Goodbyes are not forever

Ze staan wat onwennig tegenover elkaar. Benjamin kleurt lichtelijk rood en probeert achter Thomas weg te kruipen. Vriendinnetje S uit Rome doet hetzelfde bij haar moeder. De door Benjamin uitgekozen Orio koekjes doen echter wonderen en niet veel later is het ijs gebroken en spelen Thomas en Benjamin een spelletje schaak met S.

S zat bij Benjamin in de klas vorig jaar. Benjamin en deze Italiaanse schone sloten razendsnel vriendschap en na haar vertrek terug naar Rome, stuurden ze elkaar filmpjes. S stuurde Benjamin zelfs een doos chocolaadjes met Pasen. Ze hebben slechts 5 maanden bij elkaar in de klas gezeten – S en haar broer en ouders verhuisden december vorig jaar van Tel Aviv naar Rome – maar blijkbaar herkenden ze iets in elkaar waardoor de vriendschap in stand bleef. Haar moeder zei toen ze S bij ons achterliet: Goodbyes are not forever, this is a good lesson for our children. Ze heeft gelijk. En het is een les die ook ikzelf weer eens bewust in de praktijk mocht brengen tijdens onze kerstvakantie.

Wat is het fijn – opnieuw – te ervaren dat familiebanden en vriendschappen bestand zijn tegen tijd en afstand. Want is dat niet wat werkelijk telt in het leven? Duurzame vriendschappen, intense familiebanden. Het delen van je leven met anderen. Het uitwisselen van ervaringen, inzichten, gevoelens. Onbetaalbaar, de gezichten van onze kinderen bij het weerzien met hun opa’s en oma’s, tantes en ooms, neefjes en nichtje. De jongens die totaal uit hun dak gaan als oom C nog steeds in blijkt te zijn voor een potje stoeien op Schiphol. Te zien hoe Benjamin teder speelt met de tweeling-neefjes. Hoe Thomas de grote neef is voor diezelfde tweeling en hun broertje en zusje. En hoe hij geniet van die rol. Thomas en Benjamin in de armen te zien vallen van mijn moeder, midden op een tochtig station na een lange treinreis. Alle verveling en moeheid was in één klap weg bij het zien van hun oma uit Limburg. Samen met mijn zusje de jongens naar bed brengen na een gezellige avond samen. En hoe vreselijk, vreselijk moeilijk om Benjamin te zien huilen bij het wegrijden uit Putten. Zelfs midden in de nacht in het vliegtuig liepen de tranen weer over zijn wangen. “Ik mis ze zo”, stamelde hij (waarmee hij vooral doelde op zijn tweeling-neefjes), waarna hij zich snel naar het raampje draaide en zich afsloot voor onze vragen en troostende woorden.

Tijdens onze kerstvakantie brachten we een lang weekend door in een geweldig Airbnb appartementje. We hadden een totaal volgeboekt programma en waren aardig uitgeput tegen de tijd dat we Den Haag op maandagmiddag verlieten. Maar… het was het zo ontzettend waard! We hadden speelafspraakjes voor de jongens. Arjen skiede en schaatste met ze op De Uithof en we maakten een dienst mee in De Kloosterkerk. We waren echt even terug in “ons” Den Haag. Zelf heb ik geluncht en geborreld met mijn geweldige vriendinnen. Vriendinnen waarvan ik me weer realiseer dat zij me echt – écht – kennen. Mij kennen op een manier waarop mijn vriendinnen hier in Tel Aviv me waarschijnlijk niet kennen, mogelijk nooit zullen kennen. Vriendinnen waarbij je aan één woord genoeg hebt. Waarmee je kunt lachen en huilen (en dat binnen twee uur). Waarmee je kunt meezingen met een tweekoppige band (die vooral voor ons leek op te treden). Waarmee je kunt praten over onzekerheden, over je zorgen, maar ook over ditjes en datjes. Vriendinnen die ik nu opeens weer heel erg mis, terwijl dat gevoel van missen er voor onze vakantie niet eens zo erg was. Met hen tijd doorbrengen doet me realiseren wat ik hier in Tel Aviv mis. Doet me ook beslissen in welke vriendschappen ik hier meer wil investeren. Of minder. En dat is goed.

Dat afscheid niet voor altijd is – of in ieder geval niet hoeft te zijn – bewees het weerzien met vriendin N en dochters E en A uit Dar es Salaam. Het gekke is dat N en ik slechts zes maanden tegelijk in Dar es Salaam woonden en elkaar daarvoor beslist niet kenden. Die zes maanden bleken echter voldoende voor het leggen van een solide basis, want ook voor ons geldt dat we de draad van onze vriendschap zonder probleem oppakten tijdens een koffie momentje samen in Amersfoort. Bizar wat dat betreft, het expat leven. In gedachten zie ik mezelf weer zitten met N, in razende vaart nemen we het afgelopen jaar door en onze vriendschapen in onze beider expat landen. Onze huwelijken, de ontwikkeling van de kinderen, de gezondheid van onze ouders, het komt allemaal aan bod terwijl onze kinderen hun banden aanhalen. Zes maanden is blijkbaar genoeg. Genoeg voor Benjamin en zijn vriendin S. Genoeg voor vriendin N en ik.

Goodbyes are not forever. Laat ik dat goed in mijn oren knopen en komende zomer opnieuw tijd inruimen voor borrels en lunches met vriendinnen. Voor een middagje winkelen met mijn moeder en mijn zusje. Voor speelafspraakjes van de jongens met hun vriendjes in Den Haag en omstreken. Voor rustige momenten met onze beider ouders. Voor een wandeling met familie, de neefjes en nichtjes achter elkaar aan te zien rennen door het bos. Zodat we allemaal blijven ervaren hoe belangrijk familiebanden en vriendschappen zijn die floreren, ondanks afstand en tijd.

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Goodbyes are not forever

  1. mooi geschreven Ceciel… en heel erg waar! tot ziens!

  2. wat fij n om dit te lezen. we wensen jullie weer alle goeds in jullie huis en werkplek .liefs tante Tiny.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s