Vooruitsnellend heimwee

‘Mama, ik mis mijn vriendjes nu al. Is dat raar?’

Met die zin startte één van de vele gesprekjes die ik in de afgelopen dagen heb gevoerd met onze jongste zoon. We praten veel dezer dagen. Nu zijn we altijd al een praatgraag gezin geweest, je kunt je dus wel voorstellen dat het momenteel zelden stil is. Zowel Thomas als Benjamin zijn gelukkig erg open over hun gedachten en gevoelens. De gesprekken die we voeren zijn mooi, moeilijk, diep en ontroerend.

Is dat raar, dat je iemand al kunt missen terwijl je elkaar dagelijks ziet?

Natuurlijk niet.

De vraag geeft echter een aardige inkijk in de complexiteit van de gevoelens waarmee we allemaal worden geconfronteerd nu het afscheid van Israel nadert. Heimwee dat voor je uit snelt, op topsnelheid voor je uit racet om precies te zijn. Nu zijn we nog hier, genietend van onze favoriete plekjes, het gezelschap zoekend van vrienden die ons dierbaar zijn geworden. De wetenschap dat die plekken over niet al te lange tijd niet meer ‘om de hoek’ liggen en dat die vrienden misschien nooit meer bezocht zullen worden, roept verdriet op. Heimwee. Naar iets dat er nu nog is, maar straks niet meer.

Die gevoelens worden extra gecompliceerd door het vooruitkijken. De nieuwsgierigheid naar wat komen gaat. Het dwalen door de virtuele wereld van Google. In gedachten klimmen naar Machu Pichu. Huizen kijken op websites van makelaars. Met Google Earth wandelen door de straten rondom de nieuwe school.

Op de koffietafel uit Zanzibar liggen nu dus gebroederlijk naast elkaar twee Lonely Planets. De een valt half uit elkaar, de pagina’s getooid met ezelsoren en hier en daar zelfs gemarkeerd met een scheur. De kaft toont de rimpels van een geliefd boek dat in rugzakken en handtassen is meegesleept. De ander is maagdelijk glad en strak. Geen kreukje, geen plooi, geen pennenstreek of vouw doet vermoeden dat iemand dit boek ooit heeft aangeraakt. De komende vierenhalf jaar wordt dit onze gids voor weekenden en korte vakanties. De komende weken de bron van dromen. De ander dient nu als tastbare bucket list, straks als naslagwerk van herinneringen.

De voorbereidingen voor de verhuizing zijn in volle gang. Thomas heeft onder begeleiding van de schoolpsycholoog de toelatingstest afgelegd voor de nieuwe school. Dat was spannend, maar hij heeft er een goed gevoel over. We zijn nu in afwachting van de beslissing van de Roosevelt school. Gisteravond hadden Arjen en ik een verschrikkelijk enthousiasmerend Facetime gesprek met een Nederlands-Peruviaans stel dat ons virtueel liet meerijden op hun zondagochtend rit naar een strand iets ten zuiden van Lima. Een wereld van zandwegen, kleurrijke huisjes en uiteindelijk een woeste zee ontvouwde zich voor onze ogen, terwijl we spraken over de auto die we gaan kopen, de buurten waar we kunnen gaan wonen en de zeilclub waar we zeker kennis moeten gaan maken.

Terwijl de voorbereidingen voortschrijden, werken we onze bucket list Israel af. Een laatste bezoek brachten we aan de Dode Zee en Masada. Met vrienden die last minute overwipten vanuit Nederland voor een bliksembezoek van welgeteld twee dagen en twee nachten. Het komende Thanksgiving weekend zal ons voor een laatste bezoek naar de Rode Zee en Eilat brengen. Daarna volgt een laatste weekend in Jeruzalem en dan is het bijna tijd om tot rust te komen tijdens de Kerstvakantie die we in Frankrijk en Nederland zullen doorbrengen.

En dan is het bijna zover. Op twintig januari verlaten we Israel om na een verblijf van vijf dagen in Den Haag door te reizen naar Lima. Als ik daaraan denk, gaat er een scheut van pijn door m’n lijf die gepaard gaat met een zenuwachtige kriebel in mijn buik.

Vooruitsnellend heimwee en verlangend vooruitkijken. Dus.

Advertenties

Peru!

Peru!

Langzaam maar zeker wennen we aan het idee. We gaan verhuizen. Niet terug naar Europa zoals we aanvankelijk in gedachten hadden. Ook niet naar een ander land in het Midden Oosten – dat leek ons nog een acceptabele reisafstand voor familie en vrienden. Nee. De familie Kool reist naar de andere kant van de wereld, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Of zoiets. Het was een lichte schok (of een grote) voor onze dierbaren in Nederland die ernstig rekenden of dan toch hoopten op onze terugkeer naar Nederland. Of in ieder geval op een verhuizing naar aan land op een paar uur vliegen afstand.

How come?

Tja.

De overplaatsingsprocedure van Buitenlandse Zaken is complex. Ik zal er niet te veel over uitweiden, maar onze kansen op een plaatsing buiten leken beperkt. We hebben heel veel nagedacht over een terugkeer naar Nederland, terug naar Voorburg. Ik had Thomas en Benjamin al ingeschreven voor een aantal basisscholen die me goed en leuk leken. In gedachten was ik al een nieuwe keuken aan het uitzoeken – de huidige is ondertussen aan vernieuwing toe. Mijn handen jeukten om de door onze huurders verloederde tuin onderhanden te nemen. Een opleiding ten behoeve van een nieuwe carrière had ik ook al gevonden. Het was alleen erg jammer dat er geen leuke functies voorhanden waren voor Arjen in Den Haag. Heel veel gave functies, daar niet van. Maar niet op het vakgebied waarin Arjen door wil gaan. Waar hij goed in is en energie uit haalt. Daarnaast is de leeftijd van de jongens nu nog perfect voor een plaatsing buiten. Ze weghalen uit Nederland nadat ze gestart zijn op de middelbare school, lijkt ons onmogelijk.  Uiteindelijk hebben we daarom toch ingezet op een nieuwe buitenplaatsing. Against all odds, zo leek het. Kansloos, zouden sommige collega’s zeggen.

En toen.

Toen kwam Lima. Een hele leuke functie in Lima om precies te zijn. Die van Plaatsvervangend Ambassadeur Peru, Ecuador en Bolivia. Het bloed kroop en de drang naar avontuur stak de kop op. Wat te doen? Het is zo ver! We vroegen Google om raad en de Facebook groep van Nederlandse moeders in het buitenland werd bevraagd. Al snel wisten we contact te leggen met een aantal Nederlanders ter plaatse en Arjen sprak met collega’s op de ambassade te Lima. En ja. Het klonk toch wel erg gaaf… Het ís gaaf. Peru, land van de Inca’s, van Machu Pichu. Land van bergen, zee en cultuur. Land van de ceviche. Land  van bonte kleuren en met een rijke historie. Maar ook een land met handelsmogelijkheden voor Nederlandse bedrijven. Een land waar die handel wordt ingezet om ontwikkeling te stimuleren. Een super gave regionale functie in een land waar onze passie voor bergen en outdoor samenkomt met de pacific ocean en een rijke cultuur.

Kort en goed: we konden de kans niet laten lopen en hebben dat dus ook niet gedaan. Wat volgde was een complex proces dat uiteindelijk afgelopen week uitmondde in het verlossende groene licht. We gaan! En al snel ook! Eind januari verlaten we Israel om na een week in Nederland door te reizen naar Peru.

De belangrijkste vraag die we van vrienden krijgen is hoe de kinderen het vinden. Daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Mixed emotions dekt de lading het best. Om met het positieve te beginnen: Peru lijkt ons allemaal heel erg gaaf. En het is voor de jongens een geruststellende gedachte dat er ook in Peru een Amerikaanse School is, dat er mooie stranden zijn en bergen. Dat er een Gap store is (waar een kind al niet aan denkt) en dat het een relatief veilig land is met een gastvrije cultuur. Nadelen zijn er natuurlijk ook. Het achterlaten van vriendjes voelt op dit moment enorm heftig en dramatisch. Er zijn al heel wat stille tranen gelaten en ja, boosheid is er ook. Benjamin durfde het grote nieuws zelfs niet te delen met zijn beste vriendjes, hij vindt het heel erg dat hij hen achter laat.

Hoe gaan we hiermee om? De school is fantastisch. De kinderen worden goed begeleid door hun juffen en door de schoolpsycholoog. Zo heeft Benjamin vandaag met zijn klas filmpjes over Peru, Ecuador en Bolivia gekeken. Met Thomas ga ik een boek maken over de dingen die we willen zien en doen in Peru. Samen googlen, dingen opschrijven, foto’s uitprinten. De Lonely Planet is besteld en de kinderatlas ligt op tafel en wordt dagelijks uitgebreid bestudeerd.

De eerste praktische stappen zijn ook gezet. Een enorme hoeveelheid papierwerk is de deur uit richting Colegio Franklin Delano Roosevelt, de Amerikaanse school in Lima. Rapporten, vaccinatieschema’s, aanbevelingen van leerkrachten en vragenlijsten over ons gezin en over de persoonlijkheden van de jongens, alles wil zo’n internationale school weten alvorens ze beslissen of je kinderen welkom zijn. Ik verwacht geen problemen, maar spannend is het wel. Er moet een nieuwe auto komen, een fourwheeldrive. Dat is Arjens afdeling. En dan is er het afscheid nemen van Israel en van onze vrienden hier. Het afronden en overdragen van onze beider werkzaamheden. De jongens moeten nog een Cito toets maken. Het is niet niks. Stap voor stap bereiden we ons voor op ons nieuwe avontuur.

In december zijn we anderhalve week in Nederland en de overplaatsing zal ons eind januari ook een week naar Nederland brengen. We zien ernaar uit dan de banden aan te halen met familie en vrienden. En voor degenen die Peru op hun bucket list hebben staan… nou ja. Denk er eens over na!