Culture shock, jawel, nog steeds

… niet dat me dat verrast overigens, dat we nog steeds in een soort culture shock verkeren. Iets anders hadden we nauwelijks kunnen verwachten na twee jaar Afrika.

Het is hier en daar wat tegenstrijdig overigens, hoe we de veranderingen ervaren. Hoewel we een land hebben verlaten dat qua oppervlakte veel groter is dan ons nieuwe land, hebben we het gevoel dat onze wereld vele malen groter is geworden nu we in Israël wonen. Waar ‘m dat in zit? Heel voor de hand liggend is natuurlijk het feit dat Israël en de omringende landen, in het middelpunt van de (politieke) belangstelling staan. De regio is onrustig met de laatste staatsgreep in Egypte, de oorlog in Syrië en de politieke veranderingen in Iran.  Tel daarbij op de jongste poging om het vredesoverleg tussen Israël en de Palestijnse gebieden weer op gang te brengen en je begrijpt wel wat ik bedoel als ik zeg het gevoel te hebben dat onze wereld veel groter is geworden. Via Facebook fora, kranten en online Israëlisch nieuws, worden we voortdurend blootgesteld aan wat er in de buurlanden gebeurt en wat de Israëlische regering, de IDF (Israëlische krijgsmacht) en de inwoners van dit land daarvan vinden. Het is interessant, boeiend zelfs, hoewel ik dat nauwelijks hier durf op te schrijven aangezien ik me er enorm van bewust ben dat ik het gemakkelijk onder de noemer “interessant” kan scharen aangezien ik hier niet voorgoed woon, maar slechts tijdelijk te gast ben. Een luxe positie hebben wij hier. Niet alleen letterlijk (ook daar raak ik steeds meer van doordrongen nu ik meer zicht krijg op de economische situatie waarin het merendeel van de Israëliërs verkeert), maar zeker ook figuurlijk. We zijn toeschouwers bij een moeizaam vredesproces waar de meningen – ook in Israël zelf – enorm over uiteen lopen en waar de emoties hoog over oplopen soms. Toeschouwers, wij vertrekken immers weer wanneer Arjen opnieuw wordt overgeplaatst. Voor de inwoners van Israël en de Palestijnse gebieden geldt (en dan doel ik op alle bevolkingsgroepen die er leven), dat de onrust in de regio en de bijbehorende onzekerheid over de toekomst, een fact of life is. Zij zijn geen toeschouwers. Hun toekomst en die van hun kinderen, hangt af van het vredesproces en van de stabiliteit in de omringende landen. Wat gebeurt er als het niet lukt de spelers aan één tafel te krijgen en de Palestijnse autoriteit zich tot de VN richt in protest tegen de Israëlische nederzettingen? Niemand die het weet, al wordt er genoeg over nagedacht en gesproken.

In gesprekken met diplomaten en andere internationals – en om heel eerlijk te zijn ook in gesprekken met vrienden en familie buiten Israël -, merken we dat de vraag “aan welke kant sta je”, enorm belangrijk is. Er wordt volop afgetast, vragen worden gesteld en verhalen worden verteld die de door de gesprekspartner gekozen kant in het conflict, moet illustreren en onderbouwen. Ik kan nog niets met die verhalen, hoewel ze me veel doen en ze ook bij mij emoties oproepen. Ik ben hier nog te kort om echt te begrijpen wat er speelt en waarom. Mij is wel duidelijk dat er ontzettend veel levens in zeer grote mate beïnvloed worden door de geschiedenis van Israël en de Palestijnse gebieden, en de geschiedenis van het Joodse volk en van de andere inwoners van deze regio en dat er binnen dat Joodse volk weer vele groeperingen zijn met uiteenlopende religieuze visies en dientengevolge evenzo uiteenlopende visies op het vredesproces. Wat een land, wat een wereld… Het zal een hele tijd duren voordat ik er werkelijk iets van begrijp. Een mening over wat er hier gebeurt, heb ik nog niet, niet in zoverre dat ik erover kan schrijven althans. Ik wil veel meer weten, meer mensen spreken, meer lezen, meer ervaren. Vandaar mijn voorzichtige verhalen so far. In Tanzania durfde ik opener te schrijven over wat ik hoorde, zag, voelde. Omdat alles hier zo gevoelig ligt, ben ik voorzichtiger in deze blog.

Dat Israël ook buiten de politieke situatie waarin het land zich bevindt, heel veel interessants te bieden heeft, wisten we natuurlijk al. Voor mij ging dit echter pas goed leven toen we met de jongens rondliepen tussen de overblijfselen uit de Romeinse tijd in Caesarea. Nou ja, tussen is niet het goede woord, er is daar zo weinig afgezet dat je letterlijk over de geschiedenis loopt, over eeuwenoude mozaïeken, langs afbrokkelende zuilen en dwars over het hippodrome! Met name het paleis van Herodes maakte veel bij de jongens los. Te zien hoe voor de jongens de verhalen uit de Bijbel een beetje tot leven kwamen (al is Caesarea niet eens een Bijbelse plaats), was werkelijk geweldig en bijzonder. Wanneer Arjen terugkomt uit Londen, waar hij nu 3 weken verblijft om te studeren aan de London School of Economics, gaan we snel een weekend naar Jeruzalem. Niet alleen omdat we dat zelf erg graag willen, maar ook omdat onze jongens erom vragen. De kinderbijbel was voor hen al een favoriet boek, maar is inmiddels verheven tot “Het Voor Het Slapen Gaan Voorleesboek”. Het is immers een boek vol spannende verhalen die zich afspelen in het land waar we wonen. De jongens verheugen zich echt op Jeruzalem en dat vinden wij heel bijzonder. Thomas probeert ondertussen overigens het conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden op te lossen en dat leidt tot zeer bijzondere en voor ons allemaal inspirerende gesprekken. Wie weet, brengt hij ons tot nieuwe inzichten, de geest van een kind kan erg verfrissend zijn…

Advertenties

Een gedachte over “Culture shock, jawel, nog steeds

  1. Goed te lezen gelukkig hoeven we niet altijd een mening te hebben!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s