Mijn eerste luchtalarm

In een parkeergarage, schuilen voor een raket

In een parkeergarage, schuilen voor een raket

Het is dan toch gebeurd, ik heb mijn eerste luchtalarm meegemaakt. Ofwel red alert. Datzelfde geldt voor Arjen en voor de jongens. Het bleek uiteindelijk om een vals alarm te gaan. Ik vond het niet leuk. En dat is echt the understatement of the year.

Vanochtend vroeg las ik dat bronnen van Palestijnse zijde voorspellen dat er binnen enkele uren een staakt het vuren zou zijn. Onderweg naar de bushalte had ik het daar met de jongens over. Thomas had namelijk iets opgevangen en wilde weten wat er vanmorgen op het nieuws was. Dit leek me wel iets om met ze te delen en we praatten met elkaar over hoe je, ook als je ruzie hebt met elkaar, kunt afspreken een time out te nemen om na te denken en dat het daarna gemakkelijker is om het goed te maken met elkaar.

Nadat de schoolbus was vertrokken, ging ik met vriendin D koffie drinken bij Yenkele, het koffietentje direct bij de halte van de schoolbus. D en ik zijn beiden voorzitter van een groot event op school en ze zit in de policy committee waarvan ik als bestuurslid voorzitter ben. We were talking shop, zoals men dat hier noemt. Gezellig en nuttig. Tot het alarm afging. Een alarm dat ik eerlijk gezegd helemaal niet meer verwacht had. Er zou toch bijna een staakt het vuren zijn? Mijn hart schoot in mijn keel en mijn maag draaide zich om. Ik kon alleen aan de jongens denken, waar zij waren en of daar ook luchtalarm was. Of de bus al in Even Yehuda was (het was kwart over acht zag ik later, dus school was gelukkig al begonnen) of dat ze misschien nog op de snelweg waren. Ik had geen notie van tijd en ik had echt geen idee waar ik naartoe moest. Om ons heen zag ik ook alleen maar “kippen zonder kop”. Niemand leek te weten waar we konden schuilen. Vriendin D had ook geen idee.

Aanvankelijk wilden we Yenkele in rennen, het tentje waar we koffie zaten te drinken. Daar werden we echter direct weer naar buiten gestuurd, ze hadden geen veilige plek. Dan maar naar het naast gelegen autoverhuur bedrijf. Waar we ook werden weggestuurd. Het was enorm chaotisch. Totdat de manager van Yenkele het voortouw nam en ons de hoek om dirigeerde, de straat in waar zich ook de residentie van de Nederlandse ambassadeur bevindt. We renden achter elkaar aan een ondergrondse parkeergarage in die me werkelijk nog nooit eerder was opgevallen. Een privé garage, de poort was gesloten. Precies op het moment dat ik bedacht dat dit verre van veilig was, gingen de hekken open: de manager van Yenkele bleek de afstandsbediening bij zich te hebben.

Zo stonden we even later met een stuk of tien mensen te schuilen in een ondergrondse parkeergarage. Terwijl de hekken langzaam dicht gingen, kwam vriendin L – één van mijn dierbaarste vriendinnen hier – naar binnen rennen. Ze was op het moment dat het alarm afging aan het hardlopen en was op zoek naar een schuilplek. We vielen elkaar om de hals, zo fijn om ons eerste luchtalarm met elkaar mee te maken. En niet alleen thuis te zijn. Of, zoals Arjen, met de fiets ergens tussen Herzlyia en Ramat Gan (waar de ambassade gehuisvest is) onder een boom te moeten schuilen.

Na tien minuten konden we de schuilkelder verlaten. Buiten zagen we allemaal mensen naar de lucht turen. Er was niets te zien. We hadden ook geen explosie gehoord. Even later regende het weer sms-jes van allerlei alert-apps: het was een vals alarm. Dat was op zichzelf wel een opluchting, maar het deed niets af aan de gevoelens van mij en mijn vriendinnen. We vonden het eerlijk gezegd echt verschrikkelijk om mee te maken. Het maakt je er weer even enorm van bewust dat we toch echt in een land in oorlog wonen. Ja, we zijn hier super veilig, dat geloof ik nog steeds. We hebben maar liefst 90 seconden respons tijd op het moment dat het alarm afgaat en dat is best lang. Maar toch.

Zojuist kreeg ik bericht van vriendin P die met manlief in de eigen schuilkelder een kopje koffie dronk, dat er ook op school luchtalarm was. Onze kinderen hebben dit dus ook meegemaakt. Het allerliefst zou ik nu in de auto springen en naar school rijden om te zien hoe het met ze gaat. Maar dat kan dus niet. Dat mag niet – beleid  van de school. Ik baal. Ik baal enorm.

Advertenties

Een gedachte over “Mijn eerste luchtalarm

  1. Wat een verhaal, ja ik kan me je angst voor stellen en hoop dat het niet meer voorkomt.Wanneer zal dit zinloze geweld eens ophouden vragen we ons hier af.Sterkte met alles eneen fijne dag verder.

    Dikke knuffel voor jullie allemaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s