Schuilkelders en gasmaskers

De variant voor volwassenen is zwart en ziet er precies zo uit als je zou verwachten, een beetje eng eigenlijk. Die voor kinderen is super cool en laat ze eruit zien als een astronaut, compleet met filter op hun rug gegespt, als een miniatuur zuurstof tank. Toen we ze gingen uitproberen gisteravond, kregen de jongens ruzie over wie het eerst mocht passen. Ik heb het over gasmaskers. Ooit gedacht dat je nog eens een gasmasker in je woonkamer zou hebben? Strategisch neergezet naast de tuindeuren, op de kortste route naar de schuilkelder? Ik niet in ieder geval en toch is het zo.

Het leven in Israël gaat ogenschijnlijk door alsof er niets aan de hand is. Helaas is er wel iets aan de hand. In Syrië heeft afgelopen week een aanval met gifgas plaatsgevonden. Dat is inmiddels vastgesteld. Wie de gifgasaanval heeft uitgevoerd, is niet duidelijk. Persoonlijk heb ik althans de indruk dat dat niet onomstotelijk is vastgesteld. De Amerikanen, Britten en Fransen zijn er echter van overtuigd dat de aanval is uitgevoerd op bevel van Assad, president van Syrië. De hele wereld houdt zijn adem in, in afwachting van de reactie van de VN Veiligheidsraad dan wel van de VS, de UK en Frankrijk. Vreselijk zou ik het vinden wanneer er besloten wordt – zoals velen verwachten – dat Syrië aangevallen moet worden. Er zijn al zo veel slachtoffers gevallen daar. Velen van hen mensen zoals wij, die hun werk doen, hun kinderen iedere dag naar school brengen en proberen de juiste keuzes te maken in het leven. Niemand weet wat er gebeurt als Syrië wordt aangevallen. Er wordt wel veel gezegd, geroepen, geschreeuwd over wat de reactie van Syrië en machtig bondgenoot Iran zal zijn op een aanval. Zij zullen op hun beurt Israël aanvallen, hun gezamenlijke gezworen vijand. En laten wij nu in Israël wonen…

Israël laat zich natuurlijk niet onder de voet lopen. Het leger is gereed om iedere aanval af te slaan en te beantwoorden. Het veiligheidskabinet heeft besloten een gedeelte van de reservisten op te roepen, de bevolking haalt massaal gasmaskers op bij de postkantoren, schuilkelders die gedurende de afgelopen rustige jaren zijn verstopt geraakt met afgedankt meubilair en andere zooi worden uitgeruimd en schoongemaakt, water en droog en houdbaar voedsel worden ingeslagen. Toch lijkt vrijwel niemand zich echt heel erg veel zorgen te maken. Nothing new, is de overheersende opinie. O.k., de dreiging van chemische wapens is nieuw (althans nu). Maar dat er voortdurend een zekere dreiging is, is “normaal” en dat er af en toe wat raketten over en weer worden afgeschoten is dat ook. Het zou niet normaal moeten zijn, laten we dat voorop stellen. Maar in dit geplaagde land is het dat wel. En in de omringende landen ook.

Voor ons is het niet normaal en allemaal erg nieuw. Het houdt ons bezig. Het nieuws volgen we op de voet, apps van de Jerusalem Post, Haaretz, BBC News en ja, ook NU.nl draaien overuren op mijn Iphone. Syrië is “the talk of the town”. De moeders die ik iedere ochtend en middag tref op Hasharon Square, het pleintje waar de schoolbus de allerkleinsten ophaalt om ze naar school te brengen, praten over schuilkelders en gasmaskers, evacuatieplannen en de rol van hun echtgenoot daarin en het op de juiste toon informeren van familie en vrienden in het paspoortland. En gelukkig – al had ik niet anders verwacht – houdt de veiligheidssituatie ook de ambassade bezig. Niet alleen vanuit de rol die de ambassade heeft in het vertegenwoordigen van Nederland in politiek opzicht, maar ook in de rol van werkgever.  Aldus werden ons deze week onze gasmaskers overhandigd. We gaan er overigens absoluut niet van uit dat we ze nodig zullen hebben, maar dat we ze in huis hebben en weten hoe ze werken, is een prettige gedachte. Better safe then sorry. Het was een hele puzzel om de gasmaskers in elkaar te zetten en te begrijpen hoe ze werken. Maar het is gelukt en inmiddels hebben we ook met de jongens geoefend.

Tja, de jongens. Je vraagt je af hoe kinderen omgaan met deze dreiging. Je kunt ze er helaas niet niets over vertellen. Op school wordt erover gepraat en er zijn veiligheidsoefeningen. Het is immers een hele klus om bij een luchtalarm al die kinderen tijdig (dat wil zeggen binnen 2 minuten vanaf het begin van het alarm!) in de schuilkelders te krijgen. Onze jongens kunnen er ogenschijnlijk goed mee dealen. Thomas is ervan overtuigd dat “ze ons niet gaan botheren” want: “niemand wil oorlog mama”. Benjamin vindt het een beetje spannender en wil er niet te veel over praten omdat hij dan enge dromen krijgt. Dat respecteren we vanzelfsprekend en ik ben er trots op dat onze kinderen met ons praten over dit onderwerp en open zijn over hun gedachten en gevoelens. Zowel Benjamin als Thomas hebben hun gasmasker gepast en hebben ons plechtig beloofd bij een luchtalarm precies te doen wat er van hen gevraagd wordt. En daarmee is er wat Benjamin betreft genoeg gepraat over oorlog en raketten en gaan we weer over op de orde van de dag. En om eerlijk te zijn, zo werkt het voor ons allemaal. Je kunt niet 24 uur per dag nadenken over eventuele vreselijke dingen die zouden kunnen gebeuren maar misschien ook niet. Overgaan tot de orde van de dag, kunnen en moeten we. We hebben natuurlijk wel alle benodigde voorzorgsmaatregelen getroffen, vanzelfsprekend met de hulp van de ambassade.

Zo heeft de ambassade ervoor gezorgd dat de schuilkelder in onze tuin is opgeruimd en bereikbaar is. Dat was tot twee dagen geleden niet het geval. De schuilkelder en de trap er naartoe, stonden vol met zooi. Met bouwmaterialen om precies te zijn. Zakken zand, tegels en allerlei andere spullen die gebruikt worden bij de renovatie van onze compound, lagen her en der verspreid en maakten het vrijwel onmogelijk de schuilkelder in te geraken. Nu was dat tot vorige week geen urgent probleem, dat werd het deze week helaas opeens wel. Inmiddels kunnen we kelder gemakkelijk in en uit, staan er stoelen in, is de elektriciteit aangesloten en is er stromend water. Onze schuilkelder biedt ruimte aan 50 mensen. Dat wil zeggen dat de luchtfilter schone lucht kan produceren voor 50 mensen. Een prettige gedachte. Alleen jammer dat niemand wist hoe het luchtfilter werkt. Echter ook hier is inmiddels verandering in gebracht. Na instructies van de beheerder van de compound, weet ik precies hoe het luchtfilter moet worden bediend, met elektriciteit en bij gebrek daaraan (pfff, dat is vermoeiend, handmatig schone lucht pompen!). In de schuilkelder staan stoelen en liggen wat dunne matrasjes, er is een wc en een wastafel en in de luchtsluis bevindt zich zelfs een douche. Overigens zit je over het algemeen niet langer dan tien tot vijftien minuten achter elkaar in de shelter. En dat is maar goed ook want het is er momenteel snikheet… 

Door de ambassade zijn we uitstekend gebriefd over wat te doen in geval van een noodsituatie. Het allerbelangrijkste is dat we rustig moeten blijven. Als Arjen op de ambassade is tijdens een luchtaanval of serie van luchtaanvallen, moet hij vooral daar blijven en niet overhaast in de auto springen om naar huis te komen. Hetzelfde geldt voor mij. Als de kinderen op school zijn tijdens een aanval, moeten we ons goed realiseren dat ze daar super veilig zijn. De school heeft diepe en goed uitgeruste schuilkelders en staat onder toezicht van de Amerikaanse ambassade met bijbehorende security. Ik mag dan ook niet naar de school rijden in geval van een noodsituatie. De kinderen zitten daar goed en het is volstrekt zinloos mezelf in gevaar te brengen door naar hen toe te willen op zo’n onverhoopt moment van dramatische omstandigheden. Verder moeten we ten alle tijden bereikbaar zijn. Mobiele telefoons binnen handbereik en opgeladen houden is het devies. En mocht het dan misgaan, moeten we goed contact met elkaar houden zodat iedereen altijd weet wie waar is en informatie snel kan worden doorgegeven. Gisteravond is in dat kader de telefoonboom van de ambassade getest. Bij ons was het op dat moment spitsuur: Arjen was net thuis en stond onder de douche, de kinderen hoorden in bed te liggen maar waren het daar niet mee eens en ik was de keuken aan het opruimen. Een perfect moment om de telefoonboom te testen. Toen Arjens telefoon twee keer vlak achter elkaar overging, was ik zo verstandig op te nemen…

En bij de tuindeuren staan dus keurig vier kartonnen dozen opgestapeld met in ieder een gasmasker. Ernaast staat een grote tas met houdbaar voedsel (droge koekjes en crackers), flessen water en bekers, spelletjes en tekenpapier en stiften. Voor zover je kunt zeggen dat je voorbereid bent op een korte oorlog, zijn wij dat. Maar we hopen en bidden dat deze beker aan ons en aan het Syrische en Israëlische volk voorbij zal gaan.

Thomas met gasmasker

Thomas met gasmasker

Benjamin met gasmasker
Benjamin met gasmasker

Ik met gasmasker
Ik met gasmasker

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s