Peru!

Peru!

Langzaam maar zeker wennen we aan het idee. We gaan verhuizen. Niet terug naar Europa zoals we aanvankelijk in gedachten hadden. Ook niet naar een ander land in het Midden Oosten – dat leek ons nog een acceptabele reisafstand voor familie en vrienden. Nee. De familie Kool reist naar de andere kant van de wereld, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Of zoiets. Het was een lichte schok (of een grote) voor onze dierbaren in Nederland die ernstig rekenden of dan toch hoopten op onze terugkeer naar Nederland. Of in ieder geval op een verhuizing naar aan land op een paar uur vliegen afstand.

How come?

Tja.

De overplaatsingsprocedure van Buitenlandse Zaken is complex. Ik zal er niet te veel over uitweiden, maar onze kansen op een plaatsing buiten leken beperkt. We hebben heel veel nagedacht over een terugkeer naar Nederland, terug naar Voorburg. Ik had Thomas en Benjamin al ingeschreven voor een aantal basisscholen die me goed en leuk leken. In gedachten was ik al een nieuwe keuken aan het uitzoeken – de huidige is ondertussen aan vernieuwing toe. Mijn handen jeukten om de door onze huurders verloederde tuin onderhanden te nemen. Een opleiding ten behoeve van een nieuwe carrière had ik ook al gevonden. Het was alleen erg jammer dat er geen leuke functies voorhanden waren voor Arjen in Den Haag. Heel veel gave functies, daar niet van. Maar niet op het vakgebied waarin Arjen door wil gaan. Waar hij goed in is en energie uit haalt. Daarnaast is de leeftijd van de jongens nu nog perfect voor een plaatsing buiten. Ze weghalen uit Nederland nadat ze gestart zijn op de middelbare school, lijkt ons onmogelijk.  Uiteindelijk hebben we daarom toch ingezet op een nieuwe buitenplaatsing. Against all odds, zo leek het. Kansloos, zouden sommige collega’s zeggen.

En toen.

Toen kwam Lima. Een hele leuke functie in Lima om precies te zijn. Die van Plaatsvervangend Ambassadeur Peru, Ecuador en Bolivia. Het bloed kroop en de drang naar avontuur stak de kop op. Wat te doen? Het is zo ver! We vroegen Google om raad en de Facebook groep van Nederlandse moeders in het buitenland werd bevraagd. Al snel wisten we contact te leggen met een aantal Nederlanders ter plaatse en Arjen sprak met collega’s op de ambassade te Lima. En ja. Het klonk toch wel erg gaaf… Het ís gaaf. Peru, land van de Inca’s, van Machu Pichu. Land van bergen, zee en cultuur. Land van de ceviche. Land  van bonte kleuren en met een rijke historie. Maar ook een land met handelsmogelijkheden voor Nederlandse bedrijven. Een land waar die handel wordt ingezet om ontwikkeling te stimuleren. Een super gave regionale functie in een land waar onze passie voor bergen en outdoor samenkomt met de pacific ocean en een rijke cultuur.

Kort en goed: we konden de kans niet laten lopen en hebben dat dus ook niet gedaan. Wat volgde was een complex proces dat uiteindelijk afgelopen week uitmondde in het verlossende groene licht. We gaan! En al snel ook! Eind januari verlaten we Israel om na een week in Nederland door te reizen naar Peru.

De belangrijkste vraag die we van vrienden krijgen is hoe de kinderen het vinden. Daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Mixed emotions dekt de lading het best. Om met het positieve te beginnen: Peru lijkt ons allemaal heel erg gaaf. En het is voor de jongens een geruststellende gedachte dat er ook in Peru een Amerikaanse School is, dat er mooie stranden zijn en bergen. Dat er een Gap store is (waar een kind al niet aan denkt) en dat het een relatief veilig land is met een gastvrije cultuur. Nadelen zijn er natuurlijk ook. Het achterlaten van vriendjes voelt op dit moment enorm heftig en dramatisch. Er zijn al heel wat stille tranen gelaten en ja, boosheid is er ook. Benjamin durfde het grote nieuws zelfs niet te delen met zijn beste vriendjes, hij vindt het heel erg dat hij hen achter laat.

Hoe gaan we hiermee om? De school is fantastisch. De kinderen worden goed begeleid door hun juffen en door de schoolpsycholoog. Zo heeft Benjamin vandaag met zijn klas filmpjes over Peru, Ecuador en Bolivia gekeken. Met Thomas ga ik een boek maken over de dingen die we willen zien en doen in Peru. Samen googlen, dingen opschrijven, foto’s uitprinten. De Lonely Planet is besteld en de kinderatlas ligt op tafel en wordt dagelijks uitgebreid bestudeerd.

De eerste praktische stappen zijn ook gezet. Een enorme hoeveelheid papierwerk is de deur uit richting Colegio Franklin Delano Roosevelt, de Amerikaanse school in Lima. Rapporten, vaccinatieschema’s, aanbevelingen van leerkrachten en vragenlijsten over ons gezin en over de persoonlijkheden van de jongens, alles wil zo’n internationale school weten alvorens ze beslissen of je kinderen welkom zijn. Ik verwacht geen problemen, maar spannend is het wel. Er moet een nieuwe auto komen, een fourwheeldrive. Dat is Arjens afdeling. En dan is er het afscheid nemen van Israel en van onze vrienden hier. Het afronden en overdragen van onze beider werkzaamheden. De jongens moeten nog een Cito toets maken. Het is niet niks. Stap voor stap bereiden we ons voor op ons nieuwe avontuur.

In december zijn we anderhalve week in Nederland en de overplaatsing zal ons eind januari ook een week naar Nederland brengen. We zien ernaar uit dan de banden aan te halen met familie en vrienden. En voor degenen die Peru op hun bucket list hebben staan… nou ja. Denk er eens over na!

Advertenties

3 gedachtes over “Peru!

  1. Ik vind het zo ontzettend gaaf voor jullie. En sinds ik eens een aflevering van 3 opreis heb gezien bij Machu Pichu staat het ook zeker op mijn bucket list!

  2. Peru! Nou ik heb jullie daar nog niet eerder over gehoord. Wat een avontuur. Qua 4×4 mag ik graag de Huyndai Santa Fe aanraden aan Arjen. Maar misschien is die niet sterk genoeg. Een Jeep zou ik af willen raden; wij hebben hier een woestijntocht gedaan en het viel ons op dat met name de Jeeps snel vastzitten (en ook niet echt gemakkelijk zelf loskomen). Het land, sterker nog het hele continent, staat niet op onze bucket list:-) Uit een test bleek ooit dat ik het slechtste overweg zou kunnen met Venezolanen, en ik geloofde het meteen.

    Desalniettemin, veel energie gewenst met het organiseren van de overgang en uiteraard alvast heel veel succes aldaar!

  3. Hallo Geciel, Arjan, Benjamin En Thomas, Wat een nieuw avontuur en uitdaging. Ja het is verwen maar ik hoop dat jullie daar net zo fijn kunnen gaan wonen als nu. En voor de jongens nieuw land en nieuw bergen en zee.enznenz. Heb een goed afscheid en als jullie in Nederland zijn hoop ik jullie te zien. Dikke kus tante Tiny.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s