Houvast en een verhuizing in etappes

We staan in de rij voor de incheckbalie van KLM op Julius Nyere International Airport, Dar es Salaam. Het is vrijdagavond 7 juni 2013. We vormen een ongetwijfeld bijzonder aanzicht in de rij. Arjen aan de balie met ons stapeltje paspoorten, iets achter hem sta ik, omringd door zeven koffers, een gesealed autostoeltje, vier trolleys,  twee laptoptassen en twee uitgeputte maar nog steeds schattige hoogblonde  jongetjes gekleed in pyama’s. We hebben het warm, zijn te dik gekleed voor het warme, vochtige weer in Tanzania, maar weten dat we het al snel koud zullen krijgen in het vliegtuig. Ik ben emotioneel, de tranen staan me nader dan het lachen. Een Nederlandse consultant achter ons in de rij, vraagt me na ons een tijdje geobserveerd te hebben, hoe wij hier in Godsnaam verzeild zijn geraakt. Ik leg hem uit dat we op het punt staan te verhuizen van Dar es Salaam naar Tel Aviv en ik zie hem denken: wat doe je je kinderen aan? Mogelijk zijn er meer mensen die zich dat afvragen en heel af en toe, als ik het zelf ook even te moeilijk heb met alle veranderingen. vraag ik het me eerlijk gezegd ook wel eens af.

Onze verhuizing begon in feite 10 dagen voor het uiteindelijke vertrek met de KLM Boeing die ons naar Amsterdam bracht en wel op het moment dat we ons huis in Dar es Salaam verlieten en onze intrek namen in het Double Tree Hotel. Dit is een allesbehalve traditionele verhuizing, maar een verhuizing in etappes die voor doorgewinterde expats wellicht “normaal” is. Ik vind het persoonlijk verre van normaal en ervaar het als aardig stressvol. Een verhuizing in etappes betekent in ons geval dat we sinds eind mei al op 4 verschillende plekken hebben “gewoond”. Eerst een dag of tien in het eerder genoemde Double Tree Hotel in Dar es Salaam, vervolgens een week in een vakantiehuisje in Kijkduin gevolgd door drie weken in een appartementje in Herzelya Marina. Momenteel verblijven we in het huis van de Ambassadeur (ook wel Residentie genoemd) in afwachting van het moment dat ons huis vrijkomt en geschilderd is.

Zoals we Dar es Salaam verlieten, zo kwamen we ruim een week later aan in Tel Aviv. Het contrast tussen de twee luchthavens had niet groter kunnen zijn. Julius Nyere is een alles behalve moderne airport. Na er twee jaar lang regelmatig geweest te zijn, zijn we er echter wel aan gewend geraakt en er aankomen stond inmiddels gelijk aan thuiskomen. De wat gebrekkige veiligheidscontroles (iedere keer weer troffen we na aankomst in Nederland een fles water of pakjes sap aan in een rugzak of trolley…), de typisch Afrikaanse geuren en sfeer, de winkeltjes met de hoog opgestapelde onvermijdelijke Tanzania souvenirs… Alles ziet er een beetje viezig en oud uit en velen vragen zich geregeld af of de radar op Nyere het nu doet of  niet.

En dan is daar Ben Gurion. Ik vermoed – maar weet het niet zeker – dat we aankwamen in terminal 3, de nieuwste terminal die geldt als een van de modernste ter wereld. Een prachtige galerij leidt de aankomende passagiers om een ronde hal met in het midden en indrukwekkende “omgekeerde” fontein: het water valt er als in een onondebroken waterval vanuit een lichtkoepel recht naar beneden.  Impressive. Naar beneden kijkend, de ronde hal in, zie ik moderne koffiebarretjes met glimmende espresso apparaten, hippe stoeltjes en tafeltjes en alles lijkt te glanzen. Voor de bagageband worden we welkom geheten door collega W, Hoofd Bedrijfsvoering op de Ambassade. Hij heeft heel optimistisch een karretje klaargezet voor onze bagage, Arjen haalt er snel nog twee bij en in no time verlaten we de bagage hal met al onze bagage (die in Nederland verder is uitgebreid met een tweede autostoeltje en een mountainbike…).

Verhuizen in Nederland betekent dat je je nieuwe woonplaats of je nieuwe straat, meerdere malen hebt verkend voordat je besluit er een huis te huren of kopen. Ook weet je dat je de plek die je verlaat, any time opnieuw kunt bezoeken. In de praktijk komt het daar misschien niet zo vaak van als dat je je had voorgenomen, maar het kan. Voor mij was Tel Aviv een onbekende stad, ook Israël had ik niet eerder bezocht en Tanzania zal ik hopelijk nog eens terugzien tijdens een vakantie, maar ik kan er niet “zo maar”even langsgaan en mochten we er ooit terugkeren is de kans aanzienlijk dat er niemand meer woont van onze huidige vriendengroep. We dachten te weten in welk huis we uiteindelijk zouden gaan wonen, dat gaf nog enig houvast en de kinderen verheugden zich enorm op “ons strandhuis”. Helaas werd ons in ons eerste tijdelijke onderkomen direct een lijstje met te bezichtigen huizen in de handen gedrukt. Al de volgende dag zouden we in de middag worden opgehaald door een makelaar die ons mee zou nemen langs een reeks huizen en dit proces zou zich enkele dagen achter elkaar herhalen met verschillende makelaars. Hoezo? Tja, evenals vele (misschien wel vrijwel alle) Nederlandse bedrijven en de volledige Nederlandse Rijksoverheid, moet ook het Ministerie van Buitenlandse Zaken de broekriem aanhalen. Het huis waar wij via Skype verliefd op waren geworden, was door de nieuwste aanmerkelijk verlaagde huurnormen te duur geworden. We moesten op zoek naar iets anders. En dat was een koude douche.

Arjen en ik hebben een hele trits huizen bekeken, mooie (veel te dure), minder mooie (en nog steeds veel te dure) en bijzonder slecht onderhouden en veel te kleine exemplaren die ook nog steeds boven de huurnorm lagen. Het enige alternatief bleek uiteindelijk een huis te betrekken ruim 18 kilometer van Herzelya Pituach vandaan (en dus nog verder van Tel Aviv verwijderd) , in het dorp waar de Amerikaanse school gevestigd is. Dat leek ons even aantrekkelijk, dichtbij school wonen heeft zo z’n positieve kanten immers. Dit dorp maakte echter een enorm geïsoleerde indruk op ons en de verhalen die we erover hoorden bevestigden dat beeld. Enkele jaren geleden heeft de Ambassade zelfs tussentijds een collega moeten laten verhuizen vanuit Even Yehuda naar Tel Aviv omdat de collega in kwestie echt ongelukkig was zo ver van alles en iedereen verwijderd.

Precies op het moment dat we ons zorgen begonnen te maken over onze toekomstige leefomgeving, kregen we het verlossende bericht dat het de leiding van de Ambassade alsnog was gelukt een goede deal te treffen met de eigenaar van ons droomhuis, waardoor dit huis toch bereikbaar werd. Wat waren en zijn we blij daarmee! Houvast. Klinkt dat dramatisch? Misschien. Degenen die net als wij eerder internationale verhuizingen hebben meegemaakt, weten hoe zeer je naar houvast kunt snakken in den vreemde. Alles is immers anders dan we gewend waren. Ik had geen idee hoe zeer Afrika onder mijn huid was gaan zitten. Hoe zeer ik gewend was geraakt aan het wat rommelige, ongestructureerde leven in Tanzania, het lopen op slippers, de kuilen in de weg, het avontuur, de pizza avonden met vrienden op de Yacht Club. Ik wist me de eerste dagen echt niet goed raad met alle luxe om me heen in dat strakke appartementje dat uitkeek op luxe boten. Nu we zeker weten dat we ons huis aan het strand kunnen betrekken (al over 2,5 week!!) en dat onze container morgen aankomt in Ashdod en dat zelfs alle papieren rond zijn voor de inklaring van onze boedel, heb ik het gevoel dat ik licht zie aan het eind van de tunnel. Precies op het goede moment, daar Arjen snel nadat we te horen kregen dat het huis toch door zou gaan, naar Londen is gevlogen om een summer course te doen aan de London School of Economics.

In ons laatste tijdelijke onderkomen, de Residentie, is het overigens niet slecht toeven. Ik probeer ervan te genieten en zie de jongens tot rust komen nu ze weer ruimte om zich heen hebben. Het moeilijkste nu is ongetwijfeld Arjens afwezigheid en het feit dat we hier nog vrijwel niemand kennen. De mensen die we kennen via de Ambassade, zijn met vakantie in Nederland of zitten midden in hun eigen overplaatsingsstress (twee gezinnen staan op het punt te verhuizen richting respectievelijk Nederland en Rusland). Ik breng mijn dagen door met werken en met de jongens. Mijn avonden zijn volledig gevuld met Skype gesprekken met Arjen in Londen en Skype meetings met HR mensen en managers van Food for the Hungry. Een beetje eenzaam is het wel, maar ik heb er alle vertrouwen in dat we als we eenmaal in ons eigen huis wonen, omringd met ons eigen meubilair, we kunnen genieten  van de zonsondergang boven zee vanuit onze eigen tuin, het allemaal wel op z’n pootjes terecht komt. In Tanzania is het immers ook gelukt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s