Vrouwen die elkaar helpen…

Aanstaande maandag wordt op vele plekken op deze wereld een bijzonder feest gevierd. Koningsdag. Nederlanders komen bij elkaar en vieren feest. Niet alleen om de verjaardag van onze monarch te vieren, maar ook om hun Nederlandse identiteit ten volle te ervaren. Ook hier in Israël zullen we Koningsdag vieren. Niet zoals in Tanzania met een mega feest (wat zou ik er graag bij zijn!!!), maar met een mooie receptie op de residentie van de Ambassadeur. Nu vragen mijn lezers zich ongetwijfeld af wat dat met de titel “Vrouwen die elkaar helpen” te maken heeft. Niet veel op het eerste gezicht. Mijn zoektocht naar een oppas voor die avond deed me echter realiseren dat ik hier in Israël omringd ben door een groep bijzondere vrouwen. En dat inspireerde me om eindelijk weer eens aandacht aan mijn weblog te besteden (excuses voor de lange stilte!). Ik was dus te laat met het regelen van een oppas voor Koningsdag. Ik had ruim op tijd oppas geregeld voor aanstaande zaterdag, wanneer we een benefiet gala hebben voor de art-department op school. Maar met de drukte van alledag was ik totaal vergeten dat we ook op maandag oppas nodig hebben. Natuurlijk zijn we niet de enigen die die avond een feestje te vieren hebben – ook veel van onze internationale vrienden zijn voor die bijzondere avond uitgenodigd. Kortom, ik zat met mijn handen in het haar. Na veel vruchteloze telefoontjes en sms-jes naar de lieve meisjes die normaal bij ons oppassen en zelfs een bericht naar een aardige Franse studente die ik in het vliegtuig van Cyprus naar Israël had ontmoet, gooide ik mijn wanhoop op Facebook. Facebook, verguisd en toch onmisbaar medium. En jawel, de oplossingen stroomden binnen. Niet alleen in de vorm van telefoonnummers van oppasmeisjes die ik nog niet kende. Maar ook in de vorm van twee dierbare vriendinnen die hun eigen avond met echtgenoot wilden opofferen om op onze jongens te komen passen. Vrouwen die elkaar helpen… Zouden expat vrouwen in den vreemde meer voor elkaar doen dan vriendinnen in het vertrouwde Nederland? Ik hoop het niet. Maar toch…

Een belangrijk verschil tussen mijn vriendinnen en hun gezinnen in Nederland en wij hier in het buitenland, is dat wij ons reguliere vangnet van duurzame vriendschappen en familie moeten ontberen. Als er in Nederland een zieke is thuis of als je een weekendje weg wilt met man-lief, is er vaak wel een oma of opa die kan bijspringen. Wanneer je in het buitenland woont, is die optie er niet. Arjen en ik zijn wat dat betreft op elkaar aangewezen en op het netwerk van expat vrienden om ons heen. En dat netwerk, dat netwerk is geweldig. Wat ben ik daar dankbaar voor! Al enkele maanden leid ik een niet al te gemakkelijk onderhandelingstraject tussen het schoolbestuur en de ondernemingsraad van de leerkrachten op onze school. Die onderhandelingen vinden logischerwijs altijd plaats na schooltijd, soms zelfs op zondagochtend. Iedere week, al die maanden al, zijn onze kinderen een en soms zelfs twee middagen per week welkom bij mijn vriendinnen. Ze halen ze op bij de bus, nemen ze mee naar huis en laten de jongens mee-eten. Soms eet Arjen ook een hapje mee als hij ze op tijd kan ophalen. Toen ik in oktober een week in Istanboel was, was diezelfde groep vriendinnen er om mijn mannen op te vangen. En natuurlijk doe ik hetzelfde voor hen. Laatst heb ik een ziek vriendje van Thomas een paar middagen opgevangen. En bij het ontbreken van ooms en tantes om een ziek kind dat een week in het ziekenhuis lag op te vrolijken, zat ik een ochtend in een kinderziekenhuis in Tel Aviv. Vrouwen helpen elkaar… Mannen natuurlijk ook 🙂 Maar in de traditionele expat gemeenschap waarin wij leven, zijn die vaak druk met hun werk.

Sinds kort is er een Facebook groep voor Nederlandse mama’s in het buitenland. Het blijkt een geweldig forum te zijn waar ervaringen en tips worden uitgewisseld voor de problemen waar wij allen tegenaan lopen. Hoe zorg je ervoor dat je kinderen goed Nederlands blijven spreken en de taal leren lezen en schrijven? Hoe ga je om met typische cultuurverschillen zoals de tijd waarop je kinderen naar bed gaan (vaak vroeger dan kinderen met andere nationaliteiten) en de manier waarop je ze beschermt tegen de zon. Of zwemles, hoe regel je dat in het buitenland. Laat je je kinderen hun diploma halen in Nederland terwijl dat in het land waar je woont niet kan en zelfs niet nodig is? Zo fijn om ervaringen uit te kunnen wisselen met vrouwen in soortgelijke situaties. De Facebook groep van de LINDA wereldwijven is ook zo’n geweldig medium geworden. Deze week vertelde een van de andere Wereldwijven dat ze onlangs gescheiden is van haar man die haar nu het contact met haar zoon ontzegt. Hij heeft het recht aan zijn zijde in het land waar hij nog steeds met hun zoon woont. Zij moest echter terug naar Nederland omdat zij in dat land in het Midden Oosten niet kan werken. Dan blijkt zo’n netwerk van expat vrouwen enorm waardevol. Hulp en advies werd haar aangeboden uit allerlei landen. Wat ik maar wil zeggen: zonder mijn vriendinnen hier zou ik het niet redden. En zonder mijn vriendinnen in Nederland overigens ook niet. Dus lieve vriendinnen: bedankt dat jullie er zijn. Waar dan ook ter wereld!

2 gedachtes over “Vrouwen die elkaar helpen…

  1. dank je wel Ceciel. dat is natuurlijk ook voor ons.
    kus tante Tiny.

  2. Wat fijn het besef dat je overal elkaar tot steun kunt zijn !
    Vrouwen zijn sterk !
    Dank je ,het is een mooi stukje dat je schreef !
    Mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s