Een onverwachte verhuizing

En dan is het opeens weken geleden sinds mijn laatste post. Geen nieuws is goed nieuws, zou je kunnen zeggen. In dit geval klopt dat ten dele. Inmiddels is ons leven weer op de rit, business as usual so to speak. Maar daarvoor moesten we wel “even” verhuizen.

Bijna vijf weken duurde onze vakantie afgelopen zomer. Een heerlijke tijd in Nederland en in Frankrijk, volop familietijd. Opgeladen keerden we terug naar Israël. De jongens hadden zin in het nieuwe schooljaar, Arjen had een spannende delegatie uit Nederland in het vooruitzicht en ik borrelde van de inspiratie voor mijn boek-in-wording. Maar, zoals de Amerikanen zeggen: “then life happened”. In ons geval was het om precies te zijn “then mold happened”. Een huis met schimmel wordt niet blij van vijf weken gesloten deuren en ramen in combinatie met hoge temperaturen en dito luchtvochtigheid. Schimmel wel. Sterker nog, schimmel wordt daar heel erg blij van. En groeit als kool. Het gevolg was dat Huize Kool ernstig muf rook en er interessante, grillige vormen zichtbaar waren op plafonds en muren in woonkamer en keuken, kelder, trappenhuis en werkkamer.

Nu is algemeen bekend dat schimmel niet bevorderlijk is voor de gezondheid. Met name mensen met allergie-klachten kunnen er aardig ziek van worden. Benjamin, onze jongste, worstelt sinds een kleine anderhalf jaar met vrijwel voortdurend aanwezige allergie klachten. Jeukende ogen, lopende neus en soms ademhalingsklachten. Achteraf gezien moeten de klachten ongeveer een half jaar na de eerste grote lekkage in ons mooie huis aan zee in Israël zijn begonnen. Op die eerste lekkage – die pas na weken werd verholpen – volgden er nog twee. Groei van schimmels was het gevolg. Een poging deze aan te pakken leidde helaas niet tot duurzame verbetering. Schimmel leek part of life in Israël te zijn. En als het niet zo ongezond was geweest, hadden we ons daarbij neergelegd. Benjamin reageerde er echter steeds heftiger op.

Terwijl de ambassade overleg pleegde met de huiseigenaar over renovatie van het huis en een tijdelijke verhuizing van ons, werd Benjamin ziek. Hoofdpijn hield hem uit zijn slaap en hij zag alles dubbel. Dat we bezorgd waren, is een understatement. Gelukkig is de gezondheidszorg in Israël uitstekend. Benjamin en ik mochten dat twee dagen intensief meemaken. Onderzoeken door neurologen en oogartsen werden afgewisseld met gesprekjes met de kinderarts. Hebreeuws spreek ik helaas niet – wat heb ik daar op dat moment van gebaald! – het was een enorm gedoe om onze weg te zoeken in het overigens geweldige Schneider Children Hospital in Petach Tikwah. Artsen spreken weliswaar Engels, maar spreken bij voorkeur Hebreeuws. Hoe vreselijk om te moeten luisteren naar gesprekken tussen artsen over je zieke kind terwijl je de taal niet machtig bent die zij spreken. Mijn opmerkingen dat ik een relatie tussen de hoofdpijn en de allergieën vermoedde, werden weggewimpeld. Dubbelzien duidt meestal op een neurologische aandoening of een probleem met de ogen. Ik kan niet zeggen dat dat me geruststelde. Nog een understatement.

Duidelijkheid kregen we pas na een nacht op de kinderafdeling – waarbij ik naast Benjamin sliep op een uitklapbed. Het hoofd van de afdeling kindergeneeskunde stelde toen voor om zijn bloed ook maar te laten onderzoeken, aangezien de neurologische testen geen eenduidig beeld opleverden en Benjamins ogen in orde leken. De bloedtest bevestigde wat ik al die tijd al vermoedde: Benjamin vertoonde een ernstige allergische reactie, oedeem in zijn sinussen zorgde voor de pijn en het dubbelzien. Het arme mannetje. Maar wat waren we opgelucht! Want aan die allergische klachten konden we iets doen. Aangezien de pollentijd in Israël afgelopen was, was de enige logische verklaring voor de toenemende klachten, de aanwezigheid van schimmel in huis. De huiseigenaar vond dat weliswaar vervelend voor ons, maar was niet van plan het huis te renoveren. Dat zou te kostbaar worden. Een verhuizing was onvermijdelijk. Een kleine twee weken na de diagnose verhuisden we dus. Naar een kleiner huis aan zee. Maar vooral naar een gezonder huis met een geweldige huiseigenaar waarmee we inmiddels al meerdere glazen wijn hebben gedronken.

Nu de chaos van de verhuizing achter ons ligt, dozen zijn uitgepakt, spullen een plek hebben gevonden, zien we Benjamin opknappen. Wat een opluchting. Hoofdpijn heeft hij nog maar heel af en toe, zijn ogen jeuken niet meer en ook de loopneus neemt af. Hij slaapt goed, is blij, straalt, maakt grapjes. En wij? Wij genieten van de jongens en van elkaar. Van ons nieuwe huis dat huiselijk is, gezellig en warm. En hoe bijzonder was het ons nieuwe huis te kunnen inwijden met onze vrienden hier. Iets wat een expat gezin eigenlijk nooit kan doen, aangezien je normaal gesproken niemand kent bij je verhuizing naar een huis op een nieuwe post.

Overigens hebben we in deze nare tijd mogen ervaren hoe enorm intens en waardevol de hier opgebouwde vriendschappen inmiddels zijn. De hulp die we kregen was geweldig. Een etentje bij een Nederlands gezin op de eerste dag van de verhuizing. Speelafspraakjes voor de kinderen, zodat wij onze handen vrij hadden. De dagen in het ziekenhuis met een stroom van sms-jes en mailtjes. Vrienden die een bevriende chirurg in het ziekenhuis inseinden dat ik wel wat hulp kon gebruiken. De goede man zorgde ervoor dat we uiteindelijk op een rustige kamer terecht kwamen waar Benjamin kon uitrusten (daarvoor lagen we op een kamer met een ruziënde moeder en zoon en een schreeuwende moeder met baby). Ook de school was enorm betrokken, Thomas werd geweldig opgevangen. De staf van de ambassade die ervoor zorgde dat we uiteindelijk snel konden verhuizen, dat ons internet werd omgezet, adreswijzigingen werden doorgegeven, een alarmsysteem geïnstalleerd. Het enige wat nu nog moet gebeuren is het op orde brengen van de schuilkelder die we gelukkig, ondanks de toegenomen onrust in het land, op dit moment niet nodig hebben.

Ik hoop van harte dat we de komende twee jaar in goede gezondheid en in vrede hier kunnen wonen, in dit heerlijke lichte huis in Herzlyia Pituach!

Advertenties

Een gedachte over “Een onverwachte verhuizing

  1. Gelukkig dat alles nu weer in orde is en dat Benjamin weer goed opknapt. Geniet van jullie nieuwe huis en heel veel woonplezier,kus Tante Tiny.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s