Veiligheid, een terugkerend thema?

Wie mijn posts op http://www.ceciel-arjen-tanzania.nl heeft gelezen, weet dat veiligheid een terugkerend thema vormde in mijn schrijfsels. Met name de persoonlijke veiligheid was in Tanzania een issue. Niet alleen voor expats maar beslist ook voor lokale mensen. Op straat is het credo “keep a low profile”. Opvallende sieraden laat je thuis, een tas draag je liever niet bij je en je gaat discreet om met je mobiele telefoon en andere kostbaarheden.  ’s Avonds over straat, lopend of fietsend, is onverstandig. En als je je per auto verplaatst, zorg je er in principe voor dat je voor zonsondergang in de stad terug bent en natuurlijk zijn de portieren van je auto altijd afgesloten. Bewapende overvallen op huizen komen helaas steeds vaker voor, zeker rondom de laatste Kerstdagen was het onrustig. En bag snatching heeft al tot te veel dodelijke slachtoffers geleid. Een tas draag je in Dar es Salaam losjes over je schouder in plaats van kruislings. Voor het geval je het slachtoffer wordt van grijpgrage handen uit langsrijdende auto’s.

Nu ik het opschrijf, gaat er een steek van heimwee door mijn buik, al is het geen dierbare herinnering aan Tanzania, die gevoelens van onveiligheid die ik er in wisselende mate had.

Tel Aviv kwam nogal onverwacht op ons pad, het stond niet “op ons lijstje” om het in BZ-termen uit te drukken (BZ=Ministerie van Buitenlandse Zaken). Mijn eerste reactie op Arjens mededeling dat hij benaderd was voor een positie in Israel was: je maakt een grapje zeker? Dar es Salaam verruilen voor Tel Aviv leek mij van de regen in de drup raken, van een relatief onveilig land naar een totaal explosief land. “Perceptie, perceptie!”, zo riep men in Den Haag. Tel Aviv is veiliger dan Dar es Salaam, verdiep je er maar in. Dat hebben we natuurlijk gedaan en we hoorden in feite niets dan positieve verhalen. “Een paradijs!”, werd ons voorgehouden. En hoewel we met overtuiging “ja” zeiden tegen deze nieuwe uitdaging, was het vraagstuk rondom veiligheid voor mij nog niet voldoende beantwoord. Veiligheid is immers niet volledig te objectiveren, het is een gevoel. Mijn gevoelens van veiligheid in Dar es Salaam waren minder groot dan die van Arjen, om maar een voorbeeld te geven. Ik was dus benieuwd hoe Tel Aviv zou “voelen” en met mij waren (en zijn) veel familieleden en vrienden in Nederland en in Tanzania benieuwd.

Ruim twee weken zijn we hier nu en dat is kort. We hebben nog niets meegemaakt, om maar zo te stellen. Hoewel, vorig weekend vonden er raketaanvallen vanuit Gaza op Israël plaats en omgekeerd. Hebben we niets van gemerkt. Als we de volgende ochtend niet het smsje hadden gelezen waarin de wederzijdse aanvallen werden gemeld, hadden we het niet geweten.

Tot mijn grote vreugde kan ik zeggen dat ik me tot nu toe in veel, zo niet alle, opzichten veiliger voel dan in Dar es Salaam. Heerlijk is het om een heel stuk over het strand te kunnen lopen (met tas en Iphone…), of het nu licht is of schemert (in het donker nog niet geprobeerd 🙂 ), het kan. Van strandtent naar strandtent lopen, hoe heerlijk! Te voet naar de supermarkt, geen enkel probleem en ja, met sieraden om 🙂 Hoe futiel lijkt het nu ik het opschrijf, maar het is een wereld van verschil. Leven zonder bewaking voor de deur is bevrijdend, al had ik daar in Tanzania eerlijk gezegd weinig moeite mee. Die mannen waarborgden immers onze veiligheid en ze voetbalden met de jongens. Dat het hier niet nodig is, doet me goed. Ik voel me absoluut vrijer dan in de afgelopen twee jaar.

Dat Israël een land is dat omgeven wordt door spanning, is onmiskenbaar. We kregen bij aankomst een handboek met allerhande informatie over huisartsen, ziekenhuizen en scholen, maar ook over wat je moet doen bij een luchtaanval en hoe je safe room moet zijn ingericht. Een parkeergarage inrijden wordt voorafgegaan door een check van je kofferbak en bij het betreden  van een winkelcentrum wordt (meestal) je tas gecontroleerd al laat de bewaker van de shopping mall hier om de hoek me inmiddels steevast zonder controle doorlopen. Tijdens dinertjes vormt de politieke situatie – die zo verweven is met de veiligheid – steevast onderwerp van gesprek, al is mijn zeer voorzichtige indruk dat het vooral de diplomaten en andere buitenlanders zijn die zich hierover uitlaten. De Israëliërs die ik tot nu toe heb ontmoet, spreken liever over andere onderwerpen. Onder diplomaten worden “grapjes” gemaakt over wat te doen als de pleuris los zou breken (snel naar Jeruzalem rijden – de meest veilige plek in Israël vanwege het feit dat het heilige plaatsen herbergt voor alle strijdende partijen – en dan door naar Jordanië). We krijgen gasmaskers, just in case. Maar een aanval met chemische wapens vanuit Libanon zou een enorme oorlog ontketenen die dat land zeker niet wil meemaken. Daar hoeven we ons dus ook geen zorgen over te maken. Tja, er speelt dus veel en de diplomatieke wereld heeft het er enorm druk mee, maar in het dagelijks leven merken we er weinig van. Behalve dan dat we bij ieder huis dat we bezichtigden een kijkje namen in de schuilkelders. Dat deze veelal, na jaren van relatieve rust, zijn omgebouwd tot gastentoilet, wasruimte of berghok, is veelzeggend.

Of veiligheid een terugkerend thema in mijn schrijfsels blijft, valt te bezien. Alles hangt af van de politieke ontwikkelingen in de regio waar Mr. Kerry en de zijnen volop een positieve wending aan proberen te geven. Ik hoop dat veiligheid hier in Israël geen issue blijkt te zijn in ons leven, vanzelfsprekend om meerdere redenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s