Schuilkelders en gasmaskers

De variant voor volwassenen is zwart en ziet er precies zo uit als je zou verwachten, een beetje eng eigenlijk. Die voor kinderen is super cool en laat ze eruit zien als een astronaut, compleet met filter op hun rug gegespt, als een miniatuur zuurstof tank. Toen we ze gingen uitproberen gisteravond, kregen de jongens ruzie over wie het eerst mocht passen. Ik heb het over gasmaskers. Ooit gedacht dat je nog eens een gasmasker in je woonkamer zou hebben? Strategisch neergezet naast de tuindeuren, op de kortste route naar de schuilkelder? Ik niet in ieder geval en toch is het zo.

Het leven in Israël gaat ogenschijnlijk door alsof er niets aan de hand is. Helaas is er wel iets aan de hand. In Syrië heeft afgelopen week een aanval met gifgas plaatsgevonden. Dat is inmiddels vastgesteld. Wie de gifgasaanval heeft uitgevoerd, is niet duidelijk. Persoonlijk heb ik althans de indruk dat dat niet onomstotelijk is vastgesteld. De Amerikanen, Britten en Fransen zijn er echter van overtuigd dat de aanval is uitgevoerd op bevel van Assad, president van Syrië. De hele wereld houdt zijn adem in, in afwachting van de reactie van de VN Veiligheidsraad dan wel van de VS, de UK en Frankrijk. Vreselijk zou ik het vinden wanneer er besloten wordt – zoals velen verwachten – dat Syrië aangevallen moet worden. Er zijn al zo veel slachtoffers gevallen daar. Velen van hen mensen zoals wij, die hun werk doen, hun kinderen iedere dag naar school brengen en proberen de juiste keuzes te maken in het leven. Niemand weet wat er gebeurt als Syrië wordt aangevallen. Er wordt wel veel gezegd, geroepen, geschreeuwd over wat de reactie van Syrië en machtig bondgenoot Iran zal zijn op een aanval. Zij zullen op hun beurt Israël aanvallen, hun gezamenlijke gezworen vijand. En laten wij nu in Israël wonen…

Israël laat zich natuurlijk niet onder de voet lopen. Het leger is gereed om iedere aanval af te slaan en te beantwoorden. Het veiligheidskabinet heeft besloten een gedeelte van de reservisten op te roepen, de bevolking haalt massaal gasmaskers op bij de postkantoren, schuilkelders die gedurende de afgelopen rustige jaren zijn verstopt geraakt met afgedankt meubilair en andere zooi worden uitgeruimd en schoongemaakt, water en droog en houdbaar voedsel worden ingeslagen. Toch lijkt vrijwel niemand zich echt heel erg veel zorgen te maken. Nothing new, is de overheersende opinie. O.k., de dreiging van chemische wapens is nieuw (althans nu). Maar dat er voortdurend een zekere dreiging is, is “normaal” en dat er af en toe wat raketten over en weer worden afgeschoten is dat ook. Het zou niet normaal moeten zijn, laten we dat voorop stellen. Maar in dit geplaagde land is het dat wel. En in de omringende landen ook.

Voor ons is het niet normaal en allemaal erg nieuw. Het houdt ons bezig. Het nieuws volgen we op de voet, apps van de Jerusalem Post, Haaretz, BBC News en ja, ook NU.nl draaien overuren op mijn Iphone. Syrië is “the talk of the town”. De moeders die ik iedere ochtend en middag tref op Hasharon Square, het pleintje waar de schoolbus de allerkleinsten ophaalt om ze naar school te brengen, praten over schuilkelders en gasmaskers, evacuatieplannen en de rol van hun echtgenoot daarin en het op de juiste toon informeren van familie en vrienden in het paspoortland. En gelukkig – al had ik niet anders verwacht – houdt de veiligheidssituatie ook de ambassade bezig. Niet alleen vanuit de rol die de ambassade heeft in het vertegenwoordigen van Nederland in politiek opzicht, maar ook in de rol van werkgever.  Aldus werden ons deze week onze gasmaskers overhandigd. We gaan er overigens absoluut niet van uit dat we ze nodig zullen hebben, maar dat we ze in huis hebben en weten hoe ze werken, is een prettige gedachte. Better safe then sorry. Het was een hele puzzel om de gasmaskers in elkaar te zetten en te begrijpen hoe ze werken. Maar het is gelukt en inmiddels hebben we ook met de jongens geoefend.

Tja, de jongens. Je vraagt je af hoe kinderen omgaan met deze dreiging. Je kunt ze er helaas niet niets over vertellen. Op school wordt erover gepraat en er zijn veiligheidsoefeningen. Het is immers een hele klus om bij een luchtalarm al die kinderen tijdig (dat wil zeggen binnen 2 minuten vanaf het begin van het alarm!) in de schuilkelders te krijgen. Onze jongens kunnen er ogenschijnlijk goed mee dealen. Thomas is ervan overtuigd dat “ze ons niet gaan botheren” want: “niemand wil oorlog mama”. Benjamin vindt het een beetje spannender en wil er niet te veel over praten omdat hij dan enge dromen krijgt. Dat respecteren we vanzelfsprekend en ik ben er trots op dat onze kinderen met ons praten over dit onderwerp en open zijn over hun gedachten en gevoelens. Zowel Benjamin als Thomas hebben hun gasmasker gepast en hebben ons plechtig beloofd bij een luchtalarm precies te doen wat er van hen gevraagd wordt. En daarmee is er wat Benjamin betreft genoeg gepraat over oorlog en raketten en gaan we weer over op de orde van de dag. En om eerlijk te zijn, zo werkt het voor ons allemaal. Je kunt niet 24 uur per dag nadenken over eventuele vreselijke dingen die zouden kunnen gebeuren maar misschien ook niet. Overgaan tot de orde van de dag, kunnen en moeten we. We hebben natuurlijk wel alle benodigde voorzorgsmaatregelen getroffen, vanzelfsprekend met de hulp van de ambassade.

Zo heeft de ambassade ervoor gezorgd dat de schuilkelder in onze tuin is opgeruimd en bereikbaar is. Dat was tot twee dagen geleden niet het geval. De schuilkelder en de trap er naartoe, stonden vol met zooi. Met bouwmaterialen om precies te zijn. Zakken zand, tegels en allerlei andere spullen die gebruikt worden bij de renovatie van onze compound, lagen her en der verspreid en maakten het vrijwel onmogelijk de schuilkelder in te geraken. Nu was dat tot vorige week geen urgent probleem, dat werd het deze week helaas opeens wel. Inmiddels kunnen we kelder gemakkelijk in en uit, staan er stoelen in, is de elektriciteit aangesloten en is er stromend water. Onze schuilkelder biedt ruimte aan 50 mensen. Dat wil zeggen dat de luchtfilter schone lucht kan produceren voor 50 mensen. Een prettige gedachte. Alleen jammer dat niemand wist hoe het luchtfilter werkt. Echter ook hier is inmiddels verandering in gebracht. Na instructies van de beheerder van de compound, weet ik precies hoe het luchtfilter moet worden bediend, met elektriciteit en bij gebrek daaraan (pfff, dat is vermoeiend, handmatig schone lucht pompen!). In de schuilkelder staan stoelen en liggen wat dunne matrasjes, er is een wc en een wastafel en in de luchtsluis bevindt zich zelfs een douche. Overigens zit je over het algemeen niet langer dan tien tot vijftien minuten achter elkaar in de shelter. En dat is maar goed ook want het is er momenteel snikheet… 

Door de ambassade zijn we uitstekend gebriefd over wat te doen in geval van een noodsituatie. Het allerbelangrijkste is dat we rustig moeten blijven. Als Arjen op de ambassade is tijdens een luchtaanval of serie van luchtaanvallen, moet hij vooral daar blijven en niet overhaast in de auto springen om naar huis te komen. Hetzelfde geldt voor mij. Als de kinderen op school zijn tijdens een aanval, moeten we ons goed realiseren dat ze daar super veilig zijn. De school heeft diepe en goed uitgeruste schuilkelders en staat onder toezicht van de Amerikaanse ambassade met bijbehorende security. Ik mag dan ook niet naar de school rijden in geval van een noodsituatie. De kinderen zitten daar goed en het is volstrekt zinloos mezelf in gevaar te brengen door naar hen toe te willen op zo’n onverhoopt moment van dramatische omstandigheden. Verder moeten we ten alle tijden bereikbaar zijn. Mobiele telefoons binnen handbereik en opgeladen houden is het devies. En mocht het dan misgaan, moeten we goed contact met elkaar houden zodat iedereen altijd weet wie waar is en informatie snel kan worden doorgegeven. Gisteravond is in dat kader de telefoonboom van de ambassade getest. Bij ons was het op dat moment spitsuur: Arjen was net thuis en stond onder de douche, de kinderen hoorden in bed te liggen maar waren het daar niet mee eens en ik was de keuken aan het opruimen. Een perfect moment om de telefoonboom te testen. Toen Arjens telefoon twee keer vlak achter elkaar overging, was ik zo verstandig op te nemen…

En bij de tuindeuren staan dus keurig vier kartonnen dozen opgestapeld met in ieder een gasmasker. Ernaast staat een grote tas met houdbaar voedsel (droge koekjes en crackers), flessen water en bekers, spelletjes en tekenpapier en stiften. Voor zover je kunt zeggen dat je voorbereid bent op een korte oorlog, zijn wij dat. Maar we hopen en bidden dat deze beker aan ons en aan het Syrische en Israëlische volk voorbij zal gaan.

Thomas met gasmasker

Thomas met gasmasker

Benjamin met gasmasker
Benjamin met gasmasker

Ik met gasmasker
Ik met gasmasker

Gaaf, Tel Aviv!!!

Paradijselijk Zanzibar

Paradijselijk Zanzibar

Februari 2013. Gladys, de Zuid Afrikaanse manager van de geweldige lodge waar vriendin S en ik de laatste dagen van ons Zanzibar avontuur doorbrengen, ligt enigszins aangeschoten in de strakke, betonnen “infinity” pool.  Aan de gezichtsuitdrukking van S zie ik dat ze zich hetzelfde afvraagt: hoeveel glazen witte wijn heeft Gladys inmiddels achterover geslagen? Ze lalt over over haar ontrouwe (of trouwe?) echtgenoot die te veel aandacht krijgt van de Duitse vrouwelijke gasten die de lodge frequenteren. Over haar ook al onbetrouwbare personeel, de barman die ze die ochtend aantrof op de grond van de strandbar waar hij zijn kater de baas probeerde te worden. Over veiligheid en onveiligheid. Over Zuid Afrika, Tanzania, de UK. De inhoud van nog een glas wijn vindt zijn weg naar haar ingewanden en het begint nu echt gênant te worden. S en ik hebben vier onvergetelijke dagen doorgebracht op Zanzibar. We slenterden door smalle Arabische straatjes, maakten foto’s van mooie doorkijkjes, dronken vele liters water, probeerden cocktails uit, observeerden toeristen op terrasjes, en ach, het was gewoon paradijselijk. Waarom vertel ik dit verhaal nu, terwijl ik ver van de magische witte stranden van Zanzibar verwijderd ben en in Tel Aviv woon? Welnu: vriendin S heeft een zus en die zus woont in Tel Aviv. Al meer dan tien jaar. Daardoor spraken we op Zanzibar veel over Tel Aviv, waar ik nog nooit geweest was en wat mij een vreselijke plek leek om te wonen. S probeerde uit te leggen waarom Tel Aviv zo bruisend, mooi en gaaf is. Ze was er al vele malen geweest en vertelde me dat ze er zich vele malen veiliger voelde dan in Dar es Salaam.

Was het toeval of moest het zo zijn, dat drie dagen nadat S vanuit Dar es Salaam terug naar Nederland was gevlogen, Arjen gevraagd werd of hij interesse had in de positie van Hoofd Economische Sectie in Tel Aviv? Diezelfde avond nog Skypeden wij met zus L van vriendin S. Zij wist onze angsten voor raketaanvallen en zelfmoordaanslagen voldoende weg te nemen  en we besloten voor Tel Aviv te gaan. Zo komt het dat ik vorige week wederom op stap ging met vriendin S. Niet in Dar es Salaam of op Zanzibar, maar in Tel Aviv. De rollen waren nu omgekeerd. Waar ik in Dar es Salaam de weg wist en de leuke plekjes kende, is S hier degene met alle kennis over mijn nieuwe leefomgeving. Ze kwam precies op het juiste moment. De dozen waren uitgepakt, het huis ingericht en ik begon last te krijgen van ernstige heimwee naar Tanzania en Dar es Salaam. Hier heb ik nog geen vriendinnen, heimwee ligt dan op de loer. En ik was een tikkeltje huiverig om in m’n eentje naar Tel Aviv te rijden. Het verkeer stond me tegen en ik had werkelijk geen idee waar ik naartoe zou moeten gaan in die enorme stad. En precies op het moment dat mijn heimwee naar Afrika ongezond begon te worden, arriveerde S die me snel ons huis uit sleepte…

Het avontuur begon met het ophalen van S bij North Cliff Beach. Dat is de meest noordelijke plek ten opzichte van Tel Aviv waar de groene fietsen kunnen worden ingeleverd. Groene fietsen? Ja, groene fietsen. Dit is een systeem dat sterk doet denken aan de witte fietsen in Park De Hoge Veluwe, maar dan betaald. Op vele plekken in Tel Aviv kun je groene fietsen huren voor een zacht prijsje. Alles is geautomatiseerd. Door je credit card in te voeren in een automaat, gaat het slot van een fiets open. Wanneer je klaar bent met fietsen, klik je de fiets weer vast in een slot op een (ander) groene fietsen punt. Het verschuldigde bedrag wordt van je credit card afgeschreven en klaar is kees. Anyway, vriendin S fietste vanuit de buurt waar haar zus woont naar North Cliff Beach waar ik haar met de jongens zou ophalen. Geen van ons wist echter precies waar North Cliff was. Ergens aan zee en ja, ergens in het noorden van Tel Aviv. Maar er zijn veel strandjes in Tel Aviv. Zelfs navraag bij de vrouw van een collega die hier al enige tijd woont, leverde geen uitsluitsel op. Arjen wist me echter te vertellen dat hij een groene fietsen punt had gezien bij een strand ergens in het zuiden van Herzlya en aangezien daar een klif is, besloten we dat dat dan wel North Cliff zou zijn. Met de jongens reed ik over de hobbelige strandweg naar het punt dat we in gedachten hadden en jawel, daar stond S. Perfect dus.

Het per auto ontdekken van mijn nieuwe omgeving werd die avond een tikkeltje avontuurlijker. S wilde me namelijk Neve Tzedek laten zien. Neve Tzedek was de eerste Joodse buurt die in 1887 buiten de muren van Jaffo werd gebouwd. Momenteel is het een hippe buurt met vele restaurantjes, boetiekjes en ijswinkeltjes (niet onbelangrijk…). S vond het een goed plan om zonder Waze of GPS naar Neve Tzedek te rijden, zodat ik de wegen naar en in Tel Aviv een beetje zou gaan begrijpen. Zo gezegd, zo gedaan en gewapend met de kaart van Tel Aviv en gezeten in ons Peugeotje, gingen S en ik op avontuur. Het bleek nog niet eenvoudig. Want om het enigszins uitdagender te maken, wilde S niet over de grote doorgaande wegen rijden – dat zou te gemakkelijk zijn – maar langs de zee. Heel mooi, de route langs de zee. Zeker ’s avonds, als de lichtjes aan gaan en zo… Alleen gingen we te vroeg van de doorgaande weg af, waardoor we die leuke route langs de zee misliepen en moesten zien terug te vinden. Lukraak reden we door straatjes die mogelijk ergens in de buurt van de zee zouden uitkomen. Wat was ik blij dat we in de Peugeot reden en niet in de grote gezinsauto! De straatjes leken steeds smaller te worden en om de haverklap moeten we u-turns maken omdat we toch de verkeerde kant op bleken te gaan. Maar we werden beloond! We vonden de zee en we vonden een parkeerplaats en ja, we vonden ook Neve Tzedek. Waar ik direct verliefd op werd… Ik waande me in Le Marais, voor Parijs-liefhebbers geen onbekende (Joodse) buurt. Smalle straatjes, mooie doorkijkjes, oude huizen die liefdevol zijn opgeknapt, soms met gebruikmaking van prachtige moderne architectuur. Lichtjes in bomen, bistro stoeltjes op de stoep voor kroegjes, wijnbarretjes, restaurantjes, mooie winkeltjes en een prachtig danstheater. Na een heerlijke maaltijd bij een Italiaans restaurant, zwierven we door de straatjes van Neve Tzedek en om heel eerlijk te zijn, voor het eerst sinds onze verhuizing naar Israël, zag ik hoe gaaf het is dat we hier zijn gaan wonen. Herzlya is leuk, daar niet van. Maar het is een soort enclave van rijke mensen, een soort Saint Tropez. Best leuk om een dagje te zijn tijdens je vakantie, maar om er iedere dag je boodschappen te doen, koffie te drinken, te lunchen of te winkelen, past minder bij ons. Een perfecte plek om te wonen met de kinderen, daar niet van en als ik straks weer aan het werk ben, is het een heerlijke rustige plek. Maar ik was blij te ontdekken dat er zoveel meer is en dat zo dichtbij. Dat het dichtbij was, daar kwam ik overigens pas achter toen we naar huis reden met de GPS aan. De doorgaande wegen brengen je in no time waar dan ook in Tel Aviv. En weer terug naar Herzlya.

Twee dagen na mijn avontuur met S, reden Arjen en ik dan ook over die doorgaande weg naar Neve Tzedek. Bijzonder om hem dit buurtje te kunnen laten zien. Het was voor het eerst sinds ons vertrek uit Dar es Salaam dat we een oppas hadden en weer eens echt een avond met z’n tweetjes hadden (ik tel de diners voor Arjens werk even niet mee). Samen ontdekten we leuke restaurantjes, straatjes en pleintjes, we aten heerlijk en maakten een praatje met een Italiaanse medewerkster van de beste ijssalon van Tel Aviv, die mij de geweldige combinatie pure chocolade met citroen aanbeval. Heerlijk. Heerlijk om Tel Aviv te ontdekken en te zien wat deze stad te bieden heeft. We zijn nog maar net begonnen, er is nog  veel te ontdekken in onze nieuwe leefomgeving. Maar wat geweldig dat het er allemaal is. Ik krijg er steeds meer vertrouwen in dat we hier een super tijd gaan hebben!

Ons nieuwe huis… na de verhuizing!

Zithoek in woonkamer

Zithoek in woonkamer

Woonkamer

Woonkamer

Eetkamer

Eetkamer

Speelkamer annex wasruimte annex opslagruimte

Speelkamer annex wasruimte annex opslagruimte

Slaapkamer Benjamin

Slaapkamer Benjamin

Logeerkamer met links een badkamer ensuite (niet op foto).

Logeerkamer met links een badkamer ensuite (niet op foto).

Slaapkamer Thomas

Slaapkamer Thomas

Werkkamer Ceciel / kralenhoek :)

Werkkamer Ceciel / kralenhoek 🙂

Dakterras voor slaapkamer Arjen en Ceciel

Dakterras voor slaapkamer Arjen en Ceciel

Slaapkamer Arjen en Ceciel

Slaapkamer Arjen en Ceciel

Slaapkamer Arjen en Ceciel met links de deur naar de badkamer.

Slaapkamer Arjen en Ceciel met links de deur naar de badkamer.

Waarom wij de nieuwe Floris van Bommels maar hebben afgeschreven…

Met drie volle koffers, een tas met schoonmaakspullen, enkele IKEA tassen gevuld met nieuwe keukenspullen en beddengoed – want in de afgelopen twee Tanzaniaanse jaren niet aangevuld of vervangen – en een grote Albert Heijn tas vol schoenen, kwamen we op zondagmorgen aan bij Ons Huis. Ons Huis, want de vorige bewoners, L&L, hadden hun container een paar dagen eerder uitgezwaaid en logeerden de laatste dagen voor hun vertrek naar Nederland in het huis van de buren. Een heerlijk gevoel gaf het om de sleutel in het slot te steken en binnen te stappen in het huis waar we 4 jaar gaan wonen. Het huis was leeg en schoon en de schilders zouden later die dag komen om de muren en plafonds een opfrisser te geven. Wij dachten praktisch te zijn door alvast wat spullen in het huis te zetten die we in de dagen tot onze verhuizing niet nodig zouden hebben.

Het had wat voeten in aarde, dat schilderen… De schilders begonnen uiteindelijk niet op zondag maar pas op dinsdag met hun werk. De eerste schilder kwam niet opdagen, de tweede was te duur en de derde kreeg aanvankelijk de opdracht van de eigenaar van het huis om alleen de vieze plekken weg te werken met een likje verf – dit vanzelfsprekend als reactie op de te dure schilder. Daar staken wij een stokje voor, we besloten liever de muren af te wassen dan te leven in een huis met vale muren met overal witte vlekken erop. Shlomo, de schildersbaas die de klus uiteindelijk kreeg, was het volledig met me eens dat het wegwerken van vieze plekken esthetisch niet verantwoord was en wist de huisbaas – een goede vriend van hem – ervan te overtuigen dat het beter was het hele huis te schilderen. Zo gezegd, zo gedaan en op dinsdagochtend in alle vroegte liet ik Shlomo en zijn werkmannen het huis in.

Op woensdagavond gingen we een kijkje nemen in het huis, de volgende ochtend zouden we erin trekken en we waren benieuwd naar het eindresultaat. Shlomo had me inmiddels laten weten dat ze de klus woensdagavond al zouden afronden. Mocht je je afvragen of het werkelijk mogelijk is een huis met 5 slaapkamers, 3 badkamers, een ruime woonkamer, eetkamer en keuken in twee werkdagen volledig te schilderen, dan kan ik je bij deze uit de droom helpen: dat kan niet. Maar het moet gezegd worden, zo lang je niet al te nauwkeurig naar de plafonds kijkt (die hier en daar witte vlekken vertonen op een verder vale ondergrond), ziet het er prima uit. Wij waren dus blij, woensdagavond. Al schrokken we lichtelijk van de vele sigarettenpeuken die we overal tegenkwamen, zelfs tussen de latjes van het blad van een tuintafel. Maar ach, we waren al lang blij dat het huis weer wit was.

Wel een beetje jammer dat de tas met schoenen weg was. Alle andere tassen stonden nog netjes op hun plek. Alleen die Albert Heijn tas was weg. Shlomo wist ons met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te vertellen dat hij L met een tas het huis had zien verlaten eerder die dag. L zat op dat moment echter met vrouw L en zoonlief in een KLM toestel, op weg naar Nederland. We konden ons overigens niet voorstellen dat L&L die enorme tas vol schoenen bij vergissing hadden meegenomen. Ze zouden daar zo ongeveer een extra koffer voor nodig hebben gehad en de ervaring heeft ons geleerd dat je bij een internationale verhuizing eerder een koffer te kort komt dan dat je er een over hebt. Sholomo was echter zo zeker van zijn zaak, dat ik L toch maar een mailtje stuurde. Met een vervelend onderbuikgevoel moet ik erbij zeggen. want L had me met zoveel dingen geholpen sinds onze aankomst, dat ik hem absoluut niet het gevoel wilde geven hem ergens van te beschuldigen.

De volgende ochtend, we waren inmiddels in het huis getrokken om daar de laatste dagen tot de komst van de container af te wachten, ontving ik een telefoontje uit Nederland. Van L&L. Met een bizar verhaal. L was inderdaad nog een laatste keer door hun oude / ons nieuwe huis gelopen terwijl de schilders daar aan het werk waren. Een van de werkmannen vroeg hem of hij wellicht oude schoenen voor hen had want ze hadden geen geld voor schoenen. L moest die vraag ontkennend beantwoorden. Erg toevallig natuurlijk, dat onze (8 paar) schoenen weg waren terwijl de werkmannen L om oude schoenen hadden gevraagd. Arjen belde Shlomo en vertelde hem dit verhaal. Een half uur later belde Shlomo terug, De schoenen waren terecht. Hij had zijn jongens verteld dat hij had gehoord dat er bewakingscamera’s in ons huis hingen en dat de politie de beelden zou gaan bekijken als de schoenen niet binnen 24 uur terecht waren. Mocht een van hen “per ongeluk” de tas met schoenen hebben meegenomen, dan was dit het moment om ze terug te geven.

En zo stond Shlomo op vrijdagochtend bij mij voor de deur, in zijn hand een oranje, gerafelde tas. Zijn verhaal bij het overhandigen van de schoenen is uiteindelijk de reden voor deze weblog. mijn excuses voor de lange aanloop. Ik citeer(dus let niet op het gebrekkige Engels, Sholomo is Israëlisch):

“How stupid can you be! First ask for shoes and then steal shoes, thinking you can get away with it! And then also believe my story about the security camera’s! I am telling you Cecil, those Arabs are the most stupid people on earth. But we should be lucky that they can’t think because if they had brains, they would have thrown us out of the country years ago. It’s only because they are so f..ing stupid that they can’t even hit our cities with their rockets”… en ” if there are still shoes missing, let me know and I will make sure they loose their working permit. They will be kicked out of Israel, never ever coming back for payed jobs”.  Zo ging hij nog even door.

Nooit eerder heb ik binnen enkele minuten tijd zoveel racistische opmerkingen gehoord. De “arabieren” die voor Shlomo werken, wonen op de Westbank.

Racisme en discriminatie kom je overal tegen, in Nederland, in Tanzania, in Israël. En overal ter wereld ook, zijn er bevolkingsgroepen die je met name in ongeschoolde baantjes ziet, die de niet-populaire (vieze) klusjes doen. En ja, wij hadden veel ongeschoold personeel in Tanzania en onze hulp in Nederland was gevlucht uit Afghanistan. Ik ben niet beter dan wie dan ook, ook ik maak fouten, heb vooroordelen en geniet van het feit dat er een Filipijns meisje is dat ons huis hier in Herzleya Pituach eens per week wil schoonmaken. Waar ik echter echt problemen mee heb, is dat inwoners van de Westbank en Gaza zo worden gediscrimineerd en zo gemakkelijk hun bron van levensonderhoud kunnen verliezen als iemand ze “lastig” vindt.  De werkmannen van Shlomo mogen hier in Israël werken, ik vermoed tegen een laag loon, zo lang ze geen problemen veroorzaken. Doen ze dat wel, dan wordt hun werkvergunning onherroepelijk beëindigd. Zonder enige vorm van hoor en wederhoor overigens. Shlomo hoeft maar te klagen bij de politie om die jongens Israël uit te laten zetten en het hen onmogelijk te maken hier verder ooit nog te werken.

Hoe de economische situatie nu precies is op de Westbank en in Gaza. is me nog niet duidelijk. Het feit dat John Kerry, Minister van Buitenlandse Zaken in de VS, een kleine 4 biljoen USD wil investeren in de economische ontwikkeling van de Westbank, is echter veelzeggend. Dat er een enorm conflict is tussen de Palestijnse gebieden en Israël met (zeker in het verleden) veel zelfmoordaanslagen in Israël, verklaart natuurlijk veel van de economische problemen in de Palestijnse gebieden. Maar ik kan er niet omheen dat dit gesprek met Shlomo me erg aangreep. Ik had hem bijna die tas met schoenen teruggegeven, voor zijn jongens die blijkbaar zo weinig verdienen dat ze niet eens fatsoenlijke schoenen kunnen kopen af en toe.

En ja, er ontbrak een paar schoenen. Een gloednieuw paar van Floris van Bommel. Nog maar een keer gedragen. Ze hebben wel een goede smaak, die “Arabieren”… Het was beslist het mooiste en hipste paar in de tas! We hebben besloten Shlomo niet op de hoogte te stellen van dit paar achtergehouden schoenen. We hopen dat ze ontzettend lekker zitten en dat het schilderen minder zwaar is met mooie, comfortabele schoenen aan. We willen echt niet dat deze mannen, die al zo ontzettend hard voor een beter bestaan moeten werken, hun bron van inkomsten kwijtraken door zoiets futiels als een paar schoenen.

Ik realiseer me dat deze blog politiek gevoelig kan en zal liggen en dat er velen zijn die een andere mening hebben dan de mijne. Of die de situatie proberen te relativeren aan de hand van soortgelijke verhalen in Nederland of waar dan ook ter wereld. Ik vind echter dat dit soort verhalen verteld moeten worden. Het Palestijns-Israëlisch conflict gaat niet alleen om politiek dan wel religieus geëngageerde mensen en hun gedachtegoed. Het gaat ook (of misschien vooral) om mensen, hun gezinnen, hun kinderen. Mensen die in hun levensonderhoud moeten zien te voorzien, iedere dag weer. Ik heb de oplossing niet voor de problemen in de regio, maar het minste wat men zou kunnen doen, is elkaar met respect behandelen. Ook als iemand zo dom is geweest iets te stelen en dat ook nog (weliswaar niet expliciet) aan te kondigen. Mocht ik met dit verhaal iemand voor het hoofd stoten, mijn excuses.