Op avontuur met mijn ouders

Laten we eerlijk wezen: hoeveel volwassenen gaan nog op avontuur met hun ouders? Naarmate we opgroeien, invulling geven aan ons eigen leven, een gezin stichten, beleven we onze avonturen steeds vaker met partner, kinderen en vrienden. Waar je als kind tijdens vakanties en weekenden met je ouders de wereld verkende, verandert dat naarmate je ouder wordt en er – natuurlijkerwijs – meer afstand ontstaat ten opzichte van je ouders.

Nu is de afstand tussen mijn ouders en mij fysiek erg groot tegenwoordig. Goed, Voorburg en Eijsden waren al niet direct bij elkaar in de buurt, maar de afstand tussen Tel Aviv en Eijsden is aanmerkelijk te noemen. Een jaar geleden woonden we nog in Dar es Salaam, de fysieke afstand was toen nog veel groter dan nu. Maar dat we ver bij elkaar vandaan wonen mag duidelijk zijn. Die fysieke afstand zou tot emotionele afstand kunnen leiden. Dat gebeurt, ik zie het om me heen. Bij ons heeft het eerder omgekeerd uitgepakt. We hebben geleerd goed gebruik te maken van de mogelijkheden die internet tegenwoordig biedt. En sinds we in Israel wonen, is de afstand niet alleen in kilometers maar ook in perceptie afgenomen. We spreken elkaar veel regelmatiger, soms dagelijks. Ik heb namelijk een geweldig mobiel abonnement waarmee ik tegen zeer lage maandelijkse lasten, onbeperkt kan bellen met vaste nummers in Nederland (hoe zeg je dat eigenlijk in het Nederlands, “landlines”? Mijn Nederlands gaat achteruit!!!).  En omdat de vluchten hier naartoe niet zo lang duren en daarmee minder belastend zijn en het klimaat in voor- en najaar heerlijk is, is het voor mijn ouders ook gemakkelijker geworden ons hier op te zoeken. Tot mijn blijdschap zijn ze Herzlyia al een beetje als thuis gaan beschouwen. Dat was duidelijk te merken toen ze hier afgelopen week waren. Ze hebben al hun eigen koffietentje aan het strand, kennen de weg, herkennen onze vrienden en hun kinderen.

Wat ik nu als een groot voordeel ben gaan ervaren aan ons expat-avontuur, is dat het mij weer de kans geeft op avontuur te gaan met mijn ouders. Als zij hier zijn, gaan we er samen op uit. In het weekend met Arjen en de jongens. Door de week, tussen mijn meetings door, terwijl de kinderen op school zijn, doen we dat met z’n drieën. En dat is bijzonder, we zijn ons daar alle drie erg van bewust. Rondstruinen door Yaffo, winkeltjes in en uit, ons samen verbazend over de mooie, bijzondere en gekke dingen die we zien. De vlooienmarkt doorkruisen, op zoek naar die ene mooie – en betaalbare – Menora (niet gevonden). Een bijzondere sieraden ontwerper ontdekken en horen waar hij zijn materialen vindt. Koffie drinken bij een aardig Arabisch mannetje en genieten van zijn “pastries” die we beslist moesten nemen omdat hij dreigde ze anders zelf op te eten hetgeen zijn gewicht geen goed zou doen. Naast Yaffo bezochten we samen Zichron Ya’akov, een oud dorp in de Carmel, een van de eerste Joodse settlements, nu een creatief centrum met volop mooie galerietjes,  bijzondere winkeltjes en terrasjes waar de lokaal geproduceerde wijnen worden geserveerd (in Zichron Ya’akov bevinden zich een aantal grote wijnhuizen).

Hoogtepunt van het bezoek van mijn ouders aan ons, was zeer beslist het bezoek aan Bethlehem. Voor mijn ouders was het bijzonder de duidelijk andere sfeer te proeven op de Arabische Westelijke Jordaanoever. De zeer sympathieke Arabische christenen die altijd open staan voor een praatje. Van de man die op onze auto lette op het plein voor de Geboortekerk tot de pizza-bakker op straat die de kinderen hun eigen pizza liet bakken.  Terwijl ik met mijn ouders onder begeleiding van een gids de Geboortekerk bekeek, kocht Arjen met de jongens een voetbal waarna ze op Manger Square een potje voetbal speelden tussen de geparkeerde auto’s, waarbij ze al snel gezelschap kregen van een groep Palestijnse jongens. Ronduit bijzonder was die pizza-bakker overigens, die zich over onze jongens ontfermde, ze hun handen liet wassen in een ruimte waar een groep mannen lekkernijen voorbereidden die de oven in moesten en ze water aanbood in een gebarsten oud glas. Bijzondere ontmoetingen in een bijzondere stad.

Op avontuur met mijn ouders. Hoe hadden we ooit kunnen bevroeden dat we ooit nog eens samen door Bethlehem zouden lopen, of dat we intense gesprekken zouden voeren op een muurtje bij de Annunciatie kerk in Nazareth? Met intense dankbaarheid kijk ik terug op de afgelopen week. Het verdriet was intens bij het afscheid op Ben Gurion afgelopen zondag. Niet alleen bij mij, ook bij de jongens. Samen op avontuur verstevigt de familiebanden enorm. En dat kunnen we op dit moment allemaal goed gebruiken zoals onze intimi weten. Ik hoop dat we allemaal nog lang energie kunnen putten uit de afgelopen periode en dat de fijne herinneringen ons helpen op dagen dat het even niet gemakkelijk is. Ondertussen kijken wij al uit naar het volgende bezoek, dat er beslist komt. Dat hebben we afgesproken.

Bij de "Nederlandse" deur van de Basiliek van de Annunciatie, mijn moeder met de beveiliger die haar zegende :)

Bij de “Nederlandse” deur van de Basiliek van de Annunciatie, mijn moeder met de beveiliger die haar zegende 🙂

Mijn ouders bij "hun" koffietentje, vlak voor vertrek terug naar Nederland.

Mijn ouders bij “hun” koffietentje, vlak voor vertrek terug naar Nederland.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s