Until when will you be here?

Benjamin had een speelafspraak met een nieuw vriendje. Een Kroatisch jongetje waarvan de vader teammanager is van Maccabi Tel Aviv, heersend Euroleague kampioen basketbal. Ik moet het erbij zeggen want voor Benjamin maakt dit de vriendschap extra interessant. Basketbal is hier bijzonder populair en de vader van vriendje M, torent boven alles en iedereen uit, heeft zelf jarenlang op hoog niveau basketbal gespeeld. Heel interessant voor een jongetje van vijf dat alles wat met een bal te maken heeft, boeiend vindt.

Na afloop van de playdate sprak ik M’s sympathieke moeder. Ze worstelde wat met haar Engels, maar haar tweede, mogelijk derde vraag, was een hele duidelijke, die had ze duidelijk al vaker gesteld…

Until when will you be here? 

Vrij vertaald betekent dit: hoe lang wonen jullie hier nog? Afhankelijk van je antwoord zal ik deze vriendschap al dan niet stimuleren. Begrijpelijk. Vanwege het werk van haar man, zal zij hier hopelijk een aardig aantal jaren doorbrengen. Wij, de nomaden in de expat gemeenschap, zijn hier maar kort. Diplomaten van de Amerikaanse ambassade zijn er doorgaans drie jaar, soms twee. Onze vrienden L en J hebben verlenging aangevraagd en blijven hier net als wij vier jaar. Dit is echter uitzonderlijk. En ja, dat beïnvloedt vriendschappen. Ook tussen kinderen, zo blijkt.

Benjamin is zich erg bewust van die eindtermijn. Zo wist hij me na enkele speelafspraakjes met de Zweedse V te vertellen dat hij in hetzelfde jaar als wij zal verhuizen. Dat vriendje J in december naar Singapore verhuisde was erg moeilijk. Vooral toen ik zijn vraag: wanneer gaan we daar op vakantie? negatief moest beantwoorden. Hoezo gaan we daar niet op vakantie? Voor onze bovengemiddeld bereisde kinderen lijkt dat op de een of andere manier heel erg voor de hand liggend. Gewoon even op vakantie in Singapore. Tja.

Nu de periode is aangebroken waarin de vertrekkende gezinnen te horen krijgen waar ze naartoe zullen verhuizen, is de vraag Until when will you be here een dominante. In onze vriendenkring weet ik vrij exact wie wanneer in de overplaatsing zit. Het lijkt me heerlijk om een leven te leiden waarin dat geen issue is. Waarin je weet dat je kinderen aan het begin van het nieuwe schooljaar, grotendeels hun vriendjes en vriendinnetjes van vorig jaar terugzien. Waar je buren van vandaag, in principe ook je buren van morgen zijn. En overmorgen. Niet dat er in Nederland niet verhuist wordt, maar de dynamiek is niet te vergelijken met het drie- / vierjaarlijkse overplaatsingssysteem.

Komende zomer hoeven we niet veel afscheid te nemen. Onze vriendenkring bestaat voornamelijk uit mensen die gelijk met ons zijn aangekomen. De meesten hebben nog een jaar te gaan na de zomervakantie. Onze buren vertrekken wel. Naar DC. En wij, die nog 2,5 jaar Tel Aviv in het verschiet hebben en dus helemaal niet hoeven na te denken over de volgende bestemming, doen dat stiekem toch. Net als al onze andere vrienden die over 1,5 à 2 jaar overplaatsbaar zijn. Het blijft iets dubbels. Want waar we allemaal af en toe erg kunnen verlangen naar een regulier leven in Nederland, met bezoekjes aan familie en vrienden in de weekends, houden we ook heel erg van het avontuur, de afwisseling die we nu hebben.

Thomas en Benjamin hebben zo hun eigen ideeën over de toekomst. Benjamin droomt van Argentinië. Want daar komt koningin Maxima vandaan en daar kunnen ze goed voetballen. Thomas droomt over Zwitserland en Frankrijk, over lekkere chocolade en bergen om vanaf te skiën. Het zal wel in de genen zitten… En dat, dat maakt me wel eens onrustig, Die genen. Want dat zou zo maar eens kunnen betekenen dat onze kinderen, als ze straks volwassen zijn, ook kiezen voor een expat bestaan. En als ik er bij stilsta hoe moeilijk ik dat zou vinden, realiseer ik me weer dat dit ook geldt voor onze ouders en zussen.

Heel dubbel allemaal.

Voorlopig zitten we hier goed. Benjamin heeft zijn vervolg speelafspraak met M dus al gehad…

Advertenties

2 gedachtes over “Until when will you be here?

  1. heel veel groeten en knuffels an jullie allemaal.Ik begrijp heel goed wat je schrijft Ceciel. Maar ik denk ook dat dit altijd zo zal blijven als jullie dit werk blijven doen.Je schrijft erg fijn en hetis leuk om dit te lezen kus tante Tiny .

  2. Ceciel, you ease into it….alles went zoals mijn moeder je zal kunnen zeggen….een fantastisch verhaal weer. Ik bewonder je schrijf stijl.
    Love to the family
    Joke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s