Een nacht onder de sterrenhemel van Tel Aviv

foto (16) foto (15) foto (14)

Starry night gala, een fund raising event op de school van de kinderen. Arjen en ik met een deel van onze vrienden. Excuses voor de belabberde kwaliteit van de foto's. Ik plaats ze omdat het een leuk kijkje in ons leven geeft.

Starry night gala, een fund raising event georganiseerd door de school van de kinderen.  Arjen en ik met een deel van onze vrienden. Excuses voor de belabberde kwaliteit van de foto’s. Ik plaats ze desalniettemin omdat het een leuk kijkje in ons leven geeft.

 

Advertenties

De vrouw van …

Vrijdagmiddag in Hanassi park. De internationale school is gesloten in verband met de “parent-teacher conferences” (tien minuten gesprekjes in Nederlandse termen). Ik ben hier met de groep vriendinnen die zich steeds duidelijker uitkristalliseert. Onze kinderen klimmen op glijbanen – bij voorkeur beklimmen ze de glijbaan zelf en negeren ze de ladder die daarvoor bedoeld is – , ze voetballen of kijken hunkerend naar de voetballers, Thomas smeedt plannetjes met zijn vriendjes om “de meisjes” te vangen en Benjamin zit dicht tegen me aan. Op het gras ligt een groot picknickkleed met bakjes rauwkost en fruit en een zak rijstwafeltjes, op en rond het kleed zitten en staan mijn nieuwe vriendinnen. Zo lang kennen we elkaar nog niet. Maar we hebben veel met elkaar gemeen. We hebben kinderen in dezelfde leeftijd, onze mannen zijn diplomaat (alleen vriendin P is getrouwd met een expat uit het bedrijfsleven) en voor ieder van ons geldt dat we een universitaire opleiding hebben afgerond en onze carrière tijdelijk aan de wilgen hebben gehangen om de wereld rond te reizen, onze man volgend in zijn carrière.

Wij, mijn vriendinnen en ik, vormen een nieuwe generatie in diplomaten land. We hebben gestudeerd met het idee om een eigen carrière op te bouwen. De meesten van ons hebben dat ook geruime tijd gedaan. Totdat we verliefd werden en trouwden met een man met een internationale carrière. Natuurlijk, je weet waar je aan begint. Soort van. Maar toch ook niet helemaal. Ik kijk naar  vriendin S, ooit advocaat. Vriendin J, bioloog. Vriendin R, werkte tot voor kort voor de VN. En nu zitten we op vrijdagmiddag in het park, onze kinderen voedend met verantwoorde snacks, pratend over de school, de diplomatic spouses club, de oppas-meisjes die we met elkaar delen en het gala van school dat de volgende avond zou plaatsvinden. Behalve ikzelf, werkt niemand van dit groepje. Niet omdat niemand dat wil, maar omdat het voor de meesten onmogelijk is. Onmogelijk omdat er geen MOU is afgesloten tussen hun land en Israël (waardoor partners van uitgezonden diplomaten uit dat land hier niet mogen werken). Omdat parttime banen vrijwel onvindbaar zijn in Tel Aviv en omgeving – een nanny is hier niet te betalen en andere opvang is er niet. Omdat je in Tel Aviv überhaupt moeilijk kunt werken zonder het Hebreeuws machtig te zijn. Omdat, omdat, omdat, vele redenen, niemand is er echt blij mee.

En ik realiseer me dat we ons in een bevoorrechte positie bevinden. Financieel gezien is het expat bestaan beslist prettig. Ikzelf werk nu nog maar gemiddeld 3 uur per dag, dat worden er circa 5 per dag naarmate mijn projecten uit de startblokken komen. Ik houd tijd over voor boodschappen doen en winkelen en ik ben iedere middag op tijd klaar om de kinderen van de bus te halen, ze te helpen met huiswerk, te praten over hun dag op school en dan heb ik ook nog tijd om rustig te koken. Maar geloof me, de dagen duren lang als je kinderen de hele dag op school zijn en je niets om handen hebt. Veel van onze mannen lijkt het een droom, de hele dag tijd hebben om Tel Aviv beter te leren kennen, Jeruzalem te doorgronden, deel te nemen aan de hikes die regelmatig worden georganiseerd door de vrouw van een van de Nederlandse diplomaten alhier, te zeilen en te surfen, om cappuccino’s te drinken bij een van de vele beachclubs en eindelijk eens tijd te hebben voor die stapel ongelezen boeken. Wij ervaren dat anders. Velen van ons kampen met ups en downs, voelen zich onzeker over hun positie op de arbeidsmarkt straks, als het expat bestaan erop zit. Verveling leidt tot gepieker, heimwee, soms zelfs tot lethargie.

Nu heb ik het grote voordeel dat ik wel werk heb. Ik weet mijn cv in beweging te houden evenals mijn hersenen. En ik moet zeggen dat ik me steeds meer realiseer dat we na 9 maanden Tel Aviv, een geweldig leuke groep vrienden om ons heen hebben verzameld. Maar ik voel intens mee met mijn vriendinnen die dolgraag zouden willen werken, maar dat niet kunnen vanwege juridische beperkingen of taalbarrières. Ik hoop mee met mijn advocaat-vriendin die heel misschien al deze zomer terugkeert naar Ierland met haar gezin, omdat haar man mogelijk een promotie wordt aangeboden. Ik denk mee met de vriendin die echt in de stress zit over haar kansen op een baan straks, na 15 jaar expat bestaan. Hopelijk kan ze een cursus in het Engels vinden die aansluit op haar loopbaanwensen. Blij ben ik voor de vriendin die komend jaar voorzitter wordt van de Diplomatic Spouses Club – ze krijgt het er druk mee -, een club waarmee we allemaal een soort haat-liefde verhouding hebben. Allen hopen we dat de club verjongt en minder stijf wordt, nu onze vriendin er voorzitter van wordt.

Dat wij op sociaal vlak veel voor elkaar hebben gekregen in 9 maanden tijd, realiseerde ik me toen we zaterdagavond op het “Starry Night Gala” het glas hieven met de groep vrienden waar we mee optrekken. Ik keek op me heen, zag mijn vriendinnen in hun mooiste cocktailjurkjes, hun lachende gezichten, sprankelende ogen. Fijn dat we vertrouwelijke gesprekken met elkaar voeren inmiddels, ook over de voor- en nadelen van het zijn van “vrouw van…”, van het zijn van expat. Fijn dat onze mannen elkaar gevonden hebben. Vaak ook zakelijk. Dat onze kinderen elkaar leuk vinden. Dat we tijd hebben om met elkaar cappuccino’s te drinken bij het bakkertje op het plein, dat we tijd hebben om met elkaar naar het park te gaan na school.

Hoe bijzonder dit alles is, drong eens te meer tot me door toen ik de dag na het gala, op een verjaardagsfeestje, in gesprek raakte met de Kenyaanse moeder van een klasgenootje van Benjamin. Ook zij is hier in juni naartoe verhuisd en we delen het missen van Afrika. Dat leek een band te scheppen. Echter, waar ik onbevangen in het sociaal leven ben gesprongen, bleef zij hangen in haar heimwee naar Afrika. Naar huis. Om de paar weken stapte ze in het vliegtuig, terug naar Nairobi,  met achterlating van haar 4-jarige zoontje. Om haar moeder bij te staan, om reparaties aan hun te verhuren huizen te coördineren, om haar vriendinnen te zien. Nu stond ze tegenover me met tranen in haar ogen. It’s just not working for me here, vertelde ze. Ze voelt zich ontheemd, ze is ziek van heimwee, voelt zich gediscrimineerd, ellendig, alleen. Op uitnodigingen voor playdates gaat ze nooit in of ze zegt ze op het laatste moment af en ook zien we haar nooit bij events op school waarbij ouders welkom zijn. In April vertrekt ze uit Tel Aviv. Haar zoontje gaat mee, terug naar Nairobi. Haar man blijft hier. Ik hoop dat het ze lukt hun liefde voor elkaar terug te vinden als zij geen last meer heeft van heimwee naar Afrika. Nee. het expat leven als “vrouw-van”, is niet eenvoudig te noemen. En ik vermoed dat de buitenwereld zich dat niet altijd realiseert.