Mijn eerste luchtalarm

In een parkeergarage, schuilen voor een raket

In een parkeergarage, schuilen voor een raket

Het is dan toch gebeurd, ik heb mijn eerste luchtalarm meegemaakt. Ofwel red alert. Datzelfde geldt voor Arjen en voor de jongens. Het bleek uiteindelijk om een vals alarm te gaan. Ik vond het niet leuk. En dat is echt the understatement of the year.

Vanochtend vroeg las ik dat bronnen van Palestijnse zijde voorspellen dat er binnen enkele uren een staakt het vuren zou zijn. Onderweg naar de bushalte had ik het daar met de jongens over. Thomas had namelijk iets opgevangen en wilde weten wat er vanmorgen op het nieuws was. Dit leek me wel iets om met ze te delen en we praatten met elkaar over hoe je, ook als je ruzie hebt met elkaar, kunt afspreken een time out te nemen om na te denken en dat het daarna gemakkelijker is om het goed te maken met elkaar.

Nadat de schoolbus was vertrokken, ging ik met vriendin D koffie drinken bij Yenkele, het koffietentje direct bij de halte van de schoolbus. D en ik zijn beiden voorzitter van een groot event op school en ze zit in de policy committee waarvan ik als bestuurslid voorzitter ben. We were talking shop, zoals men dat hier noemt. Gezellig en nuttig. Tot het alarm afging. Een alarm dat ik eerlijk gezegd helemaal niet meer verwacht had. Er zou toch bijna een staakt het vuren zijn? Mijn hart schoot in mijn keel en mijn maag draaide zich om. Ik kon alleen aan de jongens denken, waar zij waren en of daar ook luchtalarm was. Of de bus al in Even Yehuda was (het was kwart over acht zag ik later, dus school was gelukkig al begonnen) of dat ze misschien nog op de snelweg waren. Ik had geen notie van tijd en ik had echt geen idee waar ik naartoe moest. Om ons heen zag ik ook alleen maar “kippen zonder kop”. Niemand leek te weten waar we konden schuilen. Vriendin D had ook geen idee.

Aanvankelijk wilden we Yenkele in rennen, het tentje waar we koffie zaten te drinken. Daar werden we echter direct weer naar buiten gestuurd, ze hadden geen veilige plek. Dan maar naar het naast gelegen autoverhuur bedrijf. Waar we ook werden weggestuurd. Het was enorm chaotisch. Totdat de manager van Yenkele het voortouw nam en ons de hoek om dirigeerde, de straat in waar zich ook de residentie van de Nederlandse ambassadeur bevindt. We renden achter elkaar aan een ondergrondse parkeergarage in die me werkelijk nog nooit eerder was opgevallen. Een privé garage, de poort was gesloten. Precies op het moment dat ik bedacht dat dit verre van veilig was, gingen de hekken open: de manager van Yenkele bleek de afstandsbediening bij zich te hebben.

Zo stonden we even later met een stuk of tien mensen te schuilen in een ondergrondse parkeergarage. Terwijl de hekken langzaam dicht gingen, kwam vriendin L – één van mijn dierbaarste vriendinnen hier – naar binnen rennen. Ze was op het moment dat het alarm afging aan het hardlopen en was op zoek naar een schuilplek. We vielen elkaar om de hals, zo fijn om ons eerste luchtalarm met elkaar mee te maken. En niet alleen thuis te zijn. Of, zoals Arjen, met de fiets ergens tussen Herzlyia en Ramat Gan (waar de ambassade gehuisvest is) onder een boom te moeten schuilen.

Na tien minuten konden we de schuilkelder verlaten. Buiten zagen we allemaal mensen naar de lucht turen. Er was niets te zien. We hadden ook geen explosie gehoord. Even later regende het weer sms-jes van allerlei alert-apps: het was een vals alarm. Dat was op zichzelf wel een opluchting, maar het deed niets af aan de gevoelens van mij en mijn vriendinnen. We vonden het eerlijk gezegd echt verschrikkelijk om mee te maken. Het maakt je er weer even enorm van bewust dat we toch echt in een land in oorlog wonen. Ja, we zijn hier super veilig, dat geloof ik nog steeds. We hebben maar liefst 90 seconden respons tijd op het moment dat het alarm afgaat en dat is best lang. Maar toch.

Zojuist kreeg ik bericht van vriendin P die met manlief in de eigen schuilkelder een kopje koffie dronk, dat er ook op school luchtalarm was. Onze kinderen hebben dit dus ook meegemaakt. Het allerliefst zou ik nu in de auto springen en naar school rijden om te zien hoe het met ze gaat. Maar dat kan dus niet. Dat mag niet – beleid  van de school. Ik baal. Ik baal enorm.

Advertenties

Leven in een vreemde realiteit

foto

Aan de lange tafel in onze eetkeuken zitten 8 dames en een heer. We hebben onze eerste vergadering over de te organiseren International Day op school. Ik ben voorzitter. Overigens kom ik nauwelijks aan het woord want de President van de PTA (Parent Teacher Association) is er ook en zij informeert mij en mijn team over de randvoorwaarden waar het evenement aan moet voldoen.

Nu vindt International Day pas midden mei 2015 plaats, we hebben dus nog even. Hopelijk is het tegen die tijd weer echt rustig en veilig in Israël en Gaza. Maar op dit moment bevinden de inwoners van Gaza en Israël zich duidelijk in een onzekere situatie als het gaat om hun veiligheid. Als voorzitter van het organiserend comité voor International Day, moet ik daar rekening mee houden. Dat betekent dat er een emergency plan moet zijn. Wat doe je met 1.500 gasten van binnen en buiten de school als er een raket in de richting van Even Yehuda wordt afgeschoten? En wat vindt de IDF – het Israëlische leger – eigenlijk van zo’n grote bijeenkomst in tijden van conflict? En dan is er het vraagstuk  van de gasten uit momenteel politiek beladen landen. Mogen we van de IDF bijvoorbeeld Turkse gasten ontvangen op zo’n groot evenement? Gaat het ons lukken om de Israëlische en Palestijnse ouders gezamenlijk een tafel te laten inrichten om de “colours en flavours” van hun land(-en) te showen? Dat laatste vraagstuk werd met enig gehoon van de tafel geveegd door de aanwezige Israëlisch/Joodse mensen vanmorgen. Het is één land, er komt één tafel. Een Israëlische tafel. Tja, daar sta je dan mooi voor als niet-Israëlische voorzitter met iets andere denkbeelden over dit onderwerp.

Goed, we waren dus in een interessante discussie verwikkeld toen opeens alle telefoons – die pontificaal op tafel lagen – op precies hetzelfde moment begonnen te piepen. Automatisch reikten 9 handen naar 9 telefoons en niet veel later hoorden we duidelijk explosies van ofwel raketten die ergens zuidwaarts de aarde raakten ofwel de explosies van de luchtafweer raketten  van de Iron Dome. Het dreunde aardig in ons huis. Het waren niet eens explosies bij Tel Aviv, zo bleek uit de sms-jes die we even eerder hadden ontvangen.  De raketten waren op doelen zuidelijker gericht en toch waren de explosies duidelijk hoorbaar.

Op dit moment worden er weer de hele dag door raketten en mortieren over en weer geschoten. Het is verschrikkelijk, ik kan het niet anders zeggen. Dat wij daar rekening mee moeten houden bij de organisatie van onze International Day, is niets als je nadenkt over de gevolgen voor de mensen in het zuiden. In Gaza valt niet veel meer te organiseren. Los van het feit dat men daar niet over het soort scholen beschikt waar wij zo mee gezegend zijn, staat er daar simpelweg niet veel meer overeind. Arjen sprak deze week een journalist die net terug is uit Gaza. Het schijnt echt afschuwelijk te zijn. En dan de mensen in Zuid Israël? Hun economie is behoorlijk onderuit gegaan, ze brengen veel tijd in en rond hun schuilkelder door. Ja, de Iron Domes functioneren goed, gelukkig. Maar het is ontwrichtend zo te moeten leven. Want ook voor “shrapnel” moet je de schuilkelder in.

Hoe belangrijk dat is, bleek wel toen er een stuk shrapnel  door het dak viel van de Nof Yam school. De hele punt van een raket kwam daar naar beneden. Waar Nof Yam is? Nof Yam is het buurtje naast het onze. Daar wonen vriendinnen van me met hun gezinnen. Veel vrienden in Nof Yam,  maar ook hier in Herzlyia Pituach, hebben shrapnel in hun tuin gevonden. Een goede vriend van ons was bijna half-slapend zijn huis uit gelopen toen hij dacht dat het weer veilig was na een luchtalarm. Om voor hemzelf onduidelijke redenen bleef hij even staan in de deuropening en precies op dat moment zag hij vlak voor zich een regen van brokstukjes van een raket of van afweergeschut naar beneden vallen. Die schuilkelders hebben dus wel degelijk een functie, zelfs met geweldig afweergeschut.

Na hun eerste schooldag, kwamen de jongens thuis vol stoere verhalen. Voor Benjamin was het hoogtepunt van de dag wel dat hij erachter was gekomen dat de school een super coole schuilkelder heeft bij de sportvelden. Met douches en wc’s. En voor Thomas was dat de ontdekking van een wel héél grappige schuilkelder: in de meisjes-wc in de buurt van zijn klaslokaal.

En zo leven we momenteel dus. In een bizarre realiteit met schuilkelders, emergency plans en discussies over Israëlische en Palestijnse tafels. Ik ben er erg verdrietig over en kan niet ontkennen dat ik me zorgen maak. Niet zozeer over onze veiligheid. Nog niet althans. Maar wel over de sfeer waarin onze kinderen naar school gaan en over het feit dat ik ze voortdurend moet bijsturen in hun spelletjes. Hier in huis worden namelijk onder geen beding raketten afgeschoten of getekend.

Terug naar school… naar dezelfde school!

Thomas en Benjamin, terug naar school!

Thomas en Benjamin, terug naar school!

Terug naar school… Naar dezelfde school! Dat klinkt heel vanzelfsprekend, maar voor ons is het dat niet. Sterker nog, het is voor het eerst sinds Thomas en Benjamin naar school gaan, dat ze na de zomervakantie terugkeren naar dezelfde school. Echt waar! En wat zijn we daar alle vier blij mee!

Toen Thomas vier werd, woonden we nog net in Nederland. Twee maanden lang bezocht hij De Vijverhof in Voorburg. Dat was vanzelfsprekend te kort om nieuwe vriendjes te maken. In de daarop volgende zomervakantie verhuisden we naar Dar es Salaam, waar we de jongens hadden ingeschreven bij een lokaal internationaal kleuterschooltje, Little Beaumont. Aanvankelijk waren we heel enthousiast over dat schooltje, totdat er iets heel vervelends gebeurde. Een meisje uit Thomas’ klas overleed aan de gevolgen van extreme diarree. Slechts drie dagen was ze ziek toen haar nieren het begaven. Daar kon de school natuurlijk niets aan doen. De school reageerde echter weinig adequaat en de eigenaresse van de school weigerde de school enkele dagen te sluiten om speelgoed te reinigen. Er waren al meer vervelende dingen voorgevallen, dit was echter de druppel voor ons. We besloten de jongens niet te laten terugkeren na de zomervakantie. Thomas stapte over naar de internationale school, IST. Benjamin stapte over naar een andere lokale Engelstalige preschool (kleuterschool). En ja, na dat schooljaar werden we overgeplaatst naar Israël, Tel Aviv.

Gelukkig hebben we er hier direct vanaf het begin voor gekozen ook Benjamin naar de American International School te laten gaan en hem niet eerst een jaartje naar een kleine kleuterschool te laten gaan zoals ons werd aangeraden door sommige mensen. Zouden we dat gedaan hebben, dan had Benjamin nu alweer moeten overstappen naar een andere school… Gelukkig hebben we hem op AIS naar de kleuterschool laten gaan. Want oh wat is het heerlijk om na de zomervakantie terug te keren naar een school die je al kent!

Gisteren was ik voor het eerst na de zomervakantie terug op school met beide jongens. Het was de dag voor de lessen weer van start gingen en ik had me als vrijwilliger aangemeld om nieuwe families op te vangen en welkom te heten. Hoe goed wist ik me te herinneren hoe totaal verloren wij een jaar geleden op school aankwamen. In de hitte schooluniformen uitzoeken. In een van de kantoortjes – welke? waar? – foto’s laten maken voor de administratie en voor de toegangspasjes. Schoolmaterialen uitkiezen en kopen bij een lange tafel vol schriften, plakstiften, headphones voor Ipads, potloden, gummen, rugzakken en andere spullen waar massa’s ouders zich rondom verdringen.  Uitzoeken in welke klas de kinderen zaten. Proberen iets te begrijpen van het rare roulerende schoolrooster (we hebben blauwe en rode weken op school en de roosters zijn verschillend). Namen en gezichten onthouden van de superintendent (directeur van de school) en de principals (hoofden van de verschillende onderdelen van de school). Onze weg vinden in en tussen de verschillende schoolgebouwen, een cafeteria-kaart regelen voor Thomas. Het heeft wel even geduurd eer ik het allemaal begreep en alles goed geregeld was.

Dit jaar hoefden we niets uit te zoeken en niets te regelen. We zijn nu eindelijk eens een “returning family”. En wat is dat fijn! We kennen de weg, we kennen veel van de leerkrachten en nu ik in het schoolbestuur zit ken ik de superintendent en principals persoonlijk. De jongens vliegen hun vriendjes om de hals na een lange vakantie. Het was als thuiskomen na een lange vakantie, thuiskomen op school.

Met de ervaringen van de “returning families’ in het achterhoofd, heeft de PTA (een soort oudercommissie) een welcoming program opgestart zodat nieuwe families een wat minder ruwe start maken op school. Ieder nieuw gezin is gekoppeld aan een vader of moeder van een gezin dat al een jaar of langer meedraait op school. Dat scheelt veel gestress en onduidelijkheid. Want AIS is een grote school die op het eerste gezicht wat onoverzichtelijk lijkt. Ik vind het oprecht fijn een bijdrage te kunnen leveren aan het verder verbeteren van de school. Want ook dat is een nadeel van slechts een jaar meedraaien op een school. Daar komt het dan niet van.

Vandaag is school dan weer echt begonnen voor de jongens. Vanmorgen stonden we weer bij de schoolbus te wachten. Een warm weerzien met de bus monitor Elli, die ons allen trakteerde op Zwitserse chocolade. Hij was dolblij de kinderen weer terug te zien na een lange en niet al te prettige zomer. Bij het uitdelen van zijn chocolade sprak hij de wens uit dat we allen een “Sweet Year” mochten hebben. Een mooie wens die ik graag herhaal voor iedereen die mijn weblog leest en die mogelijk ook zijn/haar kinderen ziet terugkeren naar school na de zomervakantie. I wish you all a sweet new schoolyear!

Benjamin, vredestichter in spe

Benjamin, vredestichter in spe?

Benjamin, vredestichter in spe?

Mama, als Israël nou ophoudt met raketten sturen naar Palestina (hij bedoelt Gaza) en als ze nou de raketten afpakken van de stoute mannen in Palestina (hij doelt op Hamas), dan is de oorlog toch gewoon voorbij?

Benjamin denkt (veel te) veel na over het huidige conflict tussen Israël en Gaza/Palestina en zou het dolgraag even oplossen.

Bij de diploma-uitreiking voor alle kinderen die van de Pre-school overgingen naar Kindergarten, vertelden Benjamins juffen al dat Benjamin van orde en regelmaat houdt en dat hij rechtvaardigheid super belangrijk vindt. Zij zagen in hem een toekomstig rechter. Natuurlijk herkenden we die karaktereigenschappen van onze Ben. Hij denkt graag na over “hoe het hoort”, heeft een scherp oog voor rechtvaardigheid. Of het nu gaat om dierenmishandeling of armoede, hij ziet het en praat erover met ons. Als het even kan bedenkt hij een oplossing.

We hebben natuurlijk geprobeerd het conflict hier in Israël niet te dichtbij te laten komen voor de kinderen.  Maar dat was en is niet gemakkelijk. We moesten ze immers instrueren over luchtalarm en zo. En er wordt voortdurend over gepraat. In Nederland was het een terugkerend onderwerp  van gesprek tijdens onze vakantie. En nu, terug in Israël, is het dat al helemaal. En niet iedereen is even terughoudend als het gaat om vrijuit spreken waar kinderen bij zijn. Kinderen van vijf en zeven zouden niets moeten weten over oorlog. Nou ja, zo weinig mogelijk in ieder geval. Wij, Arjen en ik, zijn opgegroeid met verhalen over de Eerste en Tweede Wereldoorlog. En op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat wij nooit persoonlijk geconfronteerd zouden worden met oorlog en conflict. Niet zo dichtbij als nu althans, op 100 kilometer afstand. De realiteit blijkt anders. En waar de wereld om me heen voor mij als kind altijd een veilige haven was, is hij dat voor Thomas en Benjamin niet langer. Veiligheid is voor hen niet meer vanzelfsprekend. En daar baal ik van.

Ik heb natuurlijk helemaal niets te klagen. We wonen op een van de meest veilige plekken in Israël. De mensen in het zuiden en in Gaza hebben het pas echt zwaar! En toch baal ik ervan dat de jongens me vragen of Israël en Palestina al vrede hebben gesloten.  Dat ze zich afvragen of er ook morgen nog een staakt het vuren zal zijn. Of niet.

Vrijdag hebben we een briefing op school waarin we worden geïnformeerd over de maatregelen die de school heeft getroffen om de veiligheid van onze kinderen te waarborgen. Ook zijn de school-psychologen aanwezig om ons een en ander uit te leggen over het omgaan met angst en het begeleiden van onze kinderen daarbij. Leerkrachten zijn geïnstrueerd over hoe om te gaan met angstige kinderen. Sommige kinderen zijn de hele zomer hier geweest en hebben een stuk of vijftien keer in de schuilkelder gezeten. En dan zijn er de Palestijnse kinderen – Thomas heeft een Palestijns vriendje. Hun families hebben al onder normale omstandigheden te kampen met vooroordelen en discriminatie. Dat zal er met het huidige conflict niet beter op zijn geworden. Ook zij komen weer naar school straks.

De eerste week op school – volgende week – zal in het teken staat van het drillen van de kinderen. Drillen als in goed reageren op luchtalarm. Rustig blijven en instructies opvolgen. Netjes in de rij naar de schuilkelder. De kinderen leren niet alleen wat ze moeten doen als ze op school zijn als het alarm afgaat, maar ook de monitor van de schoolbus doet een luchtalarm-oefening met de kinderen. Wat ben ik blij dat onze jongens weer in de schoolbus zitten voor de jongsten. Een kleine groep die de kortste route naar school rijdt zonder tussenstops. Zo’n kleine groep is veel gemakkelijker te managen bij een luchtalarm.

Zoals ook in Nederland bekend, spreken vertegenwoordigers van Israël en de diverse Palestijnse bewegingen momenteel met elkaar in Caïro over een duurzaam bestand. We volgen het nieuws op de voet en hopen intens dat het deze keer lukt. Was het maar zo eenvoudig als onze Benjamin voorstelt.

Terugkeren naar huis, naar een land in conflict

Als het alarm afgaat, rennen we allemaal naar de schuilkelder in de tuin. Niet eerst mama of papa zoeken, direct naar de trap en dan voorzichtig de trap af lopen. Niet rennen op de trap want die is stijl. Als het alarm afgaat terwijl we in de auto zitten, parkeert mama of papa snel de auto en iedereen stapt uit. Let op andere auto’s, misschien stopt niet iedereen. En dan ga je op de grond liggen naast de auto, met je handen op je hoofd.

Dit waren in het kort de instructies die we de kinderen gegeven hebben op de ochtend voor vertrek terug naar Israël. Inmiddels zijn we thuis. Arjen en ik slapen for the time being op dezelfde verdieping als de jongens. Normaal gesproken slapen wij op de tweede verdieping en zij op de eerste verdieping. Nu slapen wij in de logeerkamer die zich op dezelfde verdieping bevindt als de slaapkamers van de jongens. Zo zijn we sneller bij ze als er een rocket alert klinkt. De tas met boekjes, koekjes en water voor in de schuilkelder moet ik nog samenstellen en de luchtbedden voor in de kelder moeten worden opgeblazen zodat we daar verder kunnen slapen in geval van een alert tijdens de nacht.

De praktijk zal moeten uitwijzen in hoeverre we de de schuilkelder nodig zullen hebben. Het lijkt erop dat het conflict tussen Israël en Gaza/Palestina over zijn hoogtepunt – of beter gezegd dieptepunt – heen is. Mensen die niet met vakantie zijn gegaan, geven aan dat het een stuk rustiger is dan een dag of tien geleden. 

Veel mensen in Nederland hebben ons gevraagd of het wel verantwoord is om terug te keren naar Israël met de kinderen. De jongens en ik hadden langer in Nederland kunnen blijven. School begint pas over 2,5 week. Laat me vooropstellen dat Arjen en ik de kinderen nooit willens en wetens in een gevaarlijke situatie zouden brengen. Het was geen eenvoudige beslissing. We hebben goed contact gehouden met de ambassade en met mensen die niet met vakantie zijn gegaan. We hebben de media gevolgd, politieke analyses gelezen. We wisten dat er ook in Herzlyia luchtalarmen zijn geweest. Lang niet zo veel als in het zuiden van het land en ook minder vaak dan in Tel Aviv zelf, maar toch. We weten echter ook dat de meeste raketten uit de lucht worden geschoten door de Iron Dome en dat er nog nooit een inslag is geweest waar wij wonen. Herzlyia is geen doelwit. Tel Aviv wel. Maar zelfs in Tel Aviv is geen raket ingeslagen tot nu toe. Naar een schuilkelder rennen met kleine kinderen is niet leuk. Je bespaart het ze liever. Tegelijkertijd is dit nu waar we wonen. Al onze spullen zijn hier. De jongens hebben hier hun vriendjes en vriendinnetjes. Arjen moest hoe dan ook weer aan het werk. Voor ons vertrek uit Nederland gisteravond, leefden we ruim 4,5 week uit koffers en tassen, ons alsmaar verplaatsten van de ene plek naar de andere. Op een gegeven moment wil je gewoon graag naar huis. En dat huis, thuis, is voor ons nu in Israël. 

We hebben goed nagedacht, veel gepraat, veel gelezen. Dat de school op 19 augustus gewoon opengaat, was voor ons een belangrijke indicatie dat het veilig is, evenals het feit dat het reisadvies voor dit deel van Israël vrijwel ongewijzigd is. De school van de kinderen wordt beveiligd door de Amerikaanse Ambassade en zij staan erom bekend nog een stuk terughoudender te zijn ten aanzien van veiligheidsrisico’s dan veel andere ambassades. Ook de Israëlische strijdmacht, de IDF, is betrokken bij het beoordelen van de veiligheid van de school. 

Tja, en nu zijn we er dus. Het is bijna surrealistisch om hier te zijn. Te weten dat er in het zuiden nog steeds gevochten wordt. Dat er zoveel doden en gewonden zijn gevallen aan beide zijden. Dat dat in “ons” land gebeurt. Dat de hele wereld toekijkt, meeleeft, zich zorgen maakt. En dat wij hier wonen. Herzlyia lijkt uitgestorven. De stranden liggen er verlaten bij, de grote parkeerplaatsen zijn leeg. In de supermarkt was het vanmorgen extreem rustig, maar alle vakken zijn gevuld, alles is zoals gebruikelijk verkrijgbaar. Gezien de omstandigheden zit er op dit moment geen bezoek aan speeltuinen in en het lijkt ook verstandig niet naar de indoor speeltuinen in de malls te gaan. Het is toch lastig om je kinderen daar binnen 1,5 minuut uit te krijgen en een schuilruimte te bereiken. Over het strand twijfel ik nog. Ik heb begrepen dat er wel veilige schuilplekken zijn in de buurt van een bepaald strand hier in de buurt. Voorlopig doen we het maar even met ons heerlijke zwembad. De jongens zijn super blij dat ze hun speelgoed weer terug hebben, voorlopig hoeven ze zich in en rond het huis niet te vervelen. Hopelijk is er rust in Israël en Gaza tegen de tijd dat de verveling toeslaat.

Ondertussen gaan onze gedachten en gebeden uit naar de al die mensen die veel en veel meer geraakt worden door het conflict.