Vooruitsnellend heimwee

‘Mama, ik mis mijn vriendjes nu al. Is dat raar?’

Met die zin startte één van de vele gesprekjes die ik in de afgelopen dagen heb gevoerd met onze jongste zoon. We praten veel dezer dagen. Nu zijn we altijd al een praatgraag gezin geweest, je kunt je dus wel voorstellen dat het momenteel zelden stil is. Zowel Thomas als Benjamin zijn gelukkig erg open over hun gedachten en gevoelens. De gesprekken die we voeren zijn mooi, moeilijk, diep en ontroerend.

Is dat raar, dat je iemand al kunt missen terwijl je elkaar dagelijks ziet?

Natuurlijk niet.

De vraag geeft echter een aardige inkijk in de complexiteit van de gevoelens waarmee we allemaal worden geconfronteerd nu het afscheid van Israel nadert. Heimwee dat voor je uit snelt, op topsnelheid voor je uit racet om precies te zijn. Nu zijn we nog hier, genietend van onze favoriete plekjes, het gezelschap zoekend van vrienden die ons dierbaar zijn geworden. De wetenschap dat die plekken over niet al te lange tijd niet meer ‘om de hoek’ liggen en dat die vrienden misschien nooit meer bezocht zullen worden, roept verdriet op. Heimwee. Naar iets dat er nu nog is, maar straks niet meer.

Die gevoelens worden extra gecompliceerd door het vooruitkijken. De nieuwsgierigheid naar wat komen gaat. Het dwalen door de virtuele wereld van Google. In gedachten klimmen naar Machu Pichu. Huizen kijken op websites van makelaars. Met Google Earth wandelen door de straten rondom de nieuwe school.

Op de koffietafel uit Zanzibar liggen nu dus gebroederlijk naast elkaar twee Lonely Planets. De een valt half uit elkaar, de pagina’s getooid met ezelsoren en hier en daar zelfs gemarkeerd met een scheur. De kaft toont de rimpels van een geliefd boek dat in rugzakken en handtassen is meegesleept. De ander is maagdelijk glad en strak. Geen kreukje, geen plooi, geen pennenstreek of vouw doet vermoeden dat iemand dit boek ooit heeft aangeraakt. De komende vierenhalf jaar wordt dit onze gids voor weekenden en korte vakanties. De komende weken de bron van dromen. De ander dient nu als tastbare bucket list, straks als naslagwerk van herinneringen.

De voorbereidingen voor de verhuizing zijn in volle gang. Thomas heeft onder begeleiding van de schoolpsycholoog de toelatingstest afgelegd voor de nieuwe school. Dat was spannend, maar hij heeft er een goed gevoel over. We zijn nu in afwachting van de beslissing van de Roosevelt school. Gisteravond hadden Arjen en ik een verschrikkelijk enthousiasmerend Facetime gesprek met een Nederlands-Peruviaans stel dat ons virtueel liet meerijden op hun zondagochtend rit naar een strand iets ten zuiden van Lima. Een wereld van zandwegen, kleurrijke huisjes en uiteindelijk een woeste zee ontvouwde zich voor onze ogen, terwijl we spraken over de auto die we gaan kopen, de buurten waar we kunnen gaan wonen en de zeilclub waar we zeker kennis moeten gaan maken.

Terwijl de voorbereidingen voortschrijden, werken we onze bucket list Israel af. Een laatste bezoek brachten we aan de Dode Zee en Masada. Met vrienden die last minute overwipten vanuit Nederland voor een bliksembezoek van welgeteld twee dagen en twee nachten. Het komende Thanksgiving weekend zal ons voor een laatste bezoek naar de Rode Zee en Eilat brengen. Daarna volgt een laatste weekend in Jeruzalem en dan is het bijna tijd om tot rust te komen tijdens de Kerstvakantie die we in Frankrijk en Nederland zullen doorbrengen.

En dan is het bijna zover. Op twintig januari verlaten we Israel om na een verblijf van vijf dagen in Den Haag door te reizen naar Lima. Als ik daaraan denk, gaat er een scheut van pijn door m’n lijf die gepaard gaat met een zenuwachtige kriebel in mijn buik.

Vooruitsnellend heimwee en verlangend vooruitkijken. Dus.

2 gedachtes over “Vooruitsnellend heimwee

  1. Hi Ceciel.
    Tijd om weer eens even een berichtje achter te laten. Wij vonden het harstikke leuk om Arjen even tegen te komen op Schiphol. Een “chance meeting” achteraf gezien want dat komt echt niet vaak voor dat onze wegen elkaar kruisen. Ben blij dat we elkaar ook gezien hebben in Den Haag.
    Mooi verwoord dit verhaal. Ik kan me goed inleven in jullie situatie door jouw verhaal. Als altijd weer leuk om op de hoogte te blijven van jullie leven. Hartelijke groeten aan jou en je mannen.

  2. Ceciel, je beschrijft het zo goed dat ik bijna kan invoelen wat er bij jullie allemaal te gebeuren staat.
    Fijn dat jullie er goed over kunnen praten. Doe de jongens veel groetjes en wens hun een mooi (maar ik denk moeilijk) afscheid toe en natuurlijk ook voor jullie zelf. Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Maar herinnereingen aan de mooie momenten blijven.We wensen jullie allemaal alle goeds en ‘goede voorbereiding op jullie nieuwe plaats Lima.Kus tante Tiny.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s