That was a close call…

“Vrijwel dagelijks denk ik wel een keer: that was a close call!”  Deze uitspraak deed een collega van Arjen enkele weken geleden tijdens het afscheidsetentje voor een vertrekkende collega. Wij haalden toen nog onze schouders op, tot dat moment ervoeren we het verkeer in Tel Aviv als een oase van rust in vergelijking tot de chaos die we gewend waren in Dar es Salaam.

We hadden op dat moment echter nog vrijwel geen ervaring met het verkeer in Tel Aviv.

Sinds de jongens naar Summer Camp gaan op AIS (American International School, http://www.wbias.net)  en ik twee keer per dag 18 kilometer heen en 18 kilometer terug rijd om hen te brengen en op te halen, moet ik toegeven dat de gedachte “dat ging maar net goed”, meer dan eens per week door mijn hoofd gaat. Of, om het in Thomas’ woorden te zeggen: “onze auto heeft goede remmen” en “die Israëliër doet ook maar gewoon waar hij zin in heeft, hè mama!”

Het verkeer is hier gekkenwerk. Geloof me, ik overdrijf niet. Ik begin al een radar te ontwikkelen voor auto’s die me waarschijnlijk gaan snijden. Ze halen in van rechts en van links, slalommen tussen het verkeer door, remmen fel en trekken fel op. Een driebaans snelweg kan zomaar in vier banen veranderen. Niet omdat hij breder wordt, maar omdat dat een of meer automobilisten even beter uitkomt. Niemand lijkt dit overigens gek, vervelend of gevaarlijk te vinden (behalve ik dan). Er wordt plaats gemaakt en na verloop van tijd voegen de uit de pas rijdende voertuigen in en rijden weer  mee in de reguliere stromen.

Fietsers op de snelweg, ook zo’n intrigerend fenomeen waar je je niet te veel over moet verbazen. Soms is de route over de vluchtstrook blijkbaar net iets sneller dan die over andere wegen (fietspaden zijn niet overal aanwezig) en met een racefiets is het natuurlijk heerlijk, die kilometers strak asfalt! Wandelaars zie je eveneens langs de snelweg overigens. Vanmorgen nog, liep een wat gezette oudere man gemoedelijk met een krantje onder zijn arm het verkeer tegemoet. Ik vermoed dat hij zijn krantje had gekocht bij het tankstation dat enkele honderden meters achter hem lag. Hij zag er heel relaxed uit, genoot zichtbaar van zijn ochtendwandelingetje… En dan heb je nog de bestuurders die even parkeren langs de snelweg. Soms om een telefoontje te plegen (zeldzaam, rijden en bellen tegelijk is hier eerder regel dan uitzondering), maar ook wordt de zijkant van de snelweg als parkeerplaats gebruikt. Er zijn namelijk bushaltes langs de snelweg en de vrije stukken asfalt in de nabijheid ervan worden op sommige plaatsen gebruikt als een soort P+R terrein. De plekken onder viaducten zijn vanzelfsprekend populair, vanwege de schaduw… Motorrijders dragen geen beschermende kleding, zij rijden – scheuren is een beter woord – gekleed in korte broekjes (helemaal “in”) en shirtjes, tussen het drukke verkeer door. Ze mogen blij zijn dat ik (en met mij hopelijk vele anderen) regelmatig mijn dode hoek check, ook als ik in de meest rechter baan rijd kijk ik regelmatig over mijn rechterschouder, want ook motorrijders halen op zeer hoge snelheid slalommend in, rechtsom of gewoon links. Levensgevaarlijk.

En dan is nog het fenomeen Waze. Waze is een geweldige routeplanner, een perfect functionerende app die vanaf dag één op mijn Iphone is geïnstalleerd. Terwijl ik Arjen instructies gaf op weg naar Caesaria, viel het me op dat ik geregeld berichten voorbij zag komen als “vehicle standing still on motorway” of “police ahead”. Klopte altijd, realtime informatie dus. Ik stond er niet echt bij stil, Israël is enorm ver in zijn technologische ontwikkeling, dit zou daar wel bij horen. Tot ik Waze laatst wat beter bestudeerde en zag dat er een button is waarmee je dit soort incidenten kunt melden, die dan direct worden verwerkt in de route informatie. Op dat moment herinnerde ik me weer dat gesprek met Arjens collega van een paar weken eerder, waarin hij ons vertelde over de gevaren in het verkeer. Hij verklaarde toen al dat Waze een enorme bijdrage leverde aan de onveiligheid in het verkeer. Dat zouden we nog wel ontdekken. En inderdaad, steeds vaker valt het me op: slingerende auto’s, ongecontroleerd rijgedrag. Bij het passeren zie je steeds hetzelfde: de bestuurder zit te bellen of is anderszins druk in de weer met zijn telefoon. Waze? Misschien. Gevaarlijk? Beslist.

In Tanzania was de kans dat je door een verkeersongeluk in het ziekenhuis belandde, groter dan dat je op diezelfde plek terechtkwam door malaria of dengue. In Israël geldt hetzelfde, alleen gaat het dan om het risico op een verkeersongeluk versus het risico van gewond raken (of erger) bij een raketaanval of bomaanslag… En dus houd ik beide handen aan het stuur en gebruik ik mijn spiegels ook als het niet nodig lijkt. Net als in Tanzania.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s