Diploma zwemmen in Nederland

Alle vooroordelen jegens diplomaten bevestigend, hebben wij een heerlijk zwembad in de tuin. We delen het met de bewoners van de andere 11 huizen op onze “compound”. Aangezien er slechts enkele huizen permanent bewoond worden, is het zwembad meestal leeg. Nu mijn Zumba lessen stilliggen – een frustrerend neven-effect van het feit dat de hele expat gemeenschap vertrekt tijdens de zomermaanden – trek ik er bijna dagelijks baantjes. Toen ik vanmorgen op blote voeten door het bedauwde gras liep, een handdoek over mijn arm en een kikoy om mijn heupen, realiseerde ik weer eens ten volle hoe bijzonder het is dat dit kan. ’s Ochtends vroeg zwemmen. In je eigen zwembad.

Ook voor de jongens is het zwembad een flink pluspunt voor het wonen in Israël. Zeker nu het zomervakantie is en we nog twee weken te gaan hebben alvorens we op vakantie gaan naar Nederland. De temperaturen komen overdag niet onder de 28 graden, een beetje verkoeling is erg prettig. Natuurlijk moet je dan wel kunnen zwemmen. Geen klein detail. Sterker nog, erg belangrijk als je in een land woont waar zwembad en zee een belangrijk onderdeel vormen van je vrije tijd. Wij willen dus dat de kinderen echt goed kunnen zwemmen. Het “in staat zijn het hoofd boven water te houden” is voor ons niet genoeg.

In Tanzania was dit niet anders, daar zijn we dan ook begonnen met zwemlessen. Ik herinner me nog levendig hoe panisch zowel Thomas als Benjamin werden van de zwemlessen die ze kregen op Little Beaumont, de kleine preschool waar ze in ons eerste jaar naartoe gingen. Het heeft ons aardig wat tijd gekost om de jongens daarna weer water-vrij te krijgen. De meeste zwemlessen op dat schooltje zaten ze volgens mij uit aan de zijkant. En onze kinderen zijn erg sportief en inmiddels dol op water. Dat was dus wel apart en vooral vervelend. We moesten op zoek naar een alternatief.

In ons tweede jaar in Tanzania kreeg Thomas met een groepje vriendjes en vriendinnetjes privé les in een zwembad op een compound. Dat ging heel goed. Zo goed eigenlijk, dat we in overleg met de instructeur besloten hem verder te laten gaan met zwemmen bij de zwemclub. Dat was niet ons beste besluit ooit. Na een week of zes met twee lessen per week, weigerde Thomas nog langer te gaan. Als hij iets moest doen wat hij spannend vond, werd hij soms gewoon het water in gegooid door een instructeur. Pedagogische kwaliteiten ontbraken nogal. Tegen heug en meug in is Thomas doorgegaan met zwemmen bij die club. Toen er een goed vriendje en vriendinnetje in zijn groep kwamen, ging het iets beter. Benjamin hebben we dit alles maar bespaard. Tegen de tijd dat we naar Israel verhuisden kon Thomas dus wel zwemmen – al was het zeker nog niet op het niveau van het Nederlandse diploma A- en Benjamin nog steeds niet. Op dat moment waren ze zes en vier. Tijd voor een betere aanpak.

En die diende zich aan in de persoon van Y. Deze Israëlische zweminstructeur werd ons aanbevolen door een collega van Arjen. Vanaf het moment dat we een zwembad tot onze beschikking hadden, kwam hij lesgeven aan de jongens. Y geeft niet alleen privé zwemles, hij werkt ook op school als zweminstructeur in het after school program. Ook werkt hij op school tijdens de jaarlijkse zomerkampen en hij wordt veel ingehuurd voor zwemfeestjes. Kortom, we komen hem overal en altijd tegen. De jongens zijn inmiddels zijn grootste fan. Y geeft goed les, is duidelijk en kordaat en geeft een cadeautje na iedere zwemles. Tijdens de drie zomerkampen die de jongens inmiddels op school hebben meegemaakt, is hij een bekend gezicht. Hij houdt een oogje in het zeil en mij stuurt hij af en toe foto’s van jongens terwijl ze lekker aan het sporten zijn.

Hier in Israël wordt in zwemlessen veel aandacht besteed aan borstcrawl en vlinderslag. Schoolslag komt echter nauwelijks aan bod en wat de kinderen leren komt niet echt overeen met wat ze in Nederland leren. Juist in zee is het erg belangrijk die schoolslag goed te beheersen. Zeker als je zonder zwembril in het water belandt. Daarbij komt dat we niet weten hoe lang we nog in het buitenland wonen. In Nederland heb je formeel gezien een zwemdiploma nodig om zonder bandjes te mogen zwemmen. En ik denk dat daar best een logica in schuilt waar veel andere landen iets van zouden kunnen leren. Het voorkomt immers ongelukken die zeker in de buurt van water, snel gebeurd zijn en dramatisch kunnen aflopen.

En zo hebben wij enkele maanden geleden besloten dat Thomas en Benjamin ook hun diploma’s moeten halen. Conform de Nederlandse standaarden. In Nederland. Onze eerste vakantieweek in Nederland zal dan ook in het teken staan van zwemlessen en diploma zwemmen. De jongens krijgen een week lang intensief zwemles en aan het eind van die week zwemmen ze af. Mogelijk voor B, in ieder geval voor A. Frustrerend is dat ze beiden een uitstekende borstcrawl beheersen en Benjamin (ambitieus als hij is) al oefent op de vlinderslag. Duiken, onder water zwemmen, op de rug zwemmen, gaat allemaal prima. Alleen die schoolslag… Die doen ze alleen onder water. Want zo hebben ze het hier geleerd. Ik ben benieuwd!P1070058

Een weekend van uitersten

Afgelopen weekend gingen we op pad met twee bevriende gezinnen. We hadden kamers geboekt in een hostel in de Golan. We maakten mooie wandelingen naar watervallen, er werd gezwommen in riviertjes, we picknickten terwijl er krabben om ons heen scharrelden. Er werden gesprekken gevoerd, in Engels, Deens, Duits en Nederlands. In het hostel ontmoetten we backpackers en andere avonturiers van overal ter wereld. Met hen deelden we de shabbath maaltijd, aan een lange tafel met prima wijn van de winery in de kibbutz. De zon scheen, het was warm. Het was fijn. Maar…

Maar… de Golan ligt op de grens tussen Israël en Syrië en het eigendom van deze bergstreek wordt al sinds de oudheid betwist en bevochten. Tijdens de 6-daagse oorlog in 1967 veroverde Israël dit gebied op Syrië. De VN veroordeelden zowel de Israëlische verovering, bezetting en vervolgens de annexatie en dringen tot op heden nog aan op een Israëlische militaire terugtrekking en onderhandeling met buurland Syrië. Syrië eist de volkenrechtelijk tot zijn territorium behorende Golan terug, gesteund door VN-resoluties. Libanon, en met name de Hezobollah, leggen een claim op een zeer klein gedeelte van de Golan (de Shebaa-boerderijen), maar die claim wordt niet door de Verenigde Naties gesteund. De VN beschouwen de Shebaa-boerderijen als deel van Syrië, maar de grenstrekking in het verleden geschiedde niet altijd nauwkeurig. De burgerbevolking op de Golanhoogten bestaat uit Druzen, Alawitische Arabieren (een minderheid) alsook Soennitische Turkomannen. De overgrote meerderheid beschouwt zichzelf nog altijd als Syrisch en heeft een Syrisch paspoort. Sinds de niet-erkende Israëlische annexatie in 1981 zijn er op de Golanhoogten talrijke Israelische nederzettingen (Wikipedia).

Een omstreden streek dus. Na een ritje met de kabelbaan, Mount Hermon op, en een kleine wandeling over de berg, keken we neer op Syrië. Voortdurend hoorden we de explosies, zagen rookpluimen opstijgen aan een verder wolkeloze hemel. Links onderaan de berg zagen we een Druzen stadje in Syrië. Rechts onderaan de berg, meerdere Druzen dorpen in Israël. Eén volk, van elkaar gescheiden door een gesloten grens. Velen hebben familieleden aan beide zijden van die grens. Wat het extra complex maakt, is dat Druzen zich traditiegetrouw voegen naar het land waar ze wonen. Druzen uit de dorpen in Israël vechten dan ook mee in de IDF. Druzen in Syrië vechten mee in de regeringstroepen van Assad. In tijden van oplaaiend conflict tussen Israël en Syrië, vechten de Druzen dus tegen hun familie aan de andere kant van de grens. Niet te bevatten wat oorlog met een gemeenschap doet.

Hoe ontwrichtend oorlog is, konden we een heel klein beetje zien vanaf Mount Hermon. Het Druzen stadje aan Syrische zijde leek vanaf onze veilige plek hoog boven Syrië verlaten. Er was geen beweging te zien, geen auto’s op de weg. Niets dan huizen en verlaten straten. De opstijgende rookwolken enkele tientallen kilometers verderop vormden de verklaring voor de levenloze indruk die het dorp op ons maakte. Want die rookwolken geven aan hoe ver Al Nusra (Al Qaida sympathisanten) is opgerukt. Niemand durft nog naar buiten, uit angst voor problemen, uit angst voor oorlog. Hoe afschuwelijk. En zo dichtbij Israël. Zo ontzettend schrikbarend dichtbij. En toch ook ver weg. Heel surrealistisch. Ik had het er moeilijk mee. Die explosies te horen. Thomas en Benjamin en hun vriendjes van school te horen praten over oorlog. Over raketten. Niet op een sensationele manier overigens. zoals met name jongens wel vaker doen als ze over oorlog praten. Ze waren er wat stilletjes onder. Want dit was wel heel dichtbij.

Israël is wat dat betreft echt een land van uitersten. De zee en het strand, de bergen en de natuur. Verschillende religies en verschillende gebruiken, culturen, dicht op elkaar. Conflicten die op de loer liggen. Politiek beladen gebieden en omstreden nederzettingen.  Hip Tel Aviv, traditioneel Jeruzalem.

Zo reden wij van de politiek beladen Golan vlakte naar Massada. Symbool voor Joodse moed en strijdvaardigheid. Momenteel het decor van de opera Tosca. Samen met de jongens maakten we deze opera mee, in de open lucht, in een nagebouwd theater in de woestijn. Woorden schieten tekort om uit te drukken hoe bijzonder dit was. Het massaal zingen van Hatikva (het Israëlisch volkslied) voor aanvang van de opera. De decors. de lichtshow, het gezang, de zwoele avondlucht. Benjamin die af en toe zijn hoofd op mijn schoot legde in een halfslachtige poging om te slapen en die dan binnen enkele minuten overeind schoot omdat hij niets wilde missen. De eerste opera die de jongens meemaakten. Op een historische plek in de woestijn. Een herinnering voor altijd, dat weet ik zeker.

Met dit weekend in de Golan markeren we twee jaar leven in Israël. Twee jaar met ups en downs. Twee jaar waarin vriendschappen zijn ontstaan die nu wat meer diepgang krijgen. Twee jaar waarin we verliefd zijn geworden op dit land. Maar ook twee jaar van frustratie over het uitblijven van resultaten in de vredesbesprekingen. Twee jaar waarin de zorgen over de situatie in de landen rondom Israël toe zijn genomen. Te zien hoe dichtbij Al Qaida is, is ronduit eng. En ja, ik weet het, Israël zal niet zo maar onder de voet gelopen worden. Daarvoor is het defensie systeem veel te sterk en de politieke druk te groot. Een enge gedachte is het wel en mijn hart gaat uit naar degenen die aan de andere kant van de grens wonen en die niet kunnen vertrouwen op een sterk leger. Hoe ironisch, dat de mensen die in het door Israël geannexeerde gebied wonen zo veel veiliger leven dan de mensen die in het Syrische deel van de Golan wonen en zich zo bedreigd weten. Een bittere realiteit.

Het Druzen stadje aan Syrische zijde. Geen leven op straat.

Het Druzen stadje aan Syrische zijde. Geen leven op straat.

De Kooltjes bij Massada, klaar voor de opera Tosca!

De Kooltjes bij Massada, klaar voor de opera Tosca!

.

Een hete zomer?

Waar hoop jij op deze zomer? Lekker weer, niet te warm, niet te koud, weinig regen? Een camping, hotel, vakantiehuisje dat aan je verwachtingen voldoet? Een vakantie zonder al te veel geruzie op de achterbank van de auto? Een vlucht naar een mooie bestemming zonder vertraging? Ik ben niet anders dan de meesten van onze familieleden en vrienden, dit zijn ook mijn wensen voor de komende zomervakantie.

Ik heb echter ook een andere wens en dit is een wens waar ik me een beetje zorgen over maak. Ik wens dat de zomer in het Midden Oosten niet “heet” wordt, zoals velen vrezen. En dan bedoel ik niet letterlijk heet – dat wordt het toch wel. Nee, ik heb het over een oorlogvrije zomer. Een zomer zonder schuilkelders, zonder beschietingen en raketaanvallen. Zonder dreigende taal en al dan niet stand houdende wapenstilstanden.

Afgelopen zomer liep het anders. Wij waren nog maar net weg (letterlijk pas een paar uur) toen de ellende in volle hevigheid losbarstte in Palestina en Israël. Wij zaten veilig in Nederland en later in Frankrijk. De zon scheen, de campings voldeden aan onze verwachtingen, de jongens gedroegen zich voorbeeldig. Eén tentstok van onze nieuwe tent ging kapot, maar dat was wel zo’n beetje het enige moment van frustratie. Behalve dan dat Arjen gek werd van mijn obsessie voor het nieuws, van mijn smartphone gedrag. Ik werd er zelf ook gek van, kon Israël en Palestina niet uit mijn hoofd zetten. Dacht aan vrienden die daar waren, die de deur niet uit konden met hun verveelde kinderen. En dat waren dan de mensen die ik kende en waarvan ik wist dat ze uiteindelijk wel veilig waren. Want ze werden beschermd door de Iron Dome en hun goed geoutilleerde schuilkelders. Aan de andere kant van het conflict, in Gaza, bevonden zich al die mensen zonder Iron Dome om raketten uit de lucht te schieten, zonder schuilkelders en op een gegeven moment zonder dak boven hun hoofd, zonder elektriciteit, zonder…

Ik had het er moeilijk mee. Het werd er niet gemakkelijker op dat mensen die we ontmoetten in Nederland allemaal een – soms aardig ongezouten – mening erop na hielden over Het Conflict. Niet altijd gebaseerd op feiten. Dat kon pijnlijk zijn. Mensen die Israël veroordeelden zonder verder na te denken over achtergronden. Mensen die de inwoners van Gaza veroordeelden zonder onderscheid te maken tussen burgers en leden van Hamas. Mensen die meenden dat er in Israël niets aan de hand was – want er zijn Iron Domes – en niet begrepen waar we ons zorgen over maakten (nee, ga jij maar met je kinderen in de schuilkelder zitten). Mensen die ons bekritiseerden, want waarom, waarom gaan jullie in vredesnaam terug naar die ellende terwijl er oorlog is? Ik vond het vreselijk. Iedere oorlog, waar dan ook, kent vooral veel slachtoffers. Aan beide zijden. Ja, ook ik had grote vraagtekens bij de beslissingen die genomen werden aan Israëlische zijde. Maar tegelijkertijd begrijp ik sinds we hier wonen ook iets beter hoe bedreigd de Israëliërs zich voelen. En een kat in het nauw…

Anyway, mijn wens voor deze zomer is dus vooral dat er geen oorlog komt en dat is maar net de vraag. Eind juni loopt de deadline af voor het bereiken van een deal over het nucleaire programma van Iran. Dit brengt spanningen met zich mee in het gehele Midden Oosten en het kan niet worden uitgesloten dat Israël “stuck in the middle” raakt. Afgelopen nacht werd Israël bijvoorbeeld beschoten door de Omar Brigades, aanhangers van IS in Gaza. Waarom? Als wraak op Hamas dat gistermiddag een IS aanhanger doodde. Zo gaat dat dus soms.

Overigens verwachten we niet echt een escalatie tussen Israël en Palestina / Gaza deze zomer. De grote vrees betreft oorlog vanuit het noorden (Hezbollah). Als dat gebeurt, is het hier ook voor ons niet langer veilig. En daar zijn veel mensen om ons heen zich van bewust, het houdt iedereen bezig.

En zo kan het dus voorkomen dat je een gezellige ochtend met vriendinnen doorbrengt en je tijdens het koken van een gemeenschappelijke lunch praat over evacuatieplannen. Stappen jullie dan op de boot naar Cyprus? Of ga je over land naar Jordanië? En wat neem je dan mee? Of blijf je hier?

Ik blijf vooral hopen op een nucleaire deal die wordt geaccepteerd in de regio. Op rust. Op wederopbouw en een nieuwe start van vredesonderhandelingen. Op een rustige zomer waarin kinderen in Israël, Palestina (inclusief Gaza), Syrië, Egypte, Libanon etc op straat kunnen spelen, in de zee kunnen zwemmen, kunnen genieten van vrijheid.