Terugkeren naar huis, naar een land in conflict

Als het alarm afgaat, rennen we allemaal naar de schuilkelder in de tuin. Niet eerst mama of papa zoeken, direct naar de trap en dan voorzichtig de trap af lopen. Niet rennen op de trap want die is stijl. Als het alarm afgaat terwijl we in de auto zitten, parkeert mama of papa snel de auto en iedereen stapt uit. Let op andere auto’s, misschien stopt niet iedereen. En dan ga je op de grond liggen naast de auto, met je handen op je hoofd.

Dit waren in het kort de instructies die we de kinderen gegeven hebben op de ochtend voor vertrek terug naar Israël. Inmiddels zijn we thuis. Arjen en ik slapen for the time being op dezelfde verdieping als de jongens. Normaal gesproken slapen wij op de tweede verdieping en zij op de eerste verdieping. Nu slapen wij in de logeerkamer die zich op dezelfde verdieping bevindt als de slaapkamers van de jongens. Zo zijn we sneller bij ze als er een rocket alert klinkt. De tas met boekjes, koekjes en water voor in de schuilkelder moet ik nog samenstellen en de luchtbedden voor in de kelder moeten worden opgeblazen zodat we daar verder kunnen slapen in geval van een alert tijdens de nacht.

De praktijk zal moeten uitwijzen in hoeverre we de de schuilkelder nodig zullen hebben. Het lijkt erop dat het conflict tussen Israël en Gaza/Palestina over zijn hoogtepunt – of beter gezegd dieptepunt – heen is. Mensen die niet met vakantie zijn gegaan, geven aan dat het een stuk rustiger is dan een dag of tien geleden. 

Veel mensen in Nederland hebben ons gevraagd of het wel verantwoord is om terug te keren naar Israël met de kinderen. De jongens en ik hadden langer in Nederland kunnen blijven. School begint pas over 2,5 week. Laat me vooropstellen dat Arjen en ik de kinderen nooit willens en wetens in een gevaarlijke situatie zouden brengen. Het was geen eenvoudige beslissing. We hebben goed contact gehouden met de ambassade en met mensen die niet met vakantie zijn gegaan. We hebben de media gevolgd, politieke analyses gelezen. We wisten dat er ook in Herzlyia luchtalarmen zijn geweest. Lang niet zo veel als in het zuiden van het land en ook minder vaak dan in Tel Aviv zelf, maar toch. We weten echter ook dat de meeste raketten uit de lucht worden geschoten door de Iron Dome en dat er nog nooit een inslag is geweest waar wij wonen. Herzlyia is geen doelwit. Tel Aviv wel. Maar zelfs in Tel Aviv is geen raket ingeslagen tot nu toe. Naar een schuilkelder rennen met kleine kinderen is niet leuk. Je bespaart het ze liever. Tegelijkertijd is dit nu waar we wonen. Al onze spullen zijn hier. De jongens hebben hier hun vriendjes en vriendinnetjes. Arjen moest hoe dan ook weer aan het werk. Voor ons vertrek uit Nederland gisteravond, leefden we ruim 4,5 week uit koffers en tassen, ons alsmaar verplaatsten van de ene plek naar de andere. Op een gegeven moment wil je gewoon graag naar huis. En dat huis, thuis, is voor ons nu in Israël. 

We hebben goed nagedacht, veel gepraat, veel gelezen. Dat de school op 19 augustus gewoon opengaat, was voor ons een belangrijke indicatie dat het veilig is, evenals het feit dat het reisadvies voor dit deel van Israël vrijwel ongewijzigd is. De school van de kinderen wordt beveiligd door de Amerikaanse Ambassade en zij staan erom bekend nog een stuk terughoudender te zijn ten aanzien van veiligheidsrisico’s dan veel andere ambassades. Ook de Israëlische strijdmacht, de IDF, is betrokken bij het beoordelen van de veiligheid van de school. 

Tja, en nu zijn we er dus. Het is bijna surrealistisch om hier te zijn. Te weten dat er in het zuiden nog steeds gevochten wordt. Dat er zoveel doden en gewonden zijn gevallen aan beide zijden. Dat dat in “ons” land gebeurt. Dat de hele wereld toekijkt, meeleeft, zich zorgen maakt. En dat wij hier wonen. Herzlyia lijkt uitgestorven. De stranden liggen er verlaten bij, de grote parkeerplaatsen zijn leeg. In de supermarkt was het vanmorgen extreem rustig, maar alle vakken zijn gevuld, alles is zoals gebruikelijk verkrijgbaar. Gezien de omstandigheden zit er op dit moment geen bezoek aan speeltuinen in en het lijkt ook verstandig niet naar de indoor speeltuinen in de malls te gaan. Het is toch lastig om je kinderen daar binnen 1,5 minuut uit te krijgen en een schuilruimte te bereiken. Over het strand twijfel ik nog. Ik heb begrepen dat er wel veilige schuilplekken zijn in de buurt van een bepaald strand hier in de buurt. Voorlopig doen we het maar even met ons heerlijke zwembad. De jongens zijn super blij dat ze hun speelgoed weer terug hebben, voorlopig hoeven ze zich in en rond het huis niet te vervelen. Hopelijk is er rust in Israël en Gaza tegen de tijd dat de verveling toeslaat.

Ondertussen gaan onze gedachten en gebeden uit naar de al die mensen die veel en veel meer geraakt worden door het conflict. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s