Waarom wij de nieuwe Floris van Bommels maar hebben afgeschreven…

Met drie volle koffers, een tas met schoonmaakspullen, enkele IKEA tassen gevuld met nieuwe keukenspullen en beddengoed – want in de afgelopen twee Tanzaniaanse jaren niet aangevuld of vervangen – en een grote Albert Heijn tas vol schoenen, kwamen we op zondagmorgen aan bij Ons Huis. Ons Huis, want de vorige bewoners, L&L, hadden hun container een paar dagen eerder uitgezwaaid en logeerden de laatste dagen voor hun vertrek naar Nederland in het huis van de buren. Een heerlijk gevoel gaf het om de sleutel in het slot te steken en binnen te stappen in het huis waar we 4 jaar gaan wonen. Het huis was leeg en schoon en de schilders zouden later die dag komen om de muren en plafonds een opfrisser te geven. Wij dachten praktisch te zijn door alvast wat spullen in het huis te zetten die we in de dagen tot onze verhuizing niet nodig zouden hebben.

Het had wat voeten in aarde, dat schilderen… De schilders begonnen uiteindelijk niet op zondag maar pas op dinsdag met hun werk. De eerste schilder kwam niet opdagen, de tweede was te duur en de derde kreeg aanvankelijk de opdracht van de eigenaar van het huis om alleen de vieze plekken weg te werken met een likje verf – dit vanzelfsprekend als reactie op de te dure schilder. Daar staken wij een stokje voor, we besloten liever de muren af te wassen dan te leven in een huis met vale muren met overal witte vlekken erop. Shlomo, de schildersbaas die de klus uiteindelijk kreeg, was het volledig met me eens dat het wegwerken van vieze plekken esthetisch niet verantwoord was en wist de huisbaas – een goede vriend van hem – ervan te overtuigen dat het beter was het hele huis te schilderen. Zo gezegd, zo gedaan en op dinsdagochtend in alle vroegte liet ik Shlomo en zijn werkmannen het huis in.

Op woensdagavond gingen we een kijkje nemen in het huis, de volgende ochtend zouden we erin trekken en we waren benieuwd naar het eindresultaat. Shlomo had me inmiddels laten weten dat ze de klus woensdagavond al zouden afronden. Mocht je je afvragen of het werkelijk mogelijk is een huis met 5 slaapkamers, 3 badkamers, een ruime woonkamer, eetkamer en keuken in twee werkdagen volledig te schilderen, dan kan ik je bij deze uit de droom helpen: dat kan niet. Maar het moet gezegd worden, zo lang je niet al te nauwkeurig naar de plafonds kijkt (die hier en daar witte vlekken vertonen op een verder vale ondergrond), ziet het er prima uit. Wij waren dus blij, woensdagavond. Al schrokken we lichtelijk van de vele sigarettenpeuken die we overal tegenkwamen, zelfs tussen de latjes van het blad van een tuintafel. Maar ach, we waren al lang blij dat het huis weer wit was.

Wel een beetje jammer dat de tas met schoenen weg was. Alle andere tassen stonden nog netjes op hun plek. Alleen die Albert Heijn tas was weg. Shlomo wist ons met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te vertellen dat hij L met een tas het huis had zien verlaten eerder die dag. L zat op dat moment echter met vrouw L en zoonlief in een KLM toestel, op weg naar Nederland. We konden ons overigens niet voorstellen dat L&L die enorme tas vol schoenen bij vergissing hadden meegenomen. Ze zouden daar zo ongeveer een extra koffer voor nodig hebben gehad en de ervaring heeft ons geleerd dat je bij een internationale verhuizing eerder een koffer te kort komt dan dat je er een over hebt. Sholomo was echter zo zeker van zijn zaak, dat ik L toch maar een mailtje stuurde. Met een vervelend onderbuikgevoel moet ik erbij zeggen. want L had me met zoveel dingen geholpen sinds onze aankomst, dat ik hem absoluut niet het gevoel wilde geven hem ergens van te beschuldigen.

De volgende ochtend, we waren inmiddels in het huis getrokken om daar de laatste dagen tot de komst van de container af te wachten, ontving ik een telefoontje uit Nederland. Van L&L. Met een bizar verhaal. L was inderdaad nog een laatste keer door hun oude / ons nieuwe huis gelopen terwijl de schilders daar aan het werk waren. Een van de werkmannen vroeg hem of hij wellicht oude schoenen voor hen had want ze hadden geen geld voor schoenen. L moest die vraag ontkennend beantwoorden. Erg toevallig natuurlijk, dat onze (8 paar) schoenen weg waren terwijl de werkmannen L om oude schoenen hadden gevraagd. Arjen belde Shlomo en vertelde hem dit verhaal. Een half uur later belde Shlomo terug, De schoenen waren terecht. Hij had zijn jongens verteld dat hij had gehoord dat er bewakingscamera’s in ons huis hingen en dat de politie de beelden zou gaan bekijken als de schoenen niet binnen 24 uur terecht waren. Mocht een van hen “per ongeluk” de tas met schoenen hebben meegenomen, dan was dit het moment om ze terug te geven.

En zo stond Shlomo op vrijdagochtend bij mij voor de deur, in zijn hand een oranje, gerafelde tas. Zijn verhaal bij het overhandigen van de schoenen is uiteindelijk de reden voor deze weblog. mijn excuses voor de lange aanloop. Ik citeer(dus let niet op het gebrekkige Engels, Sholomo is Israëlisch):

“How stupid can you be! First ask for shoes and then steal shoes, thinking you can get away with it! And then also believe my story about the security camera’s! I am telling you Cecil, those Arabs are the most stupid people on earth. But we should be lucky that they can’t think because if they had brains, they would have thrown us out of the country years ago. It’s only because they are so f..ing stupid that they can’t even hit our cities with their rockets”… en ” if there are still shoes missing, let me know and I will make sure they loose their working permit. They will be kicked out of Israel, never ever coming back for payed jobs”.  Zo ging hij nog even door.

Nooit eerder heb ik binnen enkele minuten tijd zoveel racistische opmerkingen gehoord. De “arabieren” die voor Shlomo werken, wonen op de Westbank.

Racisme en discriminatie kom je overal tegen, in Nederland, in Tanzania, in Israël. En overal ter wereld ook, zijn er bevolkingsgroepen die je met name in ongeschoolde baantjes ziet, die de niet-populaire (vieze) klusjes doen. En ja, wij hadden veel ongeschoold personeel in Tanzania en onze hulp in Nederland was gevlucht uit Afghanistan. Ik ben niet beter dan wie dan ook, ook ik maak fouten, heb vooroordelen en geniet van het feit dat er een Filipijns meisje is dat ons huis hier in Herzleya Pituach eens per week wil schoonmaken. Waar ik echter echt problemen mee heb, is dat inwoners van de Westbank en Gaza zo worden gediscrimineerd en zo gemakkelijk hun bron van levensonderhoud kunnen verliezen als iemand ze “lastig” vindt.  De werkmannen van Shlomo mogen hier in Israël werken, ik vermoed tegen een laag loon, zo lang ze geen problemen veroorzaken. Doen ze dat wel, dan wordt hun werkvergunning onherroepelijk beëindigd. Zonder enige vorm van hoor en wederhoor overigens. Shlomo hoeft maar te klagen bij de politie om die jongens Israël uit te laten zetten en het hen onmogelijk te maken hier verder ooit nog te werken.

Hoe de economische situatie nu precies is op de Westbank en in Gaza. is me nog niet duidelijk. Het feit dat John Kerry, Minister van Buitenlandse Zaken in de VS, een kleine 4 biljoen USD wil investeren in de economische ontwikkeling van de Westbank, is echter veelzeggend. Dat er een enorm conflict is tussen de Palestijnse gebieden en Israël met (zeker in het verleden) veel zelfmoordaanslagen in Israël, verklaart natuurlijk veel van de economische problemen in de Palestijnse gebieden. Maar ik kan er niet omheen dat dit gesprek met Shlomo me erg aangreep. Ik had hem bijna die tas met schoenen teruggegeven, voor zijn jongens die blijkbaar zo weinig verdienen dat ze niet eens fatsoenlijke schoenen kunnen kopen af en toe.

En ja, er ontbrak een paar schoenen. Een gloednieuw paar van Floris van Bommel. Nog maar een keer gedragen. Ze hebben wel een goede smaak, die “Arabieren”… Het was beslist het mooiste en hipste paar in de tas! We hebben besloten Shlomo niet op de hoogte te stellen van dit paar achtergehouden schoenen. We hopen dat ze ontzettend lekker zitten en dat het schilderen minder zwaar is met mooie, comfortabele schoenen aan. We willen echt niet dat deze mannen, die al zo ontzettend hard voor een beter bestaan moeten werken, hun bron van inkomsten kwijtraken door zoiets futiels als een paar schoenen.

Ik realiseer me dat deze blog politiek gevoelig kan en zal liggen en dat er velen zijn die een andere mening hebben dan de mijne. Of die de situatie proberen te relativeren aan de hand van soortgelijke verhalen in Nederland of waar dan ook ter wereld. Ik vind echter dat dit soort verhalen verteld moeten worden. Het Palestijns-Israëlisch conflict gaat niet alleen om politiek dan wel religieus geëngageerde mensen en hun gedachtegoed. Het gaat ook (of misschien vooral) om mensen, hun gezinnen, hun kinderen. Mensen die in hun levensonderhoud moeten zien te voorzien, iedere dag weer. Ik heb de oplossing niet voor de problemen in de regio, maar het minste wat men zou kunnen doen, is elkaar met respect behandelen. Ook als iemand zo dom is geweest iets te stelen en dat ook nog (weliswaar niet expliciet) aan te kondigen. Mocht ik met dit verhaal iemand voor het hoofd stoten, mijn excuses.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s