One year down, three more to go

Een week geleden schreef vriendin J op facebook: Wow, one year in Israël already! Een paar dagen later meldde vriendin R hetzelfde. Deze week realiseerde ik me dat ook wij ons eerste jaar in Israël erop hebben zitten. De tijd is snel voorbij gegaan, het was zeker niet altijd gemakkelijk. Er is veel gebeurd, zowel hier als in Nederland. Ups en downs hebben elkaar afgewisseld. Vooral in de periode dat we hoorden dat mijn moeder geopereerd moest worden aan wat uiteindelijk gelukkig een zeer kleine tumor bleek te zijn, was het voor mij persoonlijk niet gemakkelijk. Of je nu in Tanzania woont of in Israël, de afstand ten opzichte van Nederland voelt op zo’n moment als die tussen de aarde en de zon.

Maar… we hebben ons er doorheen geslagen. Allemaal. Precies op de dag dat wij onze eerste Israël-verjaardag konden vieren, onderging mijn moeder haar laatste bestraling. Haar perspectieven zijn bijzonder goed, we vertrouwen er allemaal op dat dit het was en dat het hierbij blijft. En voor ons hier in Israël geldt denk ik hetzelfde, we laten een periode van aanpassen en wennen achter ons en kijken vol vertrouwen en plezier uit naar wat komen gaat.

Een overplaatsingsjaar is altijd pittig, ongeacht wat je verwachtingen waren aan het begin. Het tweede jaar is dan een verademing. Je kent de weg in je nieuwe land, letterlijk en figuurlijk. Je hebt vrienden gemaakt, je kent de school. Als ik terugdenk aan die eerste weken in Israël… wat voelde ik me verloren. Ik kende vrijwel niemand, kende de weg naar precies twee supermarkten, naar de school en naar een speeltuin. Ik wist hoe op het strand te geraken en ja, dat was het wel zo’n beetje. Het gebeurde die eerste weken nog geregeld dat ik van het boodschappen doen thuiskwam met verkeerde producten: geen smeerkaas maar kwark, geen yoghurt maar zure room en toch weer brood met desem, waar ik zelf erg van houd maar wat de jongens echt niet lekker vinden…, de taalbarrière speelde me parten. Ook overkwam me een keer dat ik een cappuccino had besteld en er twee kreeg. Omdat ik wat onhandig had uitgelegd dat ik mijn koffie graag met magere melk wilde. Ik begrijp inmiddels wel iets van het Ivriet, maar echt spreken doe ik het niet en dat zal ook niet gaan gebeuren vrees ik. Wel is mijn zelfvertrouwen enorm gegroeid. Ik laat me niet meer overrompelen door de Israëlische manier van doen in winkels en op terrassen en check of ze me begrepen hebben. Ook heb ik ontdekt dat je met een glimlach en een “shalom” en “yom tov” heel ver komt, zelfs bij de meest botte Israëliërs. Dus die heb ik altijd in de aanslag 🙂

Voor de jongens was het ook niet altijd eenvoudig. Thomas bleek wat achter te lopen qua rekenen en werd al snel in een bijles groepje geplaatst. Hij vond dat vreselijk, hij had ook al bijles Engels en logopedie in het Engels, allemaal tijdens schooltijd. Hij werd dus steeds uit de klas gehaald – overigens met klasgenootjes die ook wat extra aandacht nodig hadden voor sommige vakken – en voelde zich daardoor “anders dan de rest”. Hij heeft keihard gewerkt, onze oudste! Zijn eindrapport was prachtig, hij heeft een topjaar gehad, zijn achterstanden volledig ingelopen. Een uitblinker op het voetbalveld, in zijn art-class en in zijn Engels klasje. De juffen lopen met hem weg, hij is “sooo responsible and helpful”. Benjamin had het moeilijker dan Thomas met de verhuizing naar Israël. Hij mistte ons huis en de mensen die daar iedere dag waren. Onze nanny, de huishoudster, de tuinman en de chauffeur. Dat waren zijn vrienden, zijn familie, zijn leven. Vaak heeft hij gevraagd wanneer we nu eindelijk terug zouden gaan naar Tanzania en hij heeft zich oprecht zorgen gemaakt over Nellie, onze nanny. We hebben de jongens maar niet verteld dat onze tuinman, Godi, inmiddels is overleden. We hadden het daar zelf erg moeilijk mee, vooral omdat hij nog met ons in contact heeft proberen te komen toen hij geld nodig had. Dat was een paar weken voordat we hoorden dat hij dood was.

Maar goed, de opstart perikelen hebben we gehad, het gemis van Tanzania is op de achtergrond geraakt. We genieten simpelweg enorm. Ons huis met de zee grenzend aan de tuin, het zwembad, de gezelligheid met de buren en hun kinderen, levert vanaf vrijdagmiddag een instant vakantiegevoel. Het lijkt soms een camping, de kinderen houden voortdurend in de gaten wie er thuis is en wie niet, wie er naar het zwembad gaat of naar het strand. Op zaterdagochtend is ons huis vaak gevuld met een hele zooi kinderen. Ons sociaal leven is super. Ongelooflijk wat je in een jaar tijd met mensen kunt opbouwen. Plezier, er voor elkaar zijn, mooie en verdrietige momenten delen. En dat terwijl we elkaar allemaal nog maar zo kort kennen. En dat is mooi aan het zwervende expat bestaan: vriendschappen kunnen zich razendsnel verdiepen, omdat iedereen los is van zijn/haar normale sociale structuur. Ik vind dat bijzonder en ik ben zo dankbaar voor de mooie nieuwe contacten die we hebben opgedaan.

Toen mijn vriendinnen en ik ons realiseerden dat we allemaal zo’n beetje ons eerste jaar hier in Israel erop hebben zitten, verbaasden we ons er weer eens over dat we vrijwel tegelijk aan zijn gekomen, ons allemaal intens eenzaam hebben gevoeld die eerste weken tot de school begon en dat we niet van elkaars bestaan wisten. En dat terwijl ons aller levens zich een jaar geleden afspeelde tussen dezelfde twee malls en die ene grote speeltuin. Hadden we toen maar geweten hoe we ons nu zouden voelen. Dan was het toen een stuk gemakkelijker geweest. En gelukkig, gelukkig hebben we elkaar gevonden. Dat was dan wel niet in die hete zomer in Tel Aviv toen we regelmatig op dezelfde plekken naar onze spelende kinderen zaten te kijken zonder elkaar te kennen, maar later, toen we onze levens op de rit begonnen te krijgen.

Fijn om hier straks, na de zomervakantie in Nederland, terug te komen en de draad weer op te pakken.

 

 

Happy family on holiday in Jordan (Petra)

Happy family on holiday in Jordan (Petra)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s