Naar de dokter – heimwee naar Nederland

Wanneer missen we Nederland het meest? De voor de hand liggende antwoorden kent iedereen wel. Verjaardagen van dierbaren, Sinterklaas, Kerstmis, Oudjaar, Pasen, als het sneeuwt, als er geschaatst kan worden, bij ziekte en onzekerheid over de gezondheid van dierbaren…

Maar er is nog iets dat me – ons – naar Nederland doet snakken. En dat zijn de momenten dat er iets is met de gezondheid van een van ons, hier in Israel. Ik bedoel dan niet een verkoudheid of griep, maar iets waar we ons geen raad mee weten. En gek genoeg worstel ik daar in ontwikkeld Israel meer mee dan toen we in ontwikkelingsland Tanzania woonden.

In Tanzania waren we gezegend met de onvolprezen IST Kliniek, een huisartsenpost met een dikke plus, gerund door twee Nederlandse huisartsen die ik nooit zal vergeten. In je eigen taal geholpen worden door artsen die gepokt en gemazeld zijn in Afrika, daar kan weinig tegenop. Nu hebben we in de afgelopen drie jaar weinig vervelends meegemaakt op het gebied van gezondheid. Tot een jaar geleden althans.

Eerst belandden we op de EHBO met Benjamin die na weken klagen over jeukende ogen en terugkerende ademhalingsklachten opeens dubbel zag. Iets met de ogen of iets neurologisch, zeiden de artsen. Misschien een hersentumor. Ik dacht zelf iets met allergie. Nee, nee mevrouw. Daar heeft het niets mee te maken. Pas na een erg onprettige nacht op de overvolle kinderafdeling waar niemand Engels leek te spreken, kwam iemand op het idee een bloedtest te doen. En dat vooral doordat een Israëlische vriendin een bevriend arts naar me toe stuurde. Oh, goh, toch een heftige allergische reactie… Benjamin reageerde heftig op de schimmels in ons huis. We verhuisden naar een ‘schoon’ huis en hij is weer oké.

Een paar weken na de verhuizing kreeg ik allerlei klachten in een schouder en een arm. Het begon met een pijnlijke elleboog en na een wekenlange behandeling door een fysiotherapeut die zonder blikken of blozen 150 USD voor 20 minuten masseren vroeg (zonder ooit naar mijn rug te hebben gekeken), kon ik de betreffende arm nauwelijks nog gebruiken. Uiteindelijk vond ik zelf een goede fysiotherapeute die uitstekend Engels sprak (wat van de eerste niet echt gezegd kon worden) en binnen 5 minuten had ze een diagnose gesteld. Ik bleek een afhangend schouderblad te hebben, scapula alata heet dat. Haar behandelingen sloegen aan en waren veel goedkoper.  Onze huisarts – een voormalig cardioloog die nog wat verdient als huisarts voor expats – haalde zijn schouders op toen hij hoorde van de misdiagnose en verkeerde behandeling. Hij verwijst andere patiënten nog steeds naar alleen die ene fysiotherapeut. Want. Dat is zo de afspraak in de commerciële kliniek waar we allemaal naartoe gaan en waar we schrikbarende prijzen betalen voor zorg die op z’n zachtst gezegd benedenmaats is. Men verwijst alleen binnen de kliniek.

En dat terwijl er in Israel uitstekende artsen zijn. We hebben er alleen geen toegang toe. Sommige artsen behandelen liever geen expats vanwege het taalprobleem of omdat we niet in Israel verzekerd zijn. Maar ook is informatie over artsen, specialisten en ziekenhuizen voor ons als buitenlanders moeilijk te vinden. De verhalen van zwangere vriendinnen zijn stuk voor stuk om te huilen. Velen zijn de eerste maanden van hun zwangerschap bezig met het zoeken naar een goede en prettige gynaecoloog en een fijn ziekenhuis om te bevallen. Een vriendin van me heeft wel vier verschillende artsen uitgeprobeerd (waarbij ze eens huilend van de stress een praktijk verliet) voor ze ergens terecht kwam waar de arts echt goed Engels sprak, waar de zorgverzekering voor wilde betalen en waar ze zich prettig voelde.

Vorige week liep Thomas drie tekenbeten op. De ziekte van Lyme komt in Israel schijnbaar weinig voor. Een andere even schadelijke ziekte wel. Israeli Spotted Disease heet dat. Preventief behandelen leek het beste. Het benodigde medicijn was echter niet over the counter beschikbaar. Althans, zo vertelde onze kinderarts ons die de restanten van teek twee en drie overigens niet wilde verwijderen (ze zaten op een nare plek) en die gewoon wasbenzine op de beestjes smeerde om ze dood te maken. Tja. Of we het medicijn maar even uit Nederland konden laten komen. Voor de zekerheid ging ik met Thomas naar een apotheek. De apotheker vertelde – waar Thomas bij stond – dat genoemde ziekte vaak te laat wordt gediagnosticeerd in Israel met onnodige sterfgevallen (vooral onder kinderen) tot gevolg. ‘Mama, kan ik hieraan doodgaan?’ vroeg Thomas met tranen in zijn ogen. Fijn, zo’n apotheker.

Ik zal de verdere details hier verder achterwege laten, maar uiteindelijk zaten we met twee speciaal voor ons gemaakte flesjes doxycycline siroop in huis. De ene siroop was veel te veel verdund en in het andere flesje zat niet genoeg voor de benodigde behandeling. Gelukkig bleek er een andere, erg goede apotheker bij ons om de hoek te zitten. Hij attendeerde me erop dat er prima tabletten waren in de benodigde concentratie. Onze kinderarts had ons wijsgemaakt dat dit medicijn alleen in grote capsules beschikbaar was in Israel, capsules die zelfs voor een volwassene vervelend te slikken zijn. De apotheek die sprak over doodgaan had dat bevestigd. Thomas bleek met zijn 9 jaar al prima in staat de aanbevolen doxycycline tabletten door te slikken en zo was het probleem opgelost. Maar wat een gedoe…

Een ander verhaal. De vader van een vriendje van Thomas vertoonde op een avond een zeer heftige allergische reactie. Hij had dat nog nooit eerder meegemaakt. De ambulance wist hun huis niet te vinden, deed er 45 minuten over. In de tussentijd was de beveiliging van de Amerikaanse ambassade in actie gekomen (erg sympathiek aangezien dit geen Amerikaanse diplomaat betrof). Goed, de man werd behandeld in een ziekenhuis en mocht naar huis. Maar er moest een allergietest worden uitgevoerd om herhaling te voorkomen. De patient had wel een vermoeden waarop hij had gereageerd, namelijk een lychee die hij voor de aanval had gegeten. De eerder genoemde fameuze kliniek voor expats had wel een allergoloog die het onderzoek kon doen à raison van 700 USD. Een consult dat eruit bestond dat de patient zelf een doosje lychees moest kopen. Het sap uit een lychee werd in een sneetje in de huid gedruppeld. En jawel, er trad een allergische reactie op. ‘U bent inderdaad allergisch voor lychee’s meneer. Niet meer eten dus. Volgende patient!’ Tja, daar sta je dan.

Gelukkig komt het niet vaak voor dat we echt in de stress zitten over de gezondheid van de jongens of onszelf. Maar wat ik me wel steeds meer realiseer is dat het gevoel van kwetsbaarheid als het gaat om het vinden van goede medische zorg, een lastig iets is als je in het buitenland woont. En ik denk dat dit niet alleen voor ons leven in Israel geldt maar dat we er ook mee zouden worstelen in Frankrijk, de UK of Duitsland. Het taalprobleem heb je eigenlijk altijd, de finesses van een onduidelijke klacht uitleggen, zelfs in het Engels, is moeilijk. En dan is er nog de cultuur waarin je bent opgegroeid die mede bepaalt waar je je prettig bij voelt. Wij Nederlanders houden niet van over-medicaliseren en willen erg graag goed begrijpen wat er aan de hand is en waarom iets wel of (nog) niet nodig is.

Met Thomas gaat het trouwens goed. Hij is een dag niet lekker geweest, maar is nu weer helemaal oké. En als we komend weekend gaan wandelen in de Golan, smeren we ons allemaal goed in met DEET, net zoals we dat in Tanzania deden tegen de muggen…

 

Advertenties