per jaar, ze blijven dan zo lang mogelijk in de VS. Ook om de hitte in Israël te ontvluchten overigens. En omdat Herzlyia Pituach gedurende die 9,5 week wordt overgenomen door vakantiegangers uit voornamelijk Frankrijk. Geen expat te bekennen op de stranden of in de speeltuinen. De voertaal verandert van Ivriet en Engels in Frans. Serieus, zou Thomas zeggen.

Naast het tijdelijke vertrek van vrienden, wordt het begin van de zomervakantie gekenmerkt door het definitieve vertrek van vrienden. Het is immers overplaatsingstijd. Arjen en ik zien deze zomer gelukkig maar één bevriend gezin vertrekken, onze buren. Zij vertrekken naar New York met hun drie schatten van  kinderen. Buiten onze buren, zijn we vooral bevriend met mensen die hier tegelijk met ons zijn aangekomen. Als alles goed gaat, vertrekken we over drie jaar ook weer allemaal tegelijk. Dat was geen bewuste keuze, zo is het toevallig gelopen en het komt ons best goed uit eerlijk gezegd. Want afscheid nemen, dat doet pijn. Thomas kwam vrijdag tamelijk down thuis uit school. Een van zijn beste vriendjes op school had zijn laatste schooldag gehad en verhuisde afgelopen weekend. Terug naar zijn thuisland, India. Zijn enige Nederlandse vriendje in de klas, verhuist deze zomer naar Sint Maarten. Heel erg jammer. Ook Benjamin ziet dierbaren vertrekken. Ons buurmeisje Tessa is een van zijn beste vriendinnetjes en zij gaat dus naar New York en zijn beste vriendje op school is al vertrokken, terug naar India.

Omdat het einde van het schooljaar gelijk staat aan tijdelijk en definitief afscheid, lopen onze agenda’s over. Op school zijn er de end of year poolparties, Benjamin heeft een soort graduation ceremony omdat hij afscheid neemt van de Pre School en overgaat naar de Elementary School (hij gaat naar groep 2 in Nederlandse termen). Ook heeft Benjamin een end-of-year show waar we als gezin naartoe gaan. En dan heb ik het nog niet eens over de diners en BBQ’s die Arjen en ik hebben met vrienden die we graag nog even willen zien voordat ze voor 2 maanden naar de VS of Europa vertrekken. Of het ontbijt met mijn voormalige Hebrew class, de BBQ voor het aftredende bestuur van de Diplomatic Spouses Club, de bruch voor vrijwilligers op school…  Niet goed voor de lijn, I can tell you.

Ondertussen proberen we ook nog enige samenhang te krijgen in onze chaotische vakantieplanning. We zijn van 1 juli tot en met 5 augustus in Nederland/Europa en die tijd zullen we doorbrengen in Den Haag, Putten, Eijsden, Garderen, de Franse Alpen en mogelijk nog een paar dagen in Katwijk. Vakantie? Ja. Maar ook veel reizen, inpakken, uitpakken, tent opzetten en afbreken, kilometers maken, boodschappen doen en medische controles “doorstaan”. En ik ga een cursus doen bij Stichting Valk omdat het vliegen me steeds meer gaat tegenstaan. Niet handig met onze levensstijl…

Dus…. Wish me luck 🙂