Downloading my brains

Een opengeslagen notitieboekje ligt tussen ons in, twee dampende koppen koffie aan weerszijden. Mijn nog relatief nieuwe vriendin K gaat er eens even goed voor zitten. Onze afscheidskoffie blijkt mede bedoeld ‘to download your brains’. K is hier pas een aantal maanden geleden naartoe verhuisd en noteert een half uur lang de must-see’s die ik onvoorbereid uit m’n mouw schud.

In gedachten spring ik van de ene kant van Israël naar de andere. Van kersen plukken op de Golan Heights, spannende verhalen bedenken in Nimrod Fortress, Mount Bental op en dan koffie drinken bij Coffee Anan, nieuwsgierig kijkend naar de VN militairen die daar toezicht houden op de gevechten in Syrië. De smalle straatje van Tsfat met z’n prachtige galeries, de oude synagoge… Of wakker worden aan het mystieke Meer van Galilea en een kerkdienst meemaken aan de rand van het meer waar ook Jezus ooit preekte. Dwalen door Yaffo, aan lange tafels eten bij The Old Man and the Sea, grote kannen citroenlimonade op tafel… Nazareth met z’n schitterende kerken, een pizza eten op straat. Natuurlijk met vers granaatappelsap. En Bethlehem, Bethlehem… Wat kwamen we daar graag. De jongens voetballend op Manger Square met een groep jongens die daar altijd rondhangen. Haifa en de Bahai Gardens. Akko. Zichron Ya’acov – en dan absoluut wijn proeven (en kopen!). Terug naar de Golan en de Banja’s. Zwemmen onder watervallen na een stevige hike in de hitte. Eten bij Manta Ray, Susanna’s, de Italiaan bij het oude treinstation. Romantiek bij Montefiori. De musea (where to start?). De Dode Zee en dan vooral Masada. Drijven bij Ein Bokek tussen de Joodse en Arabische families. Waar de verschillen wegvallen en iedereen kan drijven. Snorkelen bij Eilat. Oh en natuurlijk de kopermijnen van Timna. En dan vergeet ik zo ontzettend veel. Dit land is goed voor ons geweest. En ik hoop dat wij goed zijn geweest voor dit land.

Vergeet ik Jeruzalem? Nee. Jeruzalem verdient zijn eigen alinea. Denken aan Jeruzalem. Woorden schieten tekort om Jeruzalem te beschrijven. Nooit meer naar Jeruzalem. Nou ja, zeg nooit nooit. Je weet maar nooit. Maar toch. Dat nooit.

Nooit meer naar school rijden voor een meeting. Me niet meer opwinden over onderhandelingen die niet lekker lopen. Niet meer naar huis rijden met een oneindig fantastisch gevoel omdat het toch gelukt is. Niet in Israël althans. Kletsen met de betrokken leerkrachten op onze super super school. En nee, nooit meer (voorlopig niet althans) dwalen door Jeruzalem. Jeruzalem waar ik iets van God voel. Maar ook de spanningen tussen mensen met verschillende geloven. Nooit meer naar onze kerk in de oude stad. Of staren naar de muren rondom de stad vanaf de Olijfberg. Koffie drinken met vrienden AM en W en kinderen. Met iets lekkers erbij. Nooit meer. Niet in Jeruzalem. Maar hopelijk wel met AM en W. Als één van de weinigen van onze Israël-vrienden zijn zij Nederlands. Wij vinden elkaar wel weer in Nederland.

De afgelopen weken heb ik dat Nooit op afstand weten te houden. Ik genoot van onze vakantie in Frankrijk en Nederland. Van het terug zijn in Israël, het weerzien met vrienden. Geen zin had ik om er al te lang over na te denken dat het weerzien het afscheid vooruitging. Een afscheid dat nu erg snel nadert. Nog een week. En nog maar drie nachtjes in ons fijne huis aan zee.

Voor wie ons nieuwe avontuur wil mee-beleven, lees mee! Op http://www.in2peru.com.