Terug naar school… naar dezelfde school!

Thomas en Benjamin, terug naar school!

Thomas en Benjamin, terug naar school!

Terug naar school… Naar dezelfde school! Dat klinkt heel vanzelfsprekend, maar voor ons is het dat niet. Sterker nog, het is voor het eerst sinds Thomas en Benjamin naar school gaan, dat ze na de zomervakantie terugkeren naar dezelfde school. Echt waar! En wat zijn we daar alle vier blij mee!

Toen Thomas vier werd, woonden we nog net in Nederland. Twee maanden lang bezocht hij De Vijverhof in Voorburg. Dat was vanzelfsprekend te kort om nieuwe vriendjes te maken. In de daarop volgende zomervakantie verhuisden we naar Dar es Salaam, waar we de jongens hadden ingeschreven bij een lokaal internationaal kleuterschooltje, Little Beaumont. Aanvankelijk waren we heel enthousiast over dat schooltje, totdat er iets heel vervelends gebeurde. Een meisje uit Thomas’ klas overleed aan de gevolgen van extreme diarree. Slechts drie dagen was ze ziek toen haar nieren het begaven. Daar kon de school natuurlijk niets aan doen. De school reageerde echter weinig adequaat en de eigenaresse van de school weigerde de school enkele dagen te sluiten om speelgoed te reinigen. Er waren al meer vervelende dingen voorgevallen, dit was echter de druppel voor ons. We besloten de jongens niet te laten terugkeren na de zomervakantie. Thomas stapte over naar de internationale school, IST. Benjamin stapte over naar een andere lokale Engelstalige preschool (kleuterschool). En ja, na dat schooljaar werden we overgeplaatst naar Israël, Tel Aviv.

Gelukkig hebben we er hier direct vanaf het begin voor gekozen ook Benjamin naar de American International School te laten gaan en hem niet eerst een jaartje naar een kleine kleuterschool te laten gaan zoals ons werd aangeraden door sommige mensen. Zouden we dat gedaan hebben, dan had Benjamin nu alweer moeten overstappen naar een andere school… Gelukkig hebben we hem op AIS naar de kleuterschool laten gaan. Want oh wat is het heerlijk om na de zomervakantie terug te keren naar een school die je al kent!

Gisteren was ik voor het eerst na de zomervakantie terug op school met beide jongens. Het was de dag voor de lessen weer van start gingen en ik had me als vrijwilliger aangemeld om nieuwe families op te vangen en welkom te heten. Hoe goed wist ik me te herinneren hoe totaal verloren wij een jaar geleden op school aankwamen. In de hitte schooluniformen uitzoeken. In een van de kantoortjes – welke? waar? – foto’s laten maken voor de administratie en voor de toegangspasjes. Schoolmaterialen uitkiezen en kopen bij een lange tafel vol schriften, plakstiften, headphones voor Ipads, potloden, gummen, rugzakken en andere spullen waar massa’s ouders zich rondom verdringen.  Uitzoeken in welke klas de kinderen zaten. Proberen iets te begrijpen van het rare roulerende schoolrooster (we hebben blauwe en rode weken op school en de roosters zijn verschillend). Namen en gezichten onthouden van de superintendent (directeur van de school) en de principals (hoofden van de verschillende onderdelen van de school). Onze weg vinden in en tussen de verschillende schoolgebouwen, een cafeteria-kaart regelen voor Thomas. Het heeft wel even geduurd eer ik het allemaal begreep en alles goed geregeld was.

Dit jaar hoefden we niets uit te zoeken en niets te regelen. We zijn nu eindelijk eens een “returning family”. En wat is dat fijn! We kennen de weg, we kennen veel van de leerkrachten en nu ik in het schoolbestuur zit ken ik de superintendent en principals persoonlijk. De jongens vliegen hun vriendjes om de hals na een lange vakantie. Het was als thuiskomen na een lange vakantie, thuiskomen op school.

Met de ervaringen van de “returning families’ in het achterhoofd, heeft de PTA (een soort oudercommissie) een welcoming program opgestart zodat nieuwe families een wat minder ruwe start maken op school. Ieder nieuw gezin is gekoppeld aan een vader of moeder van een gezin dat al een jaar of langer meedraait op school. Dat scheelt veel gestress en onduidelijkheid. Want AIS is een grote school die op het eerste gezicht wat onoverzichtelijk lijkt. Ik vind het oprecht fijn een bijdrage te kunnen leveren aan het verder verbeteren van de school. Want ook dat is een nadeel van slechts een jaar meedraaien op een school. Daar komt het dan niet van.

Vandaag is school dan weer echt begonnen voor de jongens. Vanmorgen stonden we weer bij de schoolbus te wachten. Een warm weerzien met de bus monitor Elli, die ons allen trakteerde op Zwitserse chocolade. Hij was dolblij de kinderen weer terug te zien na een lange en niet al te prettige zomer. Bij het uitdelen van zijn chocolade sprak hij de wens uit dat we allen een “Sweet Year” mochten hebben. Een mooie wens die ik graag herhaal voor iedereen die mijn weblog leest en die mogelijk ook zijn/haar kinderen ziet terugkeren naar school na de zomervakantie. I wish you all a sweet new schoolyear!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s