Can-Do!

Miss Michelle en Miss Mini zijn de overenthousiaste Amerikaans-Joodse juffen die lesgeven aan Benjamins klasje. De combinatie Amerikaans en Joods is een bijzondere. Moeilijk onder woorden te brengen, maar beide dames zitten vol woorden als love you sweetie, come here darling en give me a kissie gemixt met veel shaloms, beseders, yoffies en andere typisch Hebreeuwse woorden. Ze knuffelen veel, zijn altijd blij en positief en hun trots op hun nieuwe vaderland is niet te omschrijven. Ik moest erg aan de dames wennen moet ik toegeven. Benjamin ook. We waren gewend geraakt aan de rustige en enigszins gereserveerde Indiase Miss Alka van de Bush Babies, Benjamins oude pre-school bij ons om de hoek in Dar es Salaam. Zij toonde haar emoties zelden en haar gevoelens voor Benjamin werden pas expliciet geuit in de laatste weken voor onze verhuizing. Tja, bij een verhuizing hoort een nieuwe school en nieuwe juffen, we moeten het nu dus “doen” met Michelle en Mini. Dat klinkt overigens veel te negatief, want inmiddels zegt Benjamin dat hij van zijn juffen houdt en hij gaat met veel plezier naar school.

Vanmorgen werden mijn gedachten teruggevoerd naar onze eerste kennismaking met Miss Michelle en Miss Mini. Ik maakte mijn te lang verzaakte ochtendwandeling over het strand en genoot daarbij van het wonderlijke aanzicht van een duo op het water. Samen bewogen ze een soort surfbord voort. Al peddelend. De een staand (zoals het hoort bij body boarden), de ander zittend op een strandstoel die aan de plank was vastgemaakt. Op het strand zat een man gespannen toe te kijken op eenzelfde soort plastic stoel. Iets achter hem stond, op het houten plankier, een lege rolstoel. Ik was te bescheiden om te vragen waarom dit duo op zo wonderlijke wijze het surfbord bestuurde samen. Normaal gesproken doe je dat immers alleen, niet met z’n tweeën en al helemaal niet zittend op een stoel. Mijn fantasie de ruimte gevend, bedacht ik dat degene op de stoel waarschijnlijk niet kon staan of in ieder geval niet op een body board kon staan en dat ze er op deze manier voor zorgden dat hij toch het water op kon. Can do!

Aldus mijmerend, keek ik om me heen naar het overwegend oudere publiek dat het strand van Herzlyia in de ochtend bevolkt. De mannen die beslist een stuk ouder zijn dan mijn vader. Gebochelde ruggen, te grote flaphoeden op kalende hoofden, een niet al te modieuze en enigszins afzakkende zwembroek aan. Ik bedoel dit helemaal niet als een lachwekkende omschrijving, ik heb juist enorm respect. Hoe oud zullen die mannen zijn die ik iedere keer zie als ik zo’n ochtendwandeling maak? En wat hebben ze al niet meegemaakt? Zelfs nu het niet meer zo warm is, maken ze hun ochtend wandeling naar de zee, om in alle rust hun meegebrachte klapstoeltje en rugzak neer te zetten, zich uit te kleden om vervolgens het water in te gaan en op en neer te zwemmen langs het strand. Of te wandelen door de branding. Duidelijk van plan nog zo lang mogelijk in beweging te blijven, het leven te omhelzen en te genieten van ieder moment. Of die prachtige oude dame, minstens zo oud als de eerder beschreven mannen. Ik vermoed dat ze die wandeling vanaf Hasharon Square naar de Arena Mall en weer terug, iedere dag maakt. Ik zie haar namelijk altijd als ik er loop. Ze doet er een stuk langer over dan ik, dus ik passeer haar twee keer, maar ze geniet zo duidelijk en oprecht. Iedere keer als ik haar tegenkom, begroet ze me met een grote glimlach en een krakend “Shalom” (ik hoor er blijkbaar al bij, daar op het strand). Haar aandacht is consequent verdeeld over dat wat ze om zich heen ziet, en dat wat ze hoort uit de speaker van de ouderwetse transistorradio die ze bij haar oor houdt. Soms hoor ik fel discussiërende stemmen uit haar radio komen en dan weer klinkt er klassieke muziek. Can do!

Can-Do! Natuurlijk, we kennen allemaal de “Yes we can!” kreet die Obama vergezelde tijdens zijn verkiezingen. Can do was ook een van de eerste concepten die Miss Michelle en Miss Mini ons uitlegden tijdens de kennismakingsdag aan het begin van het schooljaar. De pre-school van AIS (American School Israel) wil van haar leerlingen Can-Do-Kids maken. In het kader daarvan hebben ze in hun eerste week een Can-Do-Can gemaakt (een beplakt en beschilderd conservenblikje) wat aan het eind van die eerste week mee naar huis werd gebracht om hun eerste stap op weg naar het worden van echte Can-Do-Kids te markeren. Van ons als ouders werd verwacht dat wij de Can-Do-Cans luidkeels zouden prijzen. Datzelfde wordt overigens van ons verwacht bij ieder ander mee naar huis gebracht kunstwerk of werkje.  Een Can-Do mentaliteit creëer je (volgens ons illustere duo) door kinderen te leren positief te denken, in mogelijkheden en kansen. De ouders thuis werken daaraan mee door hen te prijzen en toe te juichen en door ze te stimuleren problemen op te lossen. Ach, het is een naam geven aan iets dat op veel scholen centraal staat, maar ik denk dat het wel erg Amerikaans is (en Joods?) om er een naam aan te geven. En om zo te juichen. Ook erg Amerikaans (heb er nog steeds wat moeite mee). Can-Do!

Nu we hier alweer enkele maanden leven, krijg ik steeds vaker de indruk dat dat Can-Do niet alleen Amerikaans is, maar ook Israëlisch, of zo je wilt Joods (dat blijft een gevoelig onderscheid). Ik wil mezelf niet de kennis en inzichten aanmeten van een volkenkundige of specialist in het Jodendom. Maar laten we eerlijk zijn, vreemd is het niet dat een volk dat zo vervolgd en onder druk is gezet door de eeuwen heen en dat dat heeft overleefd, een Can-Do mentaliteit heeft. Anders had Israël niet meer bestaan. En het Jodendom misschien ook niet meer. Of in ieder geval niet zoals het dat nu doet.

Kort door de bocht, dit gefilosofeer. Maar wel interessant om over na te denken. Zonder daarmee overigens alles goed te willen praten wat de Israëliërs doen om hun land te beschermen. Daar ben ik het persoonlijk niet altijd mee eens. Maar toch, zo’n Can-Do mentaliteit, dat heeft wel wat. Daar kan ik persoonlijk wel wat van leren. En met mij mogelijk vele anderen.

Dus heb ik Benjamin de hemel in geprezen toen hij met zijn Can-Do-Can thuis kwam. Wat me een enigszins minachtende blik van Benjamin opleverde: waar maak je je druk over mama…: “Het was soooo boring, dat gecraft en zo. Wanneer ga ik nu eindelijk leren lezen en schrijven?”  Ons Can-Do-Kid wil altijd net een beetje sneller iets kunnen dan de rest. Ach. Komt goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s