Koningsdag in Israël, indrukwekkend en inspirerend

Nog geen jaar geleden is het, dat we met onze vrienden in Dar es Salaam uitbundig de voorlopig laatste Koninginnedag vierden. Een groots feest in een tent aan de Indische Oceaan met een spetterend optreden van Flat Out. Onvergetelijk. Ik zie ons nog zwaar bezweet dansen en lachen. De volgende dag vond de traditionele Oranje Regatta plaats bij de Yacht Club en oh, wat baalden Arjen en ik ervan dat we dit moesten missen dit jaar. Want ondanks inspanningen van Arjen en het Dutch Forum, is het niet gelukt voldoende sponsoring te regelen om Flat Out ook naar Tel Aviv te halen om het eerste Koningsdag feest op te luisteren. Dat we hier voornamelijk niet-Nederlandse vrienden hebben, vergrootte ons “Oranje-heimwee” naar Dar es Salaam in ernstige mate. Wat is immers een Koningsdag zonder Nederlandse vrienden?

De Koningsdag receptie vond afgelopen donderdag plaats, twee dagen voor de feestelijkheden in Nederland. Om 6 uur meldden we ons, tezamen met de volledige ambassade staf met partners, op de residentie. De residentie zag er prachtig versierd uit, het rood-wit-blauw en oranje was alom aanwezig en oranje tulpen maakten het feestelijke Nederlandse plaatje compleet. Casper, de ambassadeur, hield een geweldige peptalk voor staf en partners. Zijn verzoek aan ons allen was vooral goede gastheren en -vrouwen te zijn en een bijdrage te leveren aan een mooie avond voor de gasten. Gasten met zeer uiteenlopende achtergronden, variërend van militair attachés in vol ornaat, ambassadeurs en plaatsvervangend ambassadeurs uit uiteenlopende landen. Israëlische ondernemers die handel drijven met Nederlandse counterparts en Nederlandse ondernemers die zich in Israël hebben gevestigd, politieke contacten en niet te vergeten Nederlanders in Israël woonachtig, Deze laatste groep is vanzelfsprekend gevarieerd van samenstelling. Wat ons echter erg heeft geraakt op deze eerste Koningsdag, was de aanwezigheid van Holocaust overlevers.

Zowel Arjen en ik hebben in onze jeugd / pubertijd veel gelezen over de Tweede Wereldoorlog. Ik vermoed dat dit voor veel leeftijdsgenoten geldt, ik hoor dit in ieder geval vaker. Het blijft onbegrijpelijk hoe een persoon in staat was, omringd door een groep trouwe zielsverwanten, zoveel onschuldige mensen, van jong tot oud, om het leven te laten brengen, uitsluitend vanwege hun afkomst en geloof. Alles wat ik in de bibliotheek kon vinden over die zwarte periode in de wereldgeschiedenis, heb ik gelezen vermoed ik. Van Oorlogswinter en het dagboek van Anne Frank tot informatieve boeken. Mijn eindexamen Geschiedenis ging ook deels over de Tweede Wereldoorlog, herinner ik me. Onze families zijn niet Joods en zijn verschoond gebleven van zeer ingrijpende gevolgen van de oorlog. Voor overlevers van de Holocaust ligt dat vanzelfsprekend heel anders en sinds we in Israël wonen, is dit stuk wereldgeschiedenis voor ons weer tot leven gewekt. Je kunt er immers niet omheen in dit land, dat voor velen het toevluchtsoord werd tijdens en na de Holocaust.

Met overlevenden had ik echter nog nooit gesproken. Tot deze eerste Koningsdag receptie in Tel Aviv.  Tijdens deze overigens zeer feestelijke avond, hebben zowel Arjen als ik met verschillende Holocaust overlevenden gesproken. Dit heeft diepe indruk op ons gemaakt. Het is een ding om over de Tweede Wereldoorlog, onderduikadressen, concentratiekampen en op de vlucht naar Engeland te lezen. Erover te spreken met mensen die dit daadwerkelijk hebben meegemaakt, is wel even iets anders. Mensen die destijds in de leeftijd waren van onze kinderen. Die na de oorlog zonder ouders verder moesten. Of die drie jaar lang, gescheiden van hun ouders op een onderduikadres leefden en daarna weer moesten wennen aan hun echte ouders. Ik heb meer dan eens tranen moeten wegslikken, luisterend naar die herinneringen. Herinneringen die niet lang meer verteld kunnen worden door de overlevenden zelf. Het einde van de Tweede Wereldoorlog ligt alweer 69 jaar achter ons en de overlevers beginnen op leeftijd te geraken. Velen kunnen pas nu over hun herinneringen praten. Lange tijd was het te moeilijk. Bij sommigen komen de herinneringen nu zelfs pas naar boven.

Deze avond waar het gevoel samen Nederlands te zijn hoogtij vierde, heeft bij mij een plan doen ontstaan. Ik schrijf graag en ik vind dat de herinneringen van de Holocaust overlevenden hier te lande, niet verloren mogen gaan. Wij en degenen die na ons komen, moeten onthouden wat er gebeurd is. Om te voorkomen dat die gruwelijke geschiedenis zich herhaalt. Om recht te doen aan hen die het niet hebben overleefd en om de herinneringen van hen die dat wel deden, levend te houden. Ook als zij er niet meer zijn. Daarom wil ik gaan uitzoeken of het mogelijk is, gesprekken te voeren met die overlevenden en hun herinneringen vast te leggen in boekvorm. Ik ben benieuwd of me dat gaat lukken. Er zijn genoeg kanalen om hier invulling aan te geven. Wat een mooi en zinvol project zou dat zijn voor onze tijd hier.

Mocht iemand suggesties hebben voor mijn aanpak, laat het me weten!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s