Only in Israel…

“This is Africa”, ook wel afgekort tot TIA, hoor je vaak in Tanzania (en in andere Afrikaanse landen) als commentaar op bizarre, mooie en frustrerende ervaringen die typisch zijn voor het leven in Afrikaanse landen. In Israël hebben we een equivalent daarvoor: OI, ofwel “Only in Israël”. Dat er zo’n uitspraak bestaat, zegt genoeg. Er is zelfs een Facebook groep met deze titel, vanzelfsprekend ben ik daar lid van. Heel leerzaam, de ervaringen die mensen er met elkaar delen. Kortom, we maken hier soms de meest bizarre situaties mee. Momenten die me steeds vaker een glimlach ontlokken. Want het heeft zo z’n charme. die “Only in Israël” momenten. Hoewel ze soms ook ronduit vervelend zijn.

Laat me jullie vertellen over mijn “habibi”, zoals mijn vriendinnen hem plagend noemen. Geen idee hoe hij heet, hij is de manager van het autoverhuurbedrijf in Herzlyia Pituach. Zijn kantoortje zit naast Yankale, het koffietentje / bakkertje waar ik minstens eens per week een cappuccino drink met een van mijn vriendinnen. Zowel het autoverhuurbedrijf als Yankale liggen bij de busstop van de schoolbus. Iedere ochtend sta ik daar de bus uit te zwaaien, meestal volgt er nog een minuut of tien van geklets met moeders en vaders. Anyway, enig idee wat habibi betekent? Het is Arabisch voor iets als “mijn liefste”. Heb ik dan een habibi anders dan mijn geliefde Arjen en onze mannetjes? Geen zorgen, geen huwelijksstress. Maar mijn habibi hoopt daar al maanden op, op huwelijksstress in huize Kool. Toen ik in september kennis met hem maakte – ik werd aan hem voorgesteld door vriendin P die maanden een auto bij hem huurde – maakte hij direct duidelijk dat hij me geweldig vond. Of ik single was? Mijn duidelijke afwijzing heeft hem zijn hoop niet ontnomen. Zo’n beetje iedere 6 weken informeert hij of mijn man en ik nog bij elkaar zijn. Just in case. Mocht het huwelijk ooit stranden, dan moet ik hem dat zeker even laten weten. Buiten deze momenten waarop ik hem steeds weer moet teleurstellen, komt hij regelmatig een praatje maken, waarbij hij me steevast complimenteert met mijn kleding of mijn zongebruinde huid (“Now you are a real Israëli woman, you are no longer white”, vertelde hij me vorige week). Ik kan me niet voorstellen dat ik zoiets in Nederland zou meemaken.

Een ander typisch OI momentje, maakte ik mee in Nazareth, tijdens ons bezoek aan de Basiliek van de Annunciatie met mijn ouders. Het was een heerlijke ochtend, we hadden de basiliek uitgebreid bekeken en de jongens hadden muntjes gegooid in de putten onder de basiliek. Dat zou geluk brengen. Op de een of andere manier had ik mijn portemonnee daar laten liggen, op een bankje in die catacomben. Niet gemerkt overigens, ik kwam er pas achter toen er een dame op me af gerend kwam, helemaal opgewonden roepend: “”Are you Sesjel? Are you Sesjel Hoels? Het duurde even voor tot me doordrong dat ze het tegen mij had en dat het mijn naam was die ze uitsprak. Toen ik uiteindelijk bevestigend antwoordde, werd een oudere man erbij geroepen die een pasje in zijn hand hield dat hij nauwkeurig bekeek, waarna hij mijn gezicht bestudeerde. Vervolgens werd ik meegetrokken naar een kantoortje waar tot mijn grote verbazing mijn portemonnee lag. Die was door de dame in kwestie gevonden en afgegeven bij de beveiliging van de kerk. Vervolgens was men op zoek gegaan naar mij, een pasje met daarop mijn foto als leidraad. Ik kreeg alles terug. De beveiliger vertelde me dat mensen vaak zo in vervoering raken tijdens het bekijken  van de overigens prachtige kerk, dat ze van alles vergeten in de kerkbanken. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen. Toen hij hoorde dat we Nederlanders waren, sleepte hij ons mee naar een bijzondere bronzen deur in de basiliek. De Nederlandse deur. Geschonken door een Nederlands bedrijf. Vervolgens wilde hij met mijn moeder op de foto voor die deur en zegende haar bij het afscheid. Misschien heeft dat laatste geluk gebracht? :). Only in Israel…

Only in Israël bevoelen mensen uitgebreid broden alvorens er een uit te kiezen en in een zak te laten glijden en mee te nemen naar de kassa. Datzelfde gebeurt met groenten en fruit. Ik sta er maar niet meer bij stil hoeveel mensen aan mijn stokbrood hebben gevoeld tegen de tijd dat ik het koop. Only in Israël worden appels in bakken gegooid (ja, gegooid) in de supermarkt. Ik vind zelden echt gave appels, meestal zitten er aardig wat blutsen in. Only in Israël parkeert men midden op straat om even een cappuccino te halen voor onderweg. Dat het verkeer daardoor 10 minuten tot stilstand komt, ach, wie maakt zich daar druk om? Of jawel, daar maken mensen zich wel druk om. Want het kan zo maar gebeuren dat een vrachtauto die erlangs wil, 10 minuten lang claxonneert, tot de bestuurder van de auto relaxed van zijn cappuccino genietend aan komt lopen, naar de inmiddels woeste chauffeur zwaait, instapt en doorrijdt. Only in Israël kan het voorkomen dat je 5 minuten bij de slager staat te wachten (als enige klant), terwijl de slager grinnikend op zijn iPhone chat met iemand, om pas na het uitwisselen van meerdere berichten naar de toonbank te slenteren en te vragen of hij je kan helpen. Het heeft geen enkele zin dat proces te proberen te versnellen heb ik inmiddels gemerkt. Ik wacht inmiddels gelaten – momentje van onthaasten – tot hij tijd voor me heeft. Only in Israël zijn kinderen in ieder restaurant welkom, van het tentje op de hoek van ons pleintje waar veel gezinnen komen en waar onze kinderen steevast verwend worden met kleine cadeautjes, tot de meer exclusieve restaurants in Tel Aviv. Kinderen die rondrennen, een praatje willen maken met de serveersters of vragen om papier en stiften, het is allemaal helemaal o.k en ik vind het heerlijk. Nou ja, behalve dan wanneer ik me had verheugd op een romantisch diner à deux met mijn enige echte habibi in een goed restaurant in Tel Aviv, waarbij ik blijk uit te kijken op een borstvoedende vrouw die een tafeltje verder zit met haar habibi. Ik ben echt pro-borstvoeding overigens en heb het zelf ook overal gedaan, maar toch niet in een exclusief restaurant.

Laat ik het laten bij deze Only in Israël momenten die me vooral doen glimlachen en die het leven hier een mooi gouden randje geven. De vervelende momenten, vooral bij de bank, in het verkeer en bij het parkeren (heb ik al eens verteld over die grote enge Rus die twee deuken in onze auto sloeg?), die zijn er ook. Voer voor een andere aflevering van mijn weblog.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s