Hoe de bus(-stop) mijn leven redde – een kijkje in ons dagelijks leven

Benjamin met zijn beste vriendinnetje - inmiddels tot zijn grote verdriet verhuisd naar Rome en vriendje Jamie in The Dolphin.

Benjamin met zijn beste vriendinnetje – inmiddels tot zijn grote verdriet verhuisd naar Rome – en vriendje Jamie in The Dolphin.

Vriendin L en ik zaten een tijdje geleden bij een lunch met andere “diplomatic spouses”. We hadden het niet getroffen met onze tafel. We waren de enigen waarvan de man geen ambassadeur was. Niet dat ambassadeursvrouwen per definitie niet leuk zijn – ik ken er inmiddels genoeg die super inspirerend en ondernemend zijn. Wat wel vaak zo is: de meesten bevinden zich in een andere levensfase dan ik, met oudere kinderen die veelal niet meer thuiswonend zijn. Anyway, tijdens die lunch bevonden L en ik ons te midden van een groep vrouwen die zich uitsluitend leek druk te maken over het aantal couverts dat hen op hun residentie ter beschikking staat en dus het aantal gasten dat zij tijdens officiële diners kunnen ontvangen. De jaloezie op de vrouw van de Japanse ambassadeur die een heuse Japanse chef kok in dienst heeft, was voelbaar. Toegegeven: we zaten enorm te genieten van vers-bereide sushi en andere Japanse lekkernijen. Je zult maar voor de klus staan regelmatig (zeg maar gemiddeld twee keer per week) groepen delegaties, diplomaten, (Israëlische) ambtenaren en mensen uit het bedrijfsleven te moeten entertainen met uitgelezen menu’s (al dan niet kosher). Ik ben niet jaloers en ben blij dat Arjens functie dat niet met zich meebrengt. L en ik konden in ieder geval niet goed “meepraten”. Wij hebben andere zorgen. Een van de dames vroeg ons wat wij zoal de hele dag doen. L antwoordde: “our life is really all about the schoolbus! The busstop has saved our lives!” L en ik moesten hier beiden hartelijk om lachen, het klinkt nogal pathetisch maar het is echt waar. De busstop heeft ons leven gered. In sociaal opzicht dan. De dames aan onze tafel begrepen er niets van en het gesprek werd dan ook soepeltjes op een ander onderwerp gebracht en L en ik maakten ons snel uit de voeten.

Maar die busstop, ja, die heeft inderdaad mijn leven gered. En dan te bedenken dat we helemaal niet van plan waren gebruik te maken van het schoolbussysteem van AIS (American International School). Als toch wel redelijk traditioneel ingestelde Nederlandse moeder, leek het me niet meer dan vanzelfsprekend dan dat ik de jongens iedere dag naar school zou brengen en ze zou ophalen. Na 3 weken summerschool, vlak na onze aankomst in Israël, kwam ik daar echter al op terug. Ik had namelijk niet stilgestaan bij de lengte van de rit naar school (18 kilometer, one way) en de drukte op de weg. Ook had ik me niet gerealiseerd dat de kinderen wel eens een heel ander idee zouden kunnen hebben over dit onderwerp. Die flitsende schoolbussen spraken enorm tot hun verbeelding en ze konden niet wachten tot ze er iedere dag in zouden mogen zitten met hun nieuwe vriendjes. Na afloop van summerschool gaven we de jongens dan ook op voor de schoolbus en zo kwam de Dolphin in ons leven.

De Dolphin is een van de vele, vele schoolbussen die iedere dag pendelen tussen diverse steden en dorpen en AIS in Even Yehuda. Afgezien van de gezinnen die in Even Yehuda zelf wonen, maken vrijwel alle AIS gezinnen gebruik van die bussen. De Dolphin is daarbij een iets andere bus dan al die andere. Het is namelijk het speciale busje voor de jongste leerlingen van AIS, leerlingen die op de kleuterschool zitten of in de eerste of tweede klas en die geen oudere broers of zusjes hebben om hen te begeleiden in de bus. Het is een kleine bus die zonder tussenstops vanaf een centrale busstop in Herzlyia Pituach naar Even Yehuda rijdt (de andere bussen maken heel veel tussenstops, op de hoeken van straten waar deelnemende gezinnen wonen en kennen dus geen centrale busstop). In de bus is een zogenaamde bus-monitor aanwezig die toezicht houdt op de kinderen en die hen vreselijk verwent. Elli heet hij. En hij is een schat, een soort plaatsvervangende opa voor de kinderen. Hij weet het direct als een kind een slechte dag heeft, hij weet wie hij niet naast elkaar moet laten zitten en hij heeft altijd chocolaatjes en biscuitjes bij zich (dit laatste tot mijn grote frustratie). Wij moeders worden door hem vaderlijk geadviseerd bij ziekte of verkoudheid van kindlief en als hij er een keer niet is – omdat hij zelf ziek is – zijn de kinderen echt een beetje van slag.

Hoezo heeft de Dolphin mijn leven gered? En dat van vriendinnen L, P, I, J, R … nou ja, dat van al die andere moeders? Los  van het feit dat we zoveel tijd voor andere dingen overhouden omdat we niet in de file naar en van school hoeven te rijden? Welnu: omdat we elkaar hebben leren kennen bij de busstop. Geen van ons komt nog vaak op school. Dat is absoluut een nadeel van de schoolbus. Niet alleen ontmoet je daardoor de leerkrachten van je kinderen nog maar zelden, ook loop je daardoor het contact met andere moeders (ouders) mis en dus de mogelijkheid om uit te zoeken of je misschien vrienden kunt worden. Zeker als je ergens nieuw bent – iets dat voor de ouders van kinderen op zo’n typische expat school om de circa 4 jaar het geval is – heb je echt een soort ontmoetingsplaats nodig om vrienden te maken. En die ontmoetingsplaats is voor ons dus de bushalte van de Dolphin gebleken. Mijn twee dierbaarste vriendinnen in Israël, L en P, heb ik hier leren kennen. Er zijn dagen en weken voorbij gegaan waarbij voor zowel mijzelf als voor vele andere expat vrouwen, tijdens die twee momenten per dag bij de busstop, het enige normale contact plaatsvond met andere volwassenen buiten onze eigen man of de kassières bij de supermarkt.

Inmiddels is het al lang niet meer zo triest overigens! Ik heb aardig wat vriendinnen gemaakt, ook buiten L en P om. Ik heb een boekenclub gevonden (vanavond de eerste boekbespreking over Amos Oz’ “Een verhaal van liefde en duisternis”), ik heb twee geweldige buurvrouwen, ik heb mijn wekelijkse Hebreeuws les en sinds vorige week ben ik weer aan het werk. Maar de momenten bij de busstop hebben me door de eerste moeilijke maanden heen geholpen en hebben me twee inspirerende vriendschappen opgeleverd. En ook nu vind ik het heerlijk om me na een ochtend intensief werken, naar de busstop te begeven in de wetenschap dat ik mijn vriendinnen even zie, zonder daar iets voor te hoeven afspreken. Ideaal toch?

En voor de kinderen? Waar de Dolphin mijn sociaal leven heeft vormgegeven, doet het busje dat eigenlijk ook (nog steeds) voor de kinderen. De schooldagen zijn lang, de kinderen vertrekken om 7.25 uur met het busje naar school en rond 16.30 stappen ze er weer uit. Die twee keer twintig minuten in de bus, is hun speeltijd met hun beste vriendjes. Bij het ophalen wordt er nog een kwartier lekker over het pleintje aan zee gerend, worden er plannetjes gesmeed en speelafspraken gemaakt terwijl de moeders hun dag doornemen en plannen maken voor gezamenlijke uitjes in het weekend en voor eetafspraken. Pas daarna gaan we naar huis om huiswerk te maken (Thomas heeft als eersteklasser iedere dag huiswerk), bij te praten en te spelen voor het avondeten.

En zo komt het dus dat vriendin L met recht kon zeggen dat ons leven om de schoolbus draait.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s