Eerste “home leave” en dan … thuiskomen

Naar huis, een kort zinnetje met op het eerste gezicht niet meer betekenis dan dat wat er staat: je naar je huis begeven. Sinds ik expat ben, heeft het zinnetje veel meer betekenis gekregen. Naar huis gaan is terug naar Nederland gaan om familie en vrienden te zien. Naar huis gaan is ook vanuit Nederland terugkeren naar het huis waar onze spullen staan, naar het land waar ons leven zich afspeelt.

Nog geen 24 uur geleden zijn we thuisgekomen na onze eerste zogenaamde “home leave” naar Nederland vanuit Israël. Nooit gehoord van die uitdrukking?  Voor mij was het ook nieuw, dit concept van het voor een vakantie terugkeren naar je thuisland om familie en vrienden te bezoeken en om – in Arjens geval – bij te praten op het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Dat laatste was tijdens het achter ons liggende home leave niet aan de orde overigens. Gelukkig maar, ons programma was overvol.

De oplettende lezer van mijn weblog, heeft vermoedelijk wel begrepen dat ik de eerste maanden in Israël niet als bijzonder gemakkelijk heb ervaren. Heimwee naar Tanzania en heimwee naar familie en vrienden in Nederland streden om de voorrang. Ik heb me eenzaam gevoeld, ik heb me verveeld bij het vooralsnog ontbreken van werk, ik heb gezocht naar afleiding en heb me meer dan eens afgevraagd waarom ik dit ook alweer wilde, in het buitenland wonen. Dat zo’n eerste home leave dan veel betekent, is niet vreemd. Ik heb er enorm naar uitgekeken even terug te keren naar Nederland. Naar mijn familie die twee sterfgevallen te betreuren had in de afgelopen 6 maanden. Sterfgevallen waarbij ik slechts van fysiek grote afstand betrokken kon zijn omdat ik het onverstandig vond om in die eerste onwennige weken in Israël al naar Nederland te gaan. Naar Arjens familie waar vrij snel na onze verhuizing naar Israël een pracht van een tweeling werd geboren. Een tweeling die Thomas, Benjamin en ik tot deze home leave alleen op Skype, foto’s en filmpjes hadden gezien. Naar mijn vriendinnen, waarvan ik sommigen bijna een jaar niet had gezien en in wier levens ook grote veranderingen waren opgetreden. De een moeder geworden van haar eerste, de ander zwanger van nummer twee, weer een andere vriendin heeft haar huis grondig laten verbouwen en dan is er ook nog die vriendin die in haar eigen familie te maken heeft gekregen met de vergankelijkheid van het bestaan. Op grote afstand leven van familie en vrienden is niet gemakkelijk. Als je daarbij je plek nog niet hebt gevonden in je nieuwe standplaats, is de afstand extra moeilijk.

Toen ons KLM toestel ruim drie weken geleden landde op Nederlandse bodem, liepen de tranen over mijn wangen. Tranen die werden veroorzaakt door een mengelmoes van emoties. Het  toch wel vervelende gevoel van nog niet helemaal thuis zijn in Israël, verdriet om wat ik had moeten missen in de voorbije maanden in de levens van mensen die me lief zijn, blijdschap vooral ook bij het vooruitzicht van het weerzien met familie en vrienden. Ik kan de lezers van mijn weblog verzekeren: home leave is een achtbaan. Een achtbaan van emoties, een achtbaan van elkaar snel opvolgende mooie, bijzondere momenten met dierbaren. Maar ook een achtbaan van afgelegde kilometers door een toch echt tamelijk klein land. Koffers uitpakken en weer inpakken, inchecken en uitchecken op vakantieadressen. Bezoekjes aan HEMA, Kruidvat, schoenwinkels, sportzaken en niet te vergeten Albert Heijn. De gang langs huisarts, tandarts en in dit geval een audioloog en twee KNO artsen gevolgd door een niet voorziene operatie (Thomas kreeg voor de vierde keer nieuwe buisjes in zijn oren)… Can you imagine? En dan heb ik het nog niet eens over de vaak intense gesprekken, de tranen die over en weer vloeien bij weerzien en afscheid. Zoveel dat gezegd moet worden. En gevraagd. Een achtbaan van gevoelens en gedachten ook bij onze kinderen. De verwarring bij onze jongste, Benjamin, die naarmate de vakantie vorderde steeds moeilijker kon uitleggen waar hij woont: was het nu Nederland, Tanzania of Israël?

Het was geweldig. En heilzaam. Heilzaam omdat die heerlijke weken in Nederland ons deden realiseren dat ons leven op dit moment niet in Nederland is. En hoewel me – ons – dat soms erg verdrietig kan maken, was het goed om dit weer eens echt te ervaren. In Nederland hebben we geen huis om te wonen. Althans, ons huis in Voorburg hebben we nog steeds, maar het wordt bewoond door andere mensen, expats zoals wij. In Nederland hebben noch Arjen, noch ik een baan. De kinderen gaan er niet naar school. En hoewel ze nog vriendjes hebben in Nederland, zijn ze vooral bezig met hun nieuwe vriendjes in Israël. De bezittingen die we in Nederland hebben zijn verspreid over de huizen van onze ouders en de opslag waar we nog nooit zijn geweest. We hebben net besloten dat we maar eens een lijstje moeten maken van wat waar staat (kampeerspullen bij mijn ouders, Arjens ski- en klimuitrusting bij zijn zus, schoolspullen van Thomas en Benjamin bij mijn ouders etc. etc.). In Nederland zijn we nomaden. In Israël wonen we.

En zo komt het, dat ik Israël verliet met een nogal ontheemd gevoel van nog niet thuis zijn, en er afgelopen nacht ben teruggekeerd met een gevoel van thuiskomen. Thuiskomen in ons heerlijke huis aan zee. Thuis na een heerlijke en heilzame “Home Leave”.

Een gedachte over “Eerste “home leave” en dan … thuiskomen

  1. Hoi Ceciel, Arjen, Thomas en Benjamin.
    Wat leuk om jullie zo te kunnen volgen!
    Fijn om te lezen dat jullie weer goed zijn aangekomen in Israël.
    Wij zijn inmiddels ook weer helemaal gewend aan het ritme hier. Wat missen we die heerlijke vakantie in de sneeuw!
    Gelukkig mogen we over een paar weekjes weer…
    We blijven jullie zeker volgen!
    Liefs van ons en een dikke knuffel aan de jongens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s