What’s in a (street)name?

Met het zweet op mijn voorhoofd probeer ik het alarm van onze huurauto tot zwijgen te brengen. Wat is het verschrikkelijk heet, zelfs in de parkeergarage onder ons appartement is het niet uit te houden. Zo dadelijk ga ik voor het eerst alleen een stukje rijden met de huurauto. De auto is beveiligd met een cijfercode en als je die code niet snel genoeg intoetst na het openen van de auto, gaat het alarm af. Nu kostte het me enige moeite de jongens zo ver te krijgen dat ze in de auto stapten. Er stond namelijk een té coole raceauto in de buurt van onze auto geparkeerd. En ik had nog niet echt door hoe snel dat alarm afgaat. Erg snel dus. En hoe vaak ik de (juiste!) code ook intoets, het alarm blijft loeien en in stilte ben ik dankbaar voor het feit dat de parkeergarage vrijwel leeg is. Ik heb geen behoefte aan nieuwsgierige blikken. Of hulp aangeboden in het Ivriet. Hoe goed ook bedoeld. Uiteindelijk kom ik op het lumineuze idee om de auto weer af te sluiten en daarna weer te openen en tot mijn grote opluchting, stopt het alarm prompt. In Israël worden auto’s alleen verzekerd wanneer er een cijferslot in is geïnstalleerd, ik kan hier maar beter aan wennen.

Hindernis één is overwonnen. Hindernis twee dient zich echter al binnen enkele meters rijden aan: het verlaten van de parkeergarage blijkt geen sinecure. Israël loopt enorm voorop als het gaat om de ontwikkeling van high tech en men is ook erg bedreven in het toepassen van die high tech in het dagelijks leven. Zo heeft deze parkeergarage een sensor met nummerbordherkenning die de slagboom bedient. Het idee is dat wanneer het nummerbord van je auto bekend is, je automatisch toegang krijgt tot de parkeergarage. En dat je er ook weer uit geraakt. Echter, zowel het in- als uitrijden van de parkeergarage is bij ons appartementencomplex vaker wel dan niet een probleem. Het feit dat de conciërge feilloos op de sensor vertrouwt, helpt niet echt. Of het feit dat hij geen Engels spreekt of, zo blijkt iedere keer weer, wilt spreken. Het kost me uiteindelijk circa 7 keer voor en achteruit rijden met de auto in de hoop dat de sensor “me ziet”, om de conciërge ervan te overtuigen dat de sensor het niet doet. Helaas denkt de conciërge dat dit niet aan de sensor ligt, maar aan mij en aan het nummerbord van de auto. Of ik a.u.b. even naar de receptie kan komen. NU. Ik probeer hem uit te leggen dat NU geen goed moment is daar ik ergens verwacht wordt. Maar hij wil NU mijn nummerbord opnieuw registreren, dat heb ik vast niet goed gedaan (hij spreekt nu opeens wel Engels overigens, niet eens slecht).  Uiteindelijk verlies ik mijn geduld en schreeuw ik bijkans in de microfoon dat ik NU eruit wil met mijn inmiddels niet meer zo blije kinderen achterin de auto. Het blijft een minuut stil aan de andere kant en dan gaat – verlossing, verlossing – de slagboom open en rijd ik de felle zon in.

Hindernis nummer twee is overwonnen. Nu nog mijn weg vinden naar het adres van de collega van Arjen. Het is de bedoeling dat ik samen met haar – de vrouw van Arjens collega – op pad ga om een Iphone abonnement af te sluiten. De jongens kunnen ondertussen met haar kinderen spelen. Ik ben al eerder op het betreffende adres geweest en heb goed opgelet waar het is en ik heb een GPS te leen van de ambassade. Moet lukken zou je zeggen. Toen ik in Dar es Salaam voor het eerst zelf op pad ging met de auto, stonden de tranen in mijn ogen en vervloekte ik inwendig Arjens weigering om direct een chauffeur in dienst te nemen, terwijl ik de hobbels in de weg trotseerde en me probeerde te oriënteren aan de hand van herkenningspunten (straatnaambordjes zijn geen wijdverbreid fenomeen in Dar es Salaam). Hier in Herzlya zijn geen hobbels in de weg, zijn er wel straatnaambordjes en is zelfs het gebruik van GPS mogelijk. Dus…

Dus raak ik de weg alsnog kwijt. Ja, ja, ik weet het. Ik ben vrouw en heb een oriëntatievermogen van ongeveer 0,01, maar toch had ik me dit iets anders voorgesteld met die GPS. De werkelijkheid blijkt weerbarstig. De “boosdoener”? Ivriet. Of misschien moet ik zeggen het feit dat ik geen Ivriet spreek. Of erger nog: lees. Alle straatnaambordjes zijn in het Ivriet, Arabisch en Engels. Het probleem is echter dat er geen eenduidige Engelse vertalingen zijn voor straatnamen in het Ivriet. Als gevolg daarvan kan het zo maar zo zijn dat het GPS systeem dat je gebruikt, een net iets andere vertaling hanteert van de straatnaam die je zoekt, dan die die aan je is doorgegeven. Mijn GPS kan de straatnaam die ik intoets in ieder geval niet vinden maar geeft me wel een naam die erop lijkt. Op goed geluk kies ik die, om er een paar kilometer verder achter te komen dat ik een totaal andere richting op wordt gestuurd dan ik me herinner van eerdere ritjes. Om een lang verhaal kort te maken, het kost me “wat” tijd en gepriegel met GPS en Waze, ettelijke u-turns (veel eenrichtingsverkeer in Herzleya), geïrriteerd getoeter, veel zweet en (om eerlijk te zijn) wat tranen en uiteindelijk kom ik ruimschoots te laat op het opgegeven adres aan. De tocht naar de mall om mijn mobiele telefoonabonnement af te sluiten blijkt vervolgens ook nog eens voor niets te zijn want met alle hoog technologische snufjes waar men in Israël over beschikt, kan het Iphone abonnement bij provider Golan echt maar door één genius worden afgesloten in die grote hightech winkel die toepasselijk BUG heet. En laat die genius nou net die dag niet op zijn werk te zijn komen opdagen… So far dus voor de techniek: zonder de juiste mensen kom je nergens. En zonder een goede Engelse vertaling of kennis van het Ivriet evenmin…

Grappig was dat ik enkele weken later opnieuw werd geconfronteerd met de betrekkelijkheid van GPS hier. Inmiddels verhuisd naar de Residentie van de Ambassadeur, zat ik te wachten op een nieuwe collega van Arjen die een hapje zou komen eten met mij en de kids (Arjen was in Londen). Ze kwam maar niet. En ze kwam maar niet. Ruim 2 uur later dan afgesproken kwam ze aan. Bezweet, gefrustreerd en moe (maar nog steeds vrolijk). Vol goede moed was ze die middag op de fiets vertrokken vanuit Tel Aviv. Een goede manier om de stad te leren kennen, Ook haar GPS had haar naar de verkeerde straat gestuurd. Zij was echter niet eerder op de Residentie geweest (ze was pas een week eerder in Tel Aviv aangekomen) en dus kon ze niet afgaan op eerdere ritjes. Ze kwam er aldus pas laat achter dat ze helemaal verkeerd zat en moest vervolgens een stuk fietsen om alsnog bij mij te geraken. Haar fiets heeft ze ’s avonds maar laten staan en ze is met een taxi naar haar hotel teruggekeerd. Leek ons toch verstandiger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s