Leven in een vreemde realiteit

Wat hebben we het weer heerlijk gehad tijdens het bezoek van mijn ouders aan ons. Hun vijfde bezoek aan Israël al sinds we hier zijn komen wonen. Tien dagen lang konden de jongens opa-en-oma-liefde bijtanken en mijn ouders genoten optimaal van hun kleinkinderen. Gezellig samen eten, een uitstapje naar Yaffo, een ochtend in Zichron Ya’acov, naar de kerk in Jeruzalem en een bezoek aan een prachtig natuurgebied met de meest indrukwekkende grotten. Samen met de LEGO kunstwerken bouwen, helpen bij het huiswerk maken, als ik mijn ouders zo met Thomas en Benjamin zie, voel ik me schuldig. Dat onze kinderen dat heerlijke contact met hun opa’s en oma’s moeten missen een groot deel van het jaar en dat diezelfde opa’s en oma’s hun kleinkinderen zo weinig zien. Daar staat tegenover dat de momenten die we samen hebben, enorm intens zijn. Alsof we dan allemaal inhalen wat we in de weken en maanden ervoor hebben moeten missen.

Voor hun vertrek naar Israël, vroegen mensen uit de omgeving van mijn ouders hen of het wel verstandig was om nu naar Israël te gaan.  Niet veilig, toch? Voor je het weet word je neergestoken. Of er worden stenen naar je auto gegooid. Mijn ouders zijn gelukkig kritische nieuwsvolgers en vertrouwen volledig op onze inschatting ten aanzien van wat veilig is en wat niet. We werden tijdens hun bezoek wel geconfronteerd met een terroristische aanslag in een synagoge dichtbij Yaffo waar wij op dat moment aan het genieten waren van de mooie plekjes daar. Dat was best even heftig en schrikken, vooral omdat de routeplanner die ik gebruikte op de weg naar huis, ons regelrecht naar de plek des onheils stuurde waardoor we getuige waren van de chaos en de enorme hoeveelheid aan politieauto’s en ambulances ter plaatse.

Het is vreemd. Hoewel zoiets op dat moment enorm veel indruk maakt en mijn hart even hoog in mijn keel klopte, het zakt ook snel weer weg, dat gevoel van dreiging. Niet alleen bij mij, maar ook bij mijn ouders. Mijn vader bleef heel rustig toen we vastzaten in het verkeer omringd door een kakofonie van sirenes. Met mijn telefoon (routeplanner) in zijn hand, dirigeerde hij me heel rustig uit de drukte weg, richting een route langs de zee, ver van de ellende vandaan. Thuis zag ik dat ik allerlei lieve berichtjes had gekregen van vriendinnen met de vraag of we veilig waren. Met de snelle informatievoorziening in Israël, weet iedereen zo ongeveer in realtime wat waar gebeurt.

En dat is goed, maar soms ook onrustig. Gisteravond was er bijvoorbeeld een raketaanval vanuit Gaza op het zuiden van het land. Wij wonen relatief noordelijk, raketten uit Gaza zijn niet primair op dit gebied gericht. Dat gebeurt eigenlijk alleen in een escalerende oorlogssituatie. Maar door de sms-jes die prompt verstuurd worden en de push berichten van de Haaretz (de krant die we lezen), zijn we er toch direct van op de hoogte. Je raakt eraan gewend. Is dat niet vreemd?

Er is wel een filter op die nieuwsfeeds. Dat realiseer ik me als ik praat met de vrouw van Arjens collega die in Ramallah werkt. Zij wonen in Jeruzalem en de incidenten die daar vrijwel dagelijks plaatsvinden, daar weet ik nog niet de helft van. Pittig. Ik kan me nauwelijks een voorstelling maken van hoe het is om in die spanning te leven. Zelfs voor expats daar is die spanning er. Zien hoe soldaten hun hand op hun wapen leggen bij het zien van iemand die ze er suspect uit vinden zien. Akelig. Zelfs als het moment voorbij gaat zonder incident, is dat bedreigend.

En toch gaan we allemaal door met ons leven en voelen we ons eigenlijk gewoon veilig. Hier waar wij wonen, in de expat bubble Herzlyia Pituach, is weinig tot niets te merken van spanningen. Alleen ’s ochtends bij de schoolbus zijn veranderingen merkbaar in tijden waarin de ene aanslag op de andere volgt. Bewakers controleren de schoolbus voordat de kinderen erin mogen en de bus wordt gevolgd tot hij de snelweg op draait. En de bodyguards van dat ene rijke gezin, zijn iets zichtbaarder aanwezig dan anders.

Door de manier waarop Israël in het nieuws komt, ligt het toerisme zo goed als op z’n gat. Hoe verdrietig! Hotels met lege kamers, lege terrassen en verlaten restaurants bij toeristische trekpleisters, vrijwel verlaten straatjes in de oude stad van Jeruzalem waar veel winkeltjes hun deuren nog maar beperkt openen. Ons favoriete hostel in de Golan zou de deuren sluiten gedurende de wintermaanden. Vrijwel geen gasten, de kosten om het hostel open te houden werden te hoog. Uiteindelijk hebben ze besloten de boel draaiend te houden, maar dat kan alleen als de eigenaren hun intrek nemen in een paar gastenkamers en hun reguliere huisvesting verlaten.  Triest.

Komende vrijdag hopen we een bezoek te brengen aan Nazareth met goede vrienden. De kinderen hebben maar een paar uur school op deze laatste schooldag voor de wintervakantie. Graag willen we een echte kerstboom zien en kerstsfeer proeven, met Joodse vrienden die zelf geen Kerst vieren maar het leuk vinden dit met ons te beleven. Ik heb het gevoel dat het weer kan en ik weet dat de ondernemers in Nazareth ernstig verlegen zitten om klanten en gezelligheid.

Met dit alles in gedachten is het werkelijk geweldig dat we een paar weken geleden werden verrast met een telefoontje uit Nederland. Wat zouden jullie ervan vinden als we in de Kerstvakantie naar jullie toe komen? Wat we daarvan zouden vinden? Het gejuich van de jongens sprak boekdelen. We zien er dus enorm naar uit onze vrienden (met drie kinderen dus dat wordt een heerlijke dolle boel!) zaterdag op te halen op het vliegveld. En dan te bedenken dat dit gloednieuwe vrienden zijn! Een vreselijk leuk en gezellig gezin dat we afgelopen zomer hebben leren kennen aan het Lac du Sautet in Corps.

We hebben er zin in! Onze eerste Kerstmis in Israël. We zullen onze familie en vrienden in Nederland missen, maar zullen er ook van genieten de geboorte van Jezus te vieren in het land waar Hij geboren werd en stierf.

Merry Christmas!

 

Ode aan mijn virtuele vriendinnen

Het lijkt niet samen te kunnen gaan, de termen virtueel en vriendschap. Virtueel heeft  vele betekenissen, één daarvan is “Iets wat niet echt is, maar wel echt lijkt of wat slechts denkbeeldig is”. Je zou kunnen zeggen dat een virtuele vriendschap niet echt kan zijn. Maar ik heb ze, een stel fijne virtuele vriendinnen. Nee, ik heb ze nooit gezien. Niet face to face althans. En toch ontmoet ik ze regelmatig. Soms uitgebreid, soms heel kort. Wat we met elkaar gemeen hebben is dat het leven ons buiten Nederland heeft gebracht en dat we moeder zijn. Sommigen hebben een buitenlandse partner gehuwd en hebben daarom het vertrouwde Nederland verlaten voor een woonplaats in een ver of minder ver buitenland. Sommigen, zoals ik, hebben Nederland tijdelijk verlaten voor het werk van hun geliefde of voor hun eigen baan of bedrijf. We hebben elkaar ontdekt doordat een Nederlandse moeder in Berlijn het tijd vond dat Nederlandse moeders in het buitenland met elkaar verbonden zouden raken zodat ze ervaringen kunnen uitwisselen, elkaar mentaal kunnen steunen in moeilijke tijden.

Hoe waardevol is dit netwerk inmiddels gebleken. Niet alleen voor mij, maar voor vele anderen wereldwijd. De online gesprekken gaan van praktisch tot emotioneel. Hoe maak je bijvoorbeeld typisch Nederlandse producten die je in Nederland kant en klaar kunt kopen? Ik noem maar iets: kroketten, speculaas en kruidnootjes, filet Americain, krentenbollen, rijstevlaai of vanillevla… En wat doe je als je moeder op sterven ligt en je weet je even geen raad omdat je ver weg woont, je kinderen gewoon naar school moeten en je man een drukke baan heeft. Wat doe je als je twee- of meertalige kinderen worstelen met die meertaligheid en de school weet zich geen raad? Hoe vier je Sinterklaas buiten Nederland? Hoe houd je de Nederlandse identiteit levend bij jezelf en bij je kinderen? Of vind je dat niet belangrijk? Hoe leren je kinderen Nederlands? En als je kind nooit meer verjaardagskaarten krijgt doordat opa’s en oma’s het te druk hebben met hun kleinkinderen in Nederland? Inmiddels sturen deze wereldvrouwen verjaardagskaarten naar de kinderen van hun virtuele vriendinnen verspreid over de wereld en er zijn zelfs lootjes getrokken door sommigen, waarna afgelopen zaterdag op vele plekken op de wereld pakjes werden geopend die verstuurd waren door, ja, virtuele vriendinnen verspreid over de wereld.

Inmiddels hebben er life ontmoetingen plaatsgevonden tussen vrouwen die erachter kwamen dat ze hartstikke dicht bij elkaar in de buurt wonen. Real life vriendschappen zijn ontstaan. En wat is dat fijn, een Nederlandse vriendin. Echt, geen kwaad woord over mijn geweldige Amerikaanse, Zwitserse en Israëlische vriendinnen. Ze zijn me intens dierbaar en ik hoop dat een deel van de vriendschappen duurzaam zal blijken. Maar af en toe in je moedertaal praten over het leven in een land dat uiteindelijk nooit helemaal het jouwe zal worden is heerlijk. Zo heb ik Suzanne ontmoet via de groep Nederlandse moeders in het buitenland. Ze woont in Israël met haar Israëlische man en hun drie kinderen, ze schrijft net als ik, heeft haar super baan in Nederland aan de wilgen moeten hangen om hier een bestaan op te bouwen en heeft, net als ik, af en toe enorm heimwee naar Nederland. Geweldig dat we elkaar via Facebook hebben ontdekt en elkaar nu vriendin kunnen noemen.

Terwijl de originele (besloten) Facebook groep groeit, ontstaan er jammer genoeg ook vervelende discussies. Onderwerpen die politiek of religieus zijn, leiden nogal eens tot verhitte discussies. De situatie hier in Israël is zo’n onderwerp dat helaas niet zonder emoties kan worden besproken. Dat maakt me wel eens verdrietig en ik merk dat ik me dan ook liever niet meng in dat soort gesprekken. Angst voor terroristische aanslagen zou moeten kunnen worden gedeeld zonder er een discussie over het conflict tussen Israël en Palestina van te maken. Gesprekken over Sinterklaas en (zwarte?) Piet lopen ook nogal eens uit de hand net als discussies over borstvoeding. De vier moderators hebben er soms hun handen vol aan. Ode aan hun doorzettingsvermogen, zij krijgen soms de wind van voren omdat ze bepaalde gesprekken in de kiem smoren.

Inmiddels zit ik in een klein, besloten groepje waarmee ik niet alleen aan de lijn doe, maar waarmee ik ook mijn persoonlijke zorgen en blijdschappen deel. Een deel van hen gaat elkaar enkele dagen voor Kerstmis ontmoeten in Nederland. Vreselijk jammer dat ik daar niet bij kan zijn! Wat zou ik ze graag ontmoeten! Door hen lukt het mij nu veel beter aan mijn dieet vast te houden, door hun wijze woorden leer ik op een andere manier naar mijn zorgen en irritaties te kijken.

Kortom, Nederlandse moeders in het buitenland, jullie zijn in één woord GEWELDIG!