To Skype or not to Skype

Skypen … Daar ben ik dus niet zo goed in. Meer dan dat. Ik ben niet zo goed in het onderhouden van mijn contacten met mijn (dierbare!) vriendinnen in Nederland. Ik trek het boetekleed aan met schuldgevoel en met de vraag: hoe komt dat toch? Hoe komt het dat het voor mij zo moeilijk is om de contacten met mijn vriendinnen goed te onderhouden? Een duidelijk antwoord heb ik niet. Want ik mis ze wel. Die vrouwen die me al zo lang kennen, die mijn verleden kennen, mijn dromen, mijn gevoeligheden. Waarom Skype of bel ik ze dan niet vaker?

Arjen is er heel goed in. Hij maakt Skypeafspraken en komt die dan ook na. Wacht geduldig bij de laptop tot de betreffende vriend online is. Samen drinken ze dan een glas wijn terwijl ze het leven doornemen. Ik trek me altijd discreet terug zodat het heel even is alsof ze samen ergens in een restaurant zitten, zonder meeluisterende vrouw. Als Arjen een week in Nederland is voor zijn werk – zoals afgelopen week – gebruikt hij zijn vrije tijd ook geweldig. Hij ziet zijn ouders en zijn zussen, maar ook een aantal vrienden. Nu denk ik dat zijn regelmatige dienstreizen naar Nederland het ook wel een stuk gemakkelijker maken om die band in stand te houden. Ik heb dat  niet, dienstreizen naar Nederland (of naar waar dan ook…). Die paar weken per jaar dat wij als gezin in Nederland zijn, loopt onze agenda over. En dat familie dan op één staat vind ik niet meer dan normaal. Dan zijn er nog de diverse doktersafspraken en de waslijst met boodschappen die gedaan  moeten worden. Ik doe mijn best, maar het lukt me nooit om iedere keer al mijn echt dierbare vriendinnen te zien. Schuldgevoelens achtervolgen me dan in de weken na terugkeer in Israel. En toch, geen Skype afspraken.

Hoe komt dat toch? Ik wilde maar dat ik er een antwoord op had! Eén uur tijdsverschil hebben we maar. Dat is weinig. Dat kan het dus niet zijn. Of toch wel? Mijn vriendinnen hebben allemaal kinderen in dezelfde leeftijd als die van ons. Rond de tijd dat die van mij in bed liggen, zitten zij in het spitsuur van tandenpoetsen, voorlezen en naar bed brengen. Wanneer zij daarmee klaar zijn, is het bij mij 9 uur ’s avonds. Laat me eerlijk zijn. Dat is heel geregeld ook het moment dat bij mij het licht uitgaat. Zo niet letterlijk, dan wel figuurlijk. En zo vliegt de week voorbij. In het weekend ligt bij iedereen – ook bij ons – de prioriteit bij gezinstijd. Vaak hebben we dan ook in de avonduren nog etentjes of hebben Arjen en ik de vrije uren echt nodig om met elkaar bij te praten na een drukke week. En nee, ook dan dus geen Skype afspraken.

Ook al vind ik dit heel verdrietig, ik heb wel het gevoel dat de echt belangrijke vriendschappen nog steeds oké zijn. De meeste althans. Eén vriendschap is duidelijk gesneuveld sinds ik in het buitenland woon. Vermoedelijk liepen onze levens te ver uiteen, begrepen we elkaar niet meer. Dat kan ook in Nederland gebeuren. Ik ben er verdrietig om geweest, maar kan niet anders dan het naast me neerleggen. Gelukkig merk ik dat over het algemeen, iedere keer als het eindelijk weer lukt een vriendin te spreken, mailen, zien, de afstand wegvalt. Dat de gesprekken doorgaan alsof er geen lange stilte is geweest. Dat we elkaar nog steeds kennen. Begrijpen. Aanvoelen. Ik heb er dan ook het volste vertrouwen in dat wanneer we terugkeren naar Nederland, de draad weer opgepakt kan en zal worden.

Iets wat overigens wel mee kan spelen bij het onderhouden van de contacten met vriendinnen in Nederland, is de enorme verandering in levensritme. Dat heeft niets met tijdsverschil te maken. Waar mijn vriendinnen allen gevulde dagen hebben met uitdagende carrieres en een dagelijkse race tegen de klok om ook thuis de boel draaiende te houden, zien mijn dagen er totaal anders uit. Ik schrijf. Thuis. In mijn eigen tijd. Ik ben overdag enorm flexibel. Dan zou ik wel tijd hebben om te appen, bellen of zelfs af en toe Skypen. En dat doe ik dan ook. Met mijn beste vriendinnetje in Tanzania bijvoorbeeld. Met mijn ouders die ook alle tijd hebben overdag. Met mijn zusje dat op maandag niet werkt. En met een groep Nederlandse vrouwen die op andere plekken op de wereld wonen en die net als ik met ups en downs kampen als het gaat om het leven ver van Nederland. Over hen volgt een andere weblog. Want zij zijn vaak degenen die mij uit de put praten als ik er weer eens in gevallen ben. Wat ik overdag maar moeilijk kan delen met mijn vriendinnen in Nederland, deel ik wel met een aantal Nederlandse moeders in onder andere Zuid Afrika, Frankrijk, Zwitserland, de UK en Mexico en met een paar vrouwen die tot voor kort in het buitenland woonden en die inmiddels terug zijn in Nederland. Zij hebben tijd om te reageren op die gekke tijdstippen waarop mijn vriendinnen in Nederland keihard aan het werk zijn. Niet dat mijn nomaden-vriendinnen niets te doen hebben. Maar zij kennen de put van heimwee, ze kennen de tranen van het geen werk hebben. Oké. Ik loop vooruit op mijn volgende weblog.

Afsluitend dit: vriendinnen in Nederland, ik mis jullie en houd van jullie. Onverminderd. Laten we het weer eens proberen, dat Skypen. Wie weet, lukt het een keer! Met een kopje thee erbij?