Wat een steun! Dank!

Barstende hoofdpijn had ik. Alsof mijn hersenen mijn schedel wilden verlaten. Ik denk dat ik wel een uur naar het scherm zat te kijken na het publiceren van mijn vorige blog. Depressief zijn, er rust nog steeds een taboe op. Bij mij dus ook want ik heb nog urenlang overwogen de blog te verwijderen, de linkjes op Facebook weg te halen. Wat als een toekomstig werkgever of opdrachtgever dit over me leest? Wat als mensen het niet begrijpen? Me een slappeling vinden? Of niet begrijpen dat ik dit zo nodig aan de grote klok moet hangen? Wat als? Als maar niet …

Maar toen kwamen de reacties binnenstromen. Reacties van herkenning, vragen over hoe en waar ik hulp had gevonden. Suggesties van methoden die ik zou kunnen uitproberen om me beter te voelen. Meditatie (dank Paul!), Mindfulness, wandelen met Jawbone als externe motivator. Wat fijn, al die mensen die meedenken en meeleven. Ik zie ook dat mijn blog anderen heeft geholpen bij het nadenken over hoe met die nare gevoelens van eenzaamheid en leegte om te gaan. Vaak helpt het te weten dat je niet alleen staat met die gevoelens. Dat het helemaal niet raar is. En dat er oplossingen zijn te vinden in de wereld om je heen en op het worldwide web. Hoe ontluisterend dat er zoveel andere expat partners zijn die worstelen met hun nieuwe rol in het leven in het buitenland. Die worstelen met de cultuur waar hun partner in is opgegroeid en waar zij nu ook in leven. Maar ook vriendinnen in Nederland die het zwaar hebben door de uitdagingen van alledag, het combineren van werk met zorg.

Een paar reacties die ik per mail ontving na mijn blog, bevestigden overigens ook dat er nog steeds een taboe heerst op het onderwerp depressiviteit. Van één mail werd ik zo verdrietig dat ik ‘m direct heb gedelete en heb besloten er niet op te reageren. Laat maar zitten. Als iemand echt meent me aan te moeten spreken op het feit dat ik ‘niet dankbaar’ ben voor onze welvaart, voor onze gezonde en happy kinderen, voor mijn geweldige partner, dan heeft die persoon echt niet begrepen wie ik ben en hoeveel moeite het me heeft gekost onder ogen te zien dat het niet goed met me gaat. Ook het uitblijven van reacties van bepaalde mensen was veelzeggend.

Maar… Ik ben zo ontzettend opgelucht dat ik niet langer het gevoel heb alleen de mooie kant van mijn leven in Israel aan de buitenwereld te moeten laten zien. Dat ik kwetsbaar mag zijn. Want in die kwetsbaarheid blijkt een enorme kans te liggen. Een kans vooral om mezelf beter te leren kennen, te begrijpen wat het precies is dat me drijft, wat ik mis, wat ik nodig heb en misschien nog wel het meest van alles wat ik moet leren om steviger in mijn schoenen te staan. Eelt op mijn ziel te krijgen, zoals mijn psycholoog het noemde. En weer met liefde en trots naar mezelf te leren kijken, zorgen van me af te laten glijden.

De grote uitdaging is nu de lichtpuntjes te zien en te benoemen. Klinkt zo voor de hand liggend, logisch etc etc. Dat je het glas als halfvol kunt beschouwen en niet als half leeg. Helaas is dat  niet altijd gemakkelijk als je depressief bent. Maar het is precies wat ik nu probeer te doen. De positieve momenten benoemen en beschrijven. En hier is een hele fijne! Wat was ik trots toen mijn manuscriptbegeleider na lezing van de synopsis van mijn boek en het eerste deel ervan, zich direct meegenomen voelde naar Tanzania, naar het leven van een expat-partner. Precies wat ik beoog met mijn boek in wording. En ondanks mijn huidige state of mind waarin veel niet lukt, lukt dat me dus wel. Schrijven. Schrijven aan mijn boek, schrijven over hoe ik me voel. En dat is een dikke plus waar ik blij mee ben. En ja, het lukt me ook om te genieten van ons gezin.

Het komt dus wel goed met mij…

Last but not least… Heel veel dank aan allen die hun steun hebben betuigd na het lezen van mijn blog. Jullie hebben geen idee hoeveel kracht dat heeft gegeven. En voor mijn vriendinnen hier in Israel die deze blog met Google Translate lezen: Thank you! You are wonderful and dedicated friends!

En het komt goed. One step at a time.

Advertenties

2 gedachtes over “Wat een steun! Dank!

  1. Wat knap van je Ceciel, dat je dit allemaal alweer kunt opschrijven, zodat we kunnen zien hoe krachtig je met deze depressie omgaat. Petje af, ook al ben je er natuurlijk nog niet helemaal. Maar je bent wel al op de goede weg neem je tijd ervoor. Maar ook fijn dat je boek zo goed opschiet en je er veel aan kunt werken. Ceciel ik wens je alle goeds en hoop dat je elke dag iets meer energie mag krijgen om op te knappen. dikke knuffel .

  2. Kont goed met jou! Je eerste blog had ik gewoon gemist. Ik heb soms het gevoel dat Facebook teveel tijd neemt. Tja, dan mis je wel eens wat.
    Ik wens je heg allerbeste, groetjes aan Arjen. Jullie hebben leuke kinders!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s