Een half jaar later…

Time flies… even when you’re not always having fun…

Op drie dagen na is het een half jaar geleden dat we aan ons nieuwe avontuur begonnen. Op 7 juni 2013 lieten wij Tanzania achter ons. Ondanks de Dar-dipjes die ik best geregeld had, was het alles behalve leuk of gemakkelijk om te vertrekken. Twee jaar slechts woonden we in dit overweldigend mooie land met ontwikkelingsproblemen, veiligheidskwesties en een matige gezondheidszorg. Wat ons betreft had het langer mogen duren. Dat gevoel van missen is niet weg en eigenlijk hoeft dat ook niet weg. Hoewel het missen van mensen en plekken verdriet kan oproepen, is het ook een mooi gevoel. Je kunt iemand (of een plek, een manier van leven) niet missen als je je niet kunt hechten. En wij hebben ons gehecht aan Tanzania, aan Afrika. Onmiskenbaar en onomkeerbaar. Dat mag zo zijn en dat mag en zal zo blijven. Bijzonder vind ik het te zien, dat ook Thomas en Benjamin Tanzania nog steeds missen. Toen wij onlangs bezoek hadden van vrienden die tegelijk met ons in Dar es Salaam woonden, trof ik Thomas stilletjes huilend in bed aan. Hij mistte Tanzania zo erg, gaf hij aan. Hij was het even vergeten omdat het hier in Israël ook heel leuk is, maar toen hij ons bezoek zag en de grote mensen hoorde praten over The Yachtclub, The Lighthouse, zijn vriendjes die ter sprake kwamen, toen voelde hij opeens hoe ver weg hij was van Afrika. Hij vond het niet eerlijk dat we niet zelf kunnen beslissen waar we wonen. Moeilijk om aan een kind uit te leggen hoe dat in elkaar zit. Welke afwegingen je als ouders maakt bij het nemen van beslissingen over werk en wonen, al helemaal als die beslissing betekent dat je je hele hebben en houden oppakt om in een wederom nieuw en onbekend land te gaan wonen.

Natuurlijk breekt je hart wanneer je je kind met heimwee ziet worstelen. Op die momenten vraag ik me echt wel eens af of we er goed aan doen de jongens mee te slepen in onze zucht naar avontuur. Tegelijkertijd zie ik ook dat de eerste zes maanden hier, snel voorbij zijn gegaan. Niet alleen doordat er veel op ons allen afkwam en we onze handen vol hebben gehad aan de verhuizing en de transitie naar een nieuwe omgeving, Maar vooral ook omdat het goed gaat met ons. De jongens hebben allebei vriendjes gemaakt in hun klassen en zelfs daarbuiten. We ondernemen veel. Meer dan veel andere expats die ik spreek en die hun verwondering uitspreken over de vele uitstapjes die wij inmiddels al hebben gemaakt. We streven ernaar zo vaak mogelijk op zondag erop uit te gaan. Jeruzalem, Nazareth, het meer van Tiberias, Zichron Ya’acov met zijn wijnhuizen, Bethlehem, Tsfat, Caesarea en natuurlijk Yaffo en Tel Aviv… we hebben al best veel gezien en gedaan. De jongens hebben niet altijd even veel zin in “weer een kerk” en “weer een verhaal over Jezus en over God”. Maar toch, iedere keer als we in de auto stappen met een tas vol picknickspullen en de Lonely Planet en de Bradt binnen handbereik, stralen ze. We gaan weer op avontuur, klinkt het dan tevreden vanaf de achterbank. En zo is het.

Begrijp me niet verkeerd, we zijn hier natuurlijk niet alleen voor dat avontuur en ons leven is beslist niet altijd even gemakkelijk. Heimwee is niet leuk, hoe mooi het ook is dat je in staat bent je te hechten aan mensen en plaatsen, het is ook verdrietig bij tijd en wijle. Helemaal opnieuw een leven opbouwen in een vreemd land, is spannend, is avontuurlijk, is vaak heel erg leuk maar soms ook eenzaam. Arjen werkt hard. Zeker de laatste weken is het gekkenhuis in verband met de komst van Minister President Rutte en de ministers Ploumen en Timmermans die aanstaande zaterdag in Jeruzalem hun bezoek aan Israël en de Palestijnse gebieden starten. In hun kielzog reizen vertegenwoordigers mee van minstens 70 Nederlandse bedrijven (still counting…), dit met het oog op het creëren van meer business voor het Nederlandse en Israëlische bedrijfsleven. Super uitdagend, een hoogtepunt in Arjens carrière. Maar door dat harde werken is er veel minder gezinstijd dan voorheen, weinig tijd voor het maken van nieuwe vrienden en al helemaal weinig tijd om te zeilen of te kitesurfen. En dat is zeker niet altijd leuk of gemakkelijk.

Voor mij geldt ondertussen dat ik er vaker alleen voor sta dan in Tanzania het geval was. Tel daarbij op dat ik nog niet aan het werk ben (iedereen die mij een beetje kent weet wat dat voor mij betekent…) en dat het maken van vrienden tijd kost, dan is het niet vreemd dat de eenzaamheid mij wel eens naar de keel kan vliegen. Maar… de eerste zes maanden zijn bijna voorbij en iedere expat weet dat dat de periode is waar je echt even doorheen moet. Het kost gemiddeld 6 maanden om je te settelen. De grote eerste dip heb je dan achter de rug (dat klopt wel ongeveer geloof ik 🙂 ), de eerste vriendschappen beginnen uit te kristalliseren, alle verhuisdozen zijn uitgepakt en wat is kapot gegaan tijdens het transport is vervangen. De eerste feestjes zijn gevierd en in ons geval is er al veel familiebezoek geweest. Terugkijkend op de periode die achter ons ligt, ben ik trots en tevreden. Trots op mijn gezin dat in korte tijd een plek heeft weten in te nemen in een nieuwe gemeenschap. Trots op ons viertjes, dat we bij alle veranderingen en de stress die daarbij hoort, dicht bij elkaar zijn blijven staan, elkaar hebben gesteund en soms boven onszelf zijn uitgestegen om iemand tot steun te kunnen zijn die dat nodig had. Of het nu gaat om Thomas die een arm om Benjamin heen slaat en zegt dat hij het oké vindt als mama even wat meer tijd aan Benjamin besteedt bij het naar bed brengen. Of om Benjamin die Thomas een kusje geeft en zegt dat hij het zielig vindt voor zijn broer dat hij weer naar de orendokter moet in Nederland. Of Arjen die eerder naar huis komt omdat ik er echt even doorheen zit.

Midden januari begint naar mijn gevoel het tweede hoofdstuk van ons Israël avontuur. Vanaf dan ben ik weer aan het werk. 25 uur per week maar liefst. Niet veel in de Nederlandse context, maar hier, met het ontbreken van buitenschoolse opvang en andere vangnetten zoals opa’s en oma’s, nanny’s en huishoudsters, is dat heel wat. Ik ben intens dankbaar dat het me gelukt is werk te regelen, op mijn eigen vakgebied nog wel.

En tot midden januari? Eerst maar eens Sinterklaas vieren! Vrijdag komt de Goedheiligman per boot aan in de haven van Yaffo. Dat wordt een groot feest! Het zal leuk zijn weer eens op te gaan in een Nederlandse gemeenschap want hoewel wij die niet ontmoeten, is die er wel degelijk. En als die boot van de Sint terugkeert naar Spanje, komen de ministers aan uit Nederland. We hopen dat we na hun vertrek, weer wat meer kunnen genieten van Arjens aanwezigheid. De tijd zal dan snel voorbij vliegen… Op vrijdag 20 december, in alle vroegte, stappen we in een KLM toestel dat ons weer even terugbrengt naar het vertrouwde Nederland. En daar hebben we allevier super veel zin in en behoefte aan!

2 gedachtes over “Een half jaar later…

  1. Leuk stuk, heel herkenbaar! Tot gauw. Ik ga al volgende vrijdag vliegen. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s