About two boys

De soek in de oude stad van Jeruzalem kent geen – of althans weinig – geheimen voor hen. Benjamin huppelt over de afgesleten treden naar beneden. Thomas loopt naast me, meer bedachtzaam om zich heen kijkend, vragen stellend en observerend. Nog steeds kan ik me erover verbazen hoe gemakkelijk deze kinderen – onze kinderen – zich hebben aangepast aan het leven in Israel.

Voor Benjamin is Israel het land waar hij het langst heeft gewoond sinds zijn geboorte in 2009. Twee jaar woonde hij in Nederland, twee jaar in Tanzania en inmiddels ruim drieënhalf jaar in Israel. Israel is zijn land. Dit huis is zijn huis – al wonen we hier pas ruim een jaar. WBAIS is zijn school. Pita en bruin brood gekocht in de Westbank (vraag me niet waarom) zijn lievelingsbrood. Engels zijn taal van voorkeur – al is zijn Nederlands nog steeds keurig op niveau. Vraag Benjamin naar zijn lievelingslanden en zijn antwoord is, enigszins politiek incorrect, Israel en Palestina. Hij houdt van Nederland, daar niet van. Maar hij houdt evenveel van Frankrijk. En, zoals dat ook heel normaal is voor zijn leeftijd, hij leeft in het hier en nu.

Hij vindt het erg ‘stressy’, verhuizen naar Lima. Benjamin vindt het daarom opeens spannend om alleen te slapen. En zijn gevoelens gaan wel eens met hem op de loop. Begrijpelijk. Knuffelen helpt. Praten helpt. Op de nieuwe schommelstoel zitten helpt. En soms is het heel fijn om even op bed te gaan liggen met een berg knuffelbeesten om mee te praten. Verhuizen naar Lima is overigens niet alleen stressy volgens Benjamin. Het is ook ongelooflijk cool. Want daar zijn bergen. Heel veel bergen. En Machu Pichu. En een woeste zee. En eigenlijk is het ook wel heel erg gaaf dat er weer veel te ontdekken valt, dat alles nieuw is. En de nieuwe school heeft een grote klimmuur. En een hardloopbaan en een binnenzwembad. Kijk, daar wordt Benjamin nou blij van. En Spaans leren lijkt hem ook erg gaaf. Zo handig als hij later bij de VN gaat werken. Onze Benjamin houdt wel van avontuur, maar niet zo van verandering. Klinkt me erg bekend in de oren. Ik geloof dat ik met zo iemand getrouwd ben. Het komt wel goed met Benjamin. Zijn mantra: zo lang we allemaal bij elkaar zijn, kan er niets mis gaan. Benjamins mantra is mijn mantra. Ik vind het namelijk ook een beetje stressy allemaal.

En dan Thomas. Thomas vindt het ook spannend, de naderende verhuizing. Maar op de één of andere manier heeft hij er meer rust bij. Thomas is zich er aardig van bewust dat ook zijn vrienden uiteindelijk weggaan uit Israel. De een aan het eind van dit schooljaar, de ander een jaar of een paar jaar later. Zijn twee Nederlandse vriendjes, zo filosofeert Thomas, eindigen vast op dezelfde internationale school in Den Haag waar ze dan mooi samen hun IB diploma kunnen halen. En zijn Deense vriendje heeft ouders die goede vrienden zijn van ons. Die gaan we vast opzoeken en ze komen naar ons toe in Peru. In Peru gaat hij gewoon weer nieuwe vrienden maken. Dat dat even kan duren, vindt hij niet zo’n leuk idee, maar dat het goed komt, daar vertrouwt hij op. Hier is het immers ook gelukt.

Thomas heeft de eerdere verhuizing van Tanzania naar Israel iets bewuster meegemaakt dan Benjamin. En hij vindt verandering interessant. De hele verhuizing beschouwt hij dan ook als iets interessants. Niet dat hij Israel niet gaat missen. Natuurlijk vindt hij het jammer dat we weggaan. Vooral het verlaten van WBAIS vindt hij verdrietig. Hij heeft nu de allerbeste juf die er bestaat. Dat hij zijn jaar bij haar niet kan afronden vindt hij balen. En dat hij de units over de oude Grieken en over de Romeinen misloopt, dat vindt hij zorgelijk. Daar staat tegenover dat hij veel gaat leren over de Inca’s. En zijn passie voor architectuur gaat natuurlijk enorm gevoed worden in Peru. Spaans leren ziet Thomas ook wel zitten trouwens. Net als zijn broertje heeft hij een toekomst bij de VN voor ogen – onze kinderen willen vrede stichten in Israel als ze later groot zijn – en een huwelijk met een Spaans meisje sluit hij ook niet uit. Spaans leren past daar allemaal perfect bij.

Doordat Thomas er zo positief in zit, heeft hij schrikbarend veel oog voor mijn gevoelens. Hij weet dat ik ervan baal dat ik mijn bestuurswerk op school moet neerleggen en dat er van schrijven weinig terecht komt nu. Iedere avond weer vraagt hij me hoe mijn dag was, wat ik heb gedaan en hoe ik me voel. Als ik me dan eens laat ontvallen dat de dag niet zo productief was, zegt hij lief: ‘Je moet ook niet zo veel van jezelf verwachten in deze tijden. Je boek komt echt wel af mama. Dan is het maar een paar maanden later dan je had gedacht.’ Wat een wijs kind…

Typische Third Culture Kids dus, onze Thomas en Benjamin. En dat heeft voordelen maar zeker ook nadelen. Daarover een andere keer meer. Vandaag wil ik vooral mijn trots (onze trots!) op onze globetrotters delen. Ze doen het toch maar weer… Accepteren dat onze tijd in Israel erop zit. Dat het nieuwe avontuur op ons wacht. Dat ze alles moeten loslaten hier om in het onbekende te stappen. Wat zijn het toch een coole mannetjes, deze Kooltjes!

Advertenties

2 gedachtes over “About two boys

  1. Wat een leuk stuk om te lezen. Het zal inderdaad wel allemaal goed komen, verhuizen naar Nederland, eerst familie zien. Lijkt me trouwens heerlijk om even naar je familie te kunnen gaan, voor jullie naar Lima verhuizen. Waar zeker weer een nieuwe avontuur op jullie weg zal komen. Goede reis naar Nederland, en misschien kunnen we elkaar even zien. Groetje sint.

  2. Leuk verhaal, succes met de verhuizing.
    Fijne Kerstdagen en het allerbeste voor 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s