“Nothing happens until you move”

12800304_476340945887839_3090986439364070723_n

Op een dag werd ik wakker en realiseerde me dat ik zin had in de dag die voor me lag.

Vanzelfsprekend? Ik hoop voor velen! Voor mij was het dat lange tijd niet. Ondanks die geweldige man waarnaast ik wakker werd en ondanks mijn lieve schatten die naast ons bed stonden, vol verwachting voor de dag die voor hen lag. Er was een moment waarop ik dacht dat het nooit meer echt beter zou worden, dat de zon die buiten zo uitbundig scheen, mijn hart niet meer zou kunnen bereiken zoals dat eerder het geval was.

Gelukkig heb ik ervoor gekozen in beweging te komen. Letterlijk en figuurlijk. Hoe wonderlijk is het de bijzondere verbinding tussen lichaam en geest te ervaren. Want dat die verbinding er is en dat de wisselwerking tussen beide krachtig is, heb ik in de afgelopen weken en maanden heel bewust gevoeld. Terwijl ik met negatieve gedachten vocht – of eigenlijk ze de ruimte gaf er te zijn – was ik moe. Zo afschuwelijk moe. Daar kon geen slaap tegenop. Slaap die bovendien niet helemaal lekker liep, om het maar zo te zeggen. Ik werd te vroeg wakker, piekerde wat af in bed. Maar zelfs na een goede nachtrust was ik moe. Pas nu ik niet meer moe ben en zelfs een minder goede nacht me niet direct vloert, realiseer ik me dat die moeheid voortkwam uit de zichzelf herhalende negatieve gedachten en het gevoel van eenzaamheid waarmee ik worstelde. Dat dit alles zichzelf in stand hield bovendien door, noch letterlijk, noch figuurlijk te bewegen.

Hoewel ik er nog niet ben, kan ik zeggen dat ik een heel eind ben opgeschoten vanaf dat moment dat ik besloot in beweging te komen. De gesprekken met een geweldige psycholoog vormden aanleiding tot de nodige zelfreflectie en nieuwe inzichten in wie ik ben, wat me drijft en wat mijn energie vreet. Gesprekken met Arjen die daarop volgden, maakten alles nog veel inzichtelijker. Hoe verbindend dat werkt, het is ongelooflijk. Een innerlijk proces, gedeeld met een paar dierbaren, het was en is een stevige wandeling door mijn hoofd en door mijn hart, met de nodige valkuilen waar ik zo af en toe keihard in donder. Maar het lukt steeds beter er weer uit te klimmen zonder uren of dagen te blijven hangen in nare gedachtes over mezelf en de wereld om me heen.

Maar wat echt enorm heeft geholpen, is het letterlijk in beweging komen. Voor iemand als ik die helaas niet veel met sport heeft, is dat niet gemakkelijk. Maar dat bewegen gezond is, voor lichaam en geest, dat wist ik wel. Nou ja, diep van binnen dan, het was een beetje weggezakt. Maar ik ben gaan bewegen. Wandelend wel te verstaan. Wandelend langs de zee, met vriendinnen maar vaak alleen. Terwijl ik door het zand ploegde, wandelde ik door herinneringen en gevoelens en zo heb ik inmiddels een heel eind afgelegd.

De wind in mijn haren, schelpen oprapend in de vloedlijn, af en toe natte voeten krijgend van onverwachts verreikende golven, het werkt. Het werkt echt.

Nu sta ik voor een nieuwe uitdaging. Ik wil en moet blíjven bewegen, mijn vrijwel dagelijkse strandwandelingen blijven maken. Maar wat merk ik? Nu ik beter in mijn vel zit, loopt mijn agenda weer vol. Dagelijkse meetings op school,  het afronden van het nieuwe bestuursbeleid – inclusief waanzinnig professionele website voor ouders en school staf – het werven van nieuwe bestuursleden, het schrijven van mijn boek, het loopt weer allemaal. En ik, ik vergeet te lopen.

Dus zeg ik vandaag weer tegen mezelf: nothing happens until you move! 

Wie loopt er mee?

 

 

Advertenties